[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ สภาพแย่กว่าที่คิดอีกนะ ”

พลมองไปยังรถไฟหลายขบวนนอนคว่ำอยู่ข้างรางของมัน จากรอยฉีกขาดบนตู้รถไฟราวกับว่ามีเล็บขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งเข้าฉีกกระชาก  สภาพอาคารภายในสถานีไม่ว่าจะเป็นชั้น 1 หรือชั้น 2 ล้วนถูกทำลายราบจนราวกับที่นี่เป็นสถานีร้าง เพียงแต่เขากลับไม่กล้าลดความระมัดระวังลง เนื่องจากว่าโยฮันกำลังนำหางตนเองออกมาแกว่งไปรอบๆเตือนพวกเขาให้รู้ว่าศัตรูอยู่ที่นี่

ทันใดนั้นเองร่างเล็กๆของซอมบี้ระดับ 2 และ 3 ก็เริ่มโผล่ออกมาจากเศษซากอาคาร ตามด้วยการปรากฎตัวของระดับ 4  ซอมบี้ระดับเพียงเท่านี้ยังไม่ทำให้ทุกคนวิตกได้เพราะส่วนมากระดับของพวกเขาอยู่ที่ระดับ 4 เช่นเดียวกัน ยกเว้นวินที่ระดับต่ำกว่าคนอื่นๆ แต่แล้วความวิตกของทุกคนก็เพิ่มขึ้น เมื่อซอมบี้ที่ปรากฎตัวออกมาจากเศษซากตึกไม่ได้มีแค่หลักร้อยเพราะมีมากถึงหลักพัน  การที่ซอมบี้ระดับ 6 ยังไม่เคลื่อนไหวทำให้ซอมบี้กระจายกันอยู่ตามส่วนต่างๆของเมือง

“ ทุกคน สิ่งแรกที่เราจะทำคือการสำรวจถังน้ำมัน หากยังเหลือเราจะกวาดล้างที่นี่ ถ้าไม่เหลือเราจะย้ายไปที่อื่น ”

ไอริสบอกทุกคนเกี่ยวกับสิ่งแรกที่ต้องทำ หลังจากพูดคุยกันจบนักสู้ก็เริ่มจับคู่วิ่งเข้าหาซอมบี้โดยมุ่งหน้าไปหาถังน้ำมันขนาดใหญ่ตั้งอยู่เหนือพื้นดินราว 3 เมตร

ในระหว่างที่ทุกคนเคลื่อนตัวไปด้านหน้านี้เอง โยฮันไม่ได้ใช้งานแรงกดดันแต่อย่างใดเพราะเขาต้องการฆ่าซอมบี้ระดับ 4 ให้ได้เยอะมากที่สุด ลุงพลต้องการวิวัฒนาการเช่นเดียวกันกับวิน ทันใดนั้นซอมบี้ระดับ 4 ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความไม่กลัวตาย เพียงแต่ว่าหางด้านหลังของโยฮันกลับสะบัดเล็กน้อยทำให้แขนและขาของมันถูกตัดออกจากร่างกายเหลือไว้เพียงแค่ร่างที่พยายามกรีดร้อง วินที่เห็นดังนั้นจึงเข้าไปตัดคอมันก่อน เขาแค่ฆ่าพวกมันราว 10 ตัวก็สามารถวิวัฒนาการได้แล้ว จึงขอฆ่าซอมบี้แล้วจะถอยกลับไปที่ตู้รถไฟ

“ ไปไปไป บุกเข้าไป!”

ลุงสนิทร้องตะโกนสั่งการให้ทหารเดินไปด้านหน้า การมีผู้วิวัฒนาการครั้งที่ 4 มากถึง 5 คนทำให้พวกเขาบุกฝ่าไปได้เร็วไว ทันใดนั้นวินก็ก้มตัวลงไปติดพื้นแล้วร้องออกมาด้วยท่าทางเจ็บปวดไปตามร่างกาย โยฮันจึงใช้หางพันร่างของอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อไม่ให้ถูกโจมตี

“ ต่อไปก็ลุงนะ พยายามตามผมให้ทันล่ะ ”

โยฮันกระโจนออกจากกลุ่มมุ่งหน้าไปทางถังน้ำมัน โดยมีลุงพลวิ่งตามหลังใช้มีดสั้นที่ทำจากเล็บของโยฮันฟันคอซอมบี้ที่ถูกตัดแขนขา บางตัวถูกตัดครึ่งร่างเพื่อไม่ให้มันต่อสู้ได้ หลายคนที่เห็นว่าลุงพลและโยฮันวิ่งนำหน้าไปแล้วจึงออกวิ่งตามไป ยิ่งเข้าใกล้ถังน้ำมันได้เร็วเท่าไหร่ ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเขามากเท่านั้น กระทั่งใช้เวลา 10 นาทีพวกเขาก็มาถึงถังน้ำมัน สายยางที่ต่อตรงกับถังถูกทำลายเช่นเดิม สายสำรองภายในสถานีคงจะถูกทำลายไม่ต่างกัน ไอริสจึงมองหาท่ออย่างอื่นที่สามารถใช้แทนกันได้ ก่อนที่เธอจะชี้นิ้วไปยังท่อส่งน้ำที่ขนาดพอดีกับสายยางส่งน้ำมัน

“ เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเองค่ะ ” ไอริสหันมองโยฮัน อีกฝ่ายกำลังเข่นฆ่าซอมบี้รอบๆ เธอจึงไม่คิดวานให้อีกฝ่ายช่วยเหลือ พลังของเธอมีมากพอจะช่วยตนเองจึงกระโจนขึ้นไปบนถังน้ำมันสูงสามเมตรก่อนจะเปิดฝาแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูน้ำมันที่อยู่ภายใน

เมื่อเห็นว่ามีของเหลวอยู่ภายในถังเธอถึงขั้นดีใจเพราะไม่ต้องเดินทางไปยังสถานีอื่น

“ ลุง ”

ปากที่กำลังอ้ากว้างเพื่อรายงานเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นหุบลงกระทันหัน ก่อนจะก้มตัวหลบต่ำแล้วเตะเท้าไปด้านบนส่งผลให้สิ่งที่ลอบเข้ามาโจมตีพุ่งขึ้นไปบนฟ้าสูง หลังจากมองอีกฝ่ายให้ชัด ไอริสพบว่ามันเป็นซอมบี้มนุษย์ บริเวณแขนทั้งสองข้างของมันติดเข้ากับมีดขนาดใหญ่ เมื่อครู่หากหลบไม่ได้คงถูกฟันเข้าอย่างจัง ในจังหวะที่ซอมบี้มนุษย์พลิกตัวกลางอากาศหวังจะลงเหยียบพื้นนี้เองนั้น มันกลับถูกก้อนหินพุ่งปะทะศีรษะจนแหลกระเอียดไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

“ ขอบคุณคุณโย ”

“ ไม่ต้อง ผมแค่ไม่อยากให้มันเป็นปัญหา ”

โยฮันหันกลับมามองดูลุงพล อัตราการวิวัฒนาการของอีกฝ่ายเพิ่มถึง 70 % แล้ว นับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีไม่น้อยที่ซอมบี้ระดับ 4 ยังไม่ถูกเรียกตัวไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสงสัยว่าทำไมภายในสถานีแห่งนี้ถึงมีซอมบี้ระดับ 4 เยอะผิดสังเกต

เดิมทีรอบๆซอมบี้ระดับ 6 ที่เขาและลุงพลเคยเจอจะมีซอมบี้ระดับ 4 อยู่รอบๆตัวของมันราว 700 - 800 ตัว ภายในสถานีรถไฟในตอนนี้กลับมีหลักพัน อาจจะถึง 2,000 ตัวได้ ในระหว่างตัดแขนขาซอมบี้ไปเรื่อยๆ โยฮันจึงหันมองรอบด้านด้วยการใช้ดวงตาหลากหลายแบบ เผื่อจะมีบางอย่างที่อันตรายซ่อนเอาไว้ในสถานี

“ คุณไอริส สถานีแห่งนี้มีชั้นใต้ดินด้วยใช่ไหม ”

“ ใช่ ฉันเคยเข้าใช้บริการ สถานีแห่งนี้มีชั้นใต้ดินอีก 2 ชั้น คุณเห็นอะไรงั้นเหรอ ”

โยฮันส่ายหน้า เขายังไม่เห็นสิ่งผิดแปลกนอกจากจำนวนซอมบี้ระดับ 4 ที่เหมือนจะผิดปกติกว่าบริเวณอื่นๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับมีรางสังหรณ์เตือนไม่ให้นำรถไฟเข้ามาในเร็วๆนี้เพราะอาจจะมีอันตราย 

“ คุณไอริส เรานำท่อกลับไปที่รถไฟก่อนไหม ผมรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ กลัวว่าถ้านำรถไฟเข้ามาเติมน้ำมันอาจจะถูกเล่นงานได้ ”

“ คุณตรวจจับอะไรได้งั้นเหรอ ”

“ ผมยังตรวจจับอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แต่สัญชาตญาณของผมแจ้งเตือนให้ถอยห่างจากที่นี่ เอาแบบนี้ไหม เราสู้อยู่ด้านบนนี้สัก 1 ชั่วโมง หากไม่มีอะไรออกมาเราค่อยขับรถไฟเข้าสู่สถานี ”

“ เอาแบบนั้นก็ได้ ”

นักสู้เริ่มกระจายตัวออกไปรอบๆถังน้ำมัน ในตอนที่พวกเขาไม่เข้ามาที่นี่มันอาจจะยังปกติดี แต่หลังจากที่พวกเขาต่อสู้กันและซอมบี้รู้ว่าถังน้ำมันคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ อาจจะกระตุ้นให้พวกมันทำลายถังน้ำมันได้ ทันใดนั้นโยฮันก็เพิ่มความเร็วในการตัดแขนขาซอมบี้เพิ่มมากยิ่งขึ้นไปอีก ในระหว่างนี้เขาก็ใช้แรงกดดันขับไล่ซอมบี้ตัวเล็กๆออกไปให้พ้นทาง จนกระทั่งลุงพลก้มตัวลงไปนอนแนบกับพื้นด้วยความเจ็บปวด โยฮันจึงฝากลุงพลเอาไว้กับวินที่ตอนนี้วิวัฒนาการครั้งที่ 3 เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ อยู่กับนักสู้ที่นี่ อย่าไปไหน ”

“ แล้วพี่จะไปไหน ”

“ มีบางอย่างทำให้ฉันสงสัย ฉันเลยจะลงไปดูชั้นล่างหน่อย ”

“ ไปคนเดียวงั้นเหรอ ”

“ ใช่มันน่าจะเร็วกว่า ”

โยฮันมองหาทางลงไปชั้นใต้ดิน หลังจากนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปยังจุดที่ใช้เดินลงไปด้านล่าง เมื่อมาถึงบันไดเดินลงไปยังชั้นใต้ดิน สิ่งแรกที่เขาพบเจอคือกลิ่นเหม็นเน่าลอยขึ้นมาจากด้านใต้ เพียงแค่ยืนอยู่ทางเดินลงไปเขายังสัมผัสได้ถึงอันตรายที่รออยู่ อย่างไรก็ตามด้วยพลังที่สามารถสร้างบาดแผลให้กับซอมบี้ระดับ 6 ทำให้เขาเลิกหวาดกลัวสิ่งที่อาศัยอยู่ภายในเมือง Z ไม่แน่เขาอาจจะเป็นผู้ล่าสิ่งที่อาศัยอยู่ด้านล่างสถานี

ทันทีที่ก้าวเท้าลงไปได้หนึ่งก้าวโยฮันก็เริ่มก้าวที่สองแล้วปล่อยให้ตัวเองเดินลงไปใต้ดินลึกขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้ความมืดจะปกคลุมทางเดิน ดวงตาของเขากลับสามารถมองเห็นด้านล่างนี่ได้ นอกจากนั้นแล้วเขายังตรวจสอบอุณหภูมิจากร่างของสิ่งมีชีวิตได้ทั้งหมด ไม่มีอะไรรอดพ้นจากดวงตาของงูเหลือมระดับ 6 ที่เขากินคราบของมัน

เมื่อมาถึงใต้ดินชั้น 1 ที่มีพื้นที่กว้างขวาง โยฮันก็ได้มองไปยังรางรถไฟที่สามารถวิ่งสวนกันได้ 2 ขบวน บนรางไม่มีรถไฟจอดอยู่ เพียงแต่ว่ามันกลับมีศพซอมบี้นอนตายเกลื่อน แต่ละตัวอยู่ในสภาพร่างกายขาดกระจุยกระจาย เพียงแต่ว่าชั้นที่ 1 กลับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเลย โยฮันจึงเดินลงไปยังชั้น 2 แต่ก่อนจะก้าวลงไปเขาตัดสินใจหยุดเท้าเดิน หลังจากได้ยินเสียงลมหายใจที่ดูเหมือนจะส่งออกมาจากปอดขนาดใหญ่ มันกำลังส่งเสียงอยู่ด้านใต้ราวกับมีบางอย่างหลับอยู่

“ ระดับ 6 อย่างนั้นเหรอ ”

โยฮันสงสัยว่าทำไมมันจึงยังไม่ตื่น เขาจึงลองเงี่ยหูฟังเสียงด้านบน ปรากฎว่าที่นี่เก็บเสียงได้ดีพอสมควร จึงไม่แปลกที่การต่อสู้บนพื้นจะส่งมาไม่ถึงที่นี่ ซอมบี้ตัวนี้จึงหลับไม่ได้สติ แต่หากนำรถไฟวิ่งเข้ามาเติมน้ำมัน เขาคิดว่าคงจะปลุกมันให้ตื่นอย่างแน่นอน โยฮันจึงค่อยๆย่องลงไปชั้น 2 ให้เงียบที่สุดเพื่อดูว่ามันเป็นตัวอะไร

หลังจากที่ดวงตาของเขาค่อยๆสแกนภายในความมืดของชั้น 2 โยฮันก็เริ่มหรี่ตาให้แคบลงเมื่อสิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่กำลังหลับไม่ได้สติ

โดยสิ่งที่เขามองเห็นผ่านคลื่นความร้อน มีลักษณะเหมือนกุ้งเจ็ดสี เพียงแต่ว่าด้านหลังของมันมีชิ้นส่วนแหลมคมราวกับปะการังงอกเต็มไปหมด แต่ที่ทำให้เขาต้องระมัดระวังคือเท้าคู่หน้าของมัน จากข่าวที่เคยเห็นผ่านตามมาบ้าง เท้าคู่หน้าของมันสามารถหักนิ้วของมนุษย์ได้ ขนาดตัวของมันที่ใหญ่เกือบ 3 เมตรจึงทำให้แรงที่ใช้ผ่านขาคู่หน้าของมันรุนแรงกว่าตอนที่เป็นตัวเล็กๆอย่างแน่นอน

“ แล้วทำไมตัวของมันเล็กแค่นี้ล่ะ ”

ความสงสัยว่าทำไมกั้งเจ็ดสีถึงมาอยู่ที่นี่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยว่าทำไมขนาดตัวของมันจึงเล็กกว่าซอมบี้ระดับ 6 ที่เขาต่อสู้ด้วย 

ภายในเมือง X ซอมบี้ระดับ 6 แต่ละตัวล้วนแล้วมีขนาดไม่ต่างจากตึก 10 ชั้น ยกเว้นซอมบี้มนุษย์ที่คอยยึดร่างตัวอื่นๆเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่มีขนาดเล็กผิดปกติ ซอมบี้ตรงหน้าที่มีขนาดเพียงแค่ไม่กี่เมตรจึงนับว่าเป็นอีกหนึ่งตัวที่ผิดปกติ จากเดิมโยฮันคิดว่าเขาน่าจะฆ่ามันได้ง่ายดายเพราะระยะหางของเขาน่าจะตัดร่างของมันจนเกือบจะขาดในครั้งเดียว แต่เมื่อคิดได้ว่ามันจะต้องมีความพิเศษบางอย่างแน่นอน โยฮันจึงเลือกที่จะถอยกลับออกไปก่อน อย่างน้อยหลังจากบอกเรื่องนี้กับแอลลี่แล้วลงมาใหม่ โอกาสฆ่ามันก็น่าจะเพิ่มสูงขึ้น

“ คุณไอริส เราออกจากที่นี่กันก่อน ”

“ คุณเจออะไร ”

“ เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง ” เหล่านักสู้ที่กำลังปิดล้อมถังน้ำมันพากันเดินทางกลับ ในระหว่างนี้พวกเขาก็เกิดความระแวงว่าซอมบี้จะทำลายถังน้ำมัน อย่างไรก็ตามพวกมันกลับไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับถังน้ำมันเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่พวกเขาเดินหนีไปแล้ว ซอมบี้แต่ละตัวต่างหลบซ่อนในซากอาคารเช่นเดิม นอกจากนั้นแล้วพวกมันยังลากเอาร่างที่ถูกฆ่าเข้าไปหลบด้วยเช่นเดียวกัน

โยฮันที่เห็นพฤติกรรมแปลกๆของซอมบี้ที่นี่จึงเล่าทั้งหมดที่เห็นให้ทุกคนฟัง เมื่อรู้ว่าใต้ดินชั้น 2 มีซอมบี้ระดับ 6 ขนาดตัวแค่ 3 เมตรหลับอยู่ บนใบหน้าของทุกคนก็เกิดความระแวงเพราะกลัวว่าขนาดตัวที่เล็กผิดปกติของมันจะมีสิ่งที่น่ากลัวซ่อนอยู่

ไอริสที่รู้ว่าการเติมน้ำมันอาจจะต้องเจอกับเรื่องเสี่ยงจึงก้มมองพื้นเพื่อใช้สมองพิจารณาแผนการณ์  การเติมเชื้อเพลิงในครั้งนี้อาจจะทำให้ทุกคนพบจุดจบได้

“ พี่จริงเหรอที่บอกว่าพบกั้งตั๊กแตน ” แอลลี่กระซิบคุยกับโยฮันหลังจากอีกฝ่ายเดินกลับมาหา

“ พี่คิดว่าจะปล่อยหมัดหนักๆเหมือนมันได้ไหมถ้ากินเข้าไป ”

“ ฉันก็คิดเหมือนเธอนั่นแหละ แต่กลัวว่ามันจะอันตรายเกินไปนี่สิ ไว้ให้ไอริสวางแผนก่อน ถ้าหากเราต้องเผชิญหน้ากับมันฉันอยากจะชวนเธอไปตัดเนื้อมันมากินสักคำ ”

“ โอเค หนูยอมช่วยก็ได้ ” ..