บทที่ 17: กวาดล้างสุนัขตระกูลหวัง
ผมควบม้าศึกสีดำทมิฬเคียงคู่ไปกับแม่ทัพหญิงเฉินฮวาและจอมยุทธ์สาวไป๋หลิง ทะยานนำหน้ากองทัพเกราะดำกว่าห้าพันนายบึ่งพุ่งตรงเข้าสู่ลานหน้าจวนตระกูลลู่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบตัดสายลมพายุ เสียงกีบเท้าม้าศึกนับพันเหยียบย่ำแผ่นดินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะถล่มทลาย ฝุ่นดินคละคลุ้งตลบอบอวลเป็ม่านสีเทาหนาทึบสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำ บรรยากาศรอบจวนคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายดินปืนและเขม่าควันไฟสีเทาโชยปะทะจมูกชวนแสบคอ คบเพลิงจำนวนนับร้อยดวงปักรายล้อมรอบกำแพงอิฐของจวนส่งแสงสีส้มแดงลุกโชน ชาวเมืองและเพื่อนบ้านแถบนั้นต่างพากันปิดประตูลงกลอนปิดหน้าต่างเงียบสนิทด้วยความกลัวภัยา ทว่าหลายคนยังแอบแง้มรอยแตกหน้าต่างออกดูแล้วกระซิบกระซาบกันด้วยความตกตะลึง: *"นั่นมันคุณเขยสุนัขตระกูลลู่ไม่ใช่รึ?! ไฉนเขาถึงควบม้าศึกนำกองทัพเกราะดำใหญ่โตขนาดนี้มาได้ล่ะ?!"*
รอบนอกกำแพงจวนตระกูลลู่ กลุ่มชายฉกรรจ์ของตระกูลหวังในชุดติดอาวุธหนีคดีกว่าร้อยคนยืนคุมเชิงล้อมจวนไว้อย่างเหี้ยมโหด ในมือถือหอกดาบและหน้าไม้เตรียมพร้อมศึก โดยเฉพาะรอบกำแพงอิฐใหญ่มีถังไม้บรรจุดินปืนตั้งทับไว้หลายจุดพร้อมสายชนวนเส้นหนาที่ต่อตรงเตรียมจุดะเิเพื่อส่งตระกูลลู่ขึ้น์ทั้งหลังในพริบตา
ตรงกลางลาน หวังเทิงและท่านผู้นำตระกูลหวังผู้เป็พ่อ ยืนแยกเขี้ยวแสยะยิ้มกว้างประหนึ่งสุนัขบ้าตรอกแคบที่หมดสิ้นหนทางหนี มันถือหน้าไม้หนักคอยเล็งตรงเข้าไปในเรือนหลักที่ลู่เหมยหลินและพวกบ่าวรับใช้พยายามกบดานตั้งรับอยู่อย่างหวาดผวาและเคร่งเครียดสะกดอารมณ์
"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะโว้ย ไอ้พวกลูกหมาตระกูลหวัง!" ผมแผดเสียงะโกึกก้องกวนโทสะดังลั่นฝ่าวงล้อมเปลวไฟคบเพลิงเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย พลางสะบัดพัดกระดาษในมือเล่นไปมาอย่างยียวนหน้าหนา
หวังเทิงหันขวับมามองทางต้นเสียง ใบหน้าของมันพลันซีดสลดและสั่นระริกปานเห็นผีเมื่อเห็นผมควบม้าศึกอย่างสง่างามเข้ามาพร้อมกับไป๋หลิงจอมยุทธ์สาวศัตรูรัก และเหนือสิ่งอื่นใด... มีขบวนทัพทหารเกราะดำกว่าห้าพันนายของแม่ทัพเฉินฮวาพุ่งติดตามมาโอบล้อมลานจวนตระกูลลู่ไว้อีกชั้นจนมืดฟ้ามัวดิน! ขบวนหอกซัดและโล่เหล็กตั้งรับล้อมกรอบแ่าบดบังแสงไฟคบเพลิงของพวกมันจนดูอ่อนแรงลงทันที
"บะ... บ้าจริง! ใต้เท้าแม่ทัพเฉินฮวา?! ทำไมท่านถึงมากับไอ้ขยะเซียวเฉินได้?! ท่านต้องมาเพื่อจับพวกมันสิขอรับ! ข้ามีเอกสารคำสั่งยึดจวนตระกูลลู่จากท่านเ้าเมืองคนก่อนนะขอรับ!" ผู้นำตระกูลหวังกรีดร้องลนลานหยิบกระดาษสัญญาประทับตราสีแดงชาดออกมาอ้างตัวสั่นระริก
"เ้าเมืองอ้วนหน้าหมูนั่นหนีคดีฉ้อราษฎร์บังหลวงไปั้แ่เมื่อคืนแล้วโว้ย!" ผมหัวเราะก๊ากอย่างกะล่อนท้าทาย "แล้วตอนนี้เมียรักของข้า แม่ทัพใหญ่เฉินฮวาคนนี้คือกฎหมายและอำนาจทหารสูงสุดของเมืองหลงไห่แล้วจ้ะไอ้แก่มะพร้าวห้าว! จริงไหมจ๊ะเมียจ๋า?" ผมหันขยิบตาหวานให้เฉินฮวา
เฉินฮวากลอกตาค้อนเบา ๆ แต่ใบหน้าสีน้ำผึ้งสวยกลับอมยิ้มอ่อนโยนก่อนจะหันขวับไปเปลี่ยนสีหน้าดุดันะโกร้าว "ถูกต้อง! ไอ้พวกสุนัขคิดคดตระกูลหวัง! พวกเ้าบังอาจติดสินบนคนในกองทัพเกราะดำของข้า ใส่ร้ายป้ายสีหอการค้าตระกูลลู่ และร่วมมือลักลอบจ้างพวกขบถป่าทมิฬและฏกู๋เย่ก่อความวุ่นวายชายแดนเพื่อหวังผลประโยชน์ชั่วร้าย! ความชั่วและสมุดบัญชีลับของพวกเ้าเปิดเผยสิ้นเชิงแล้ว! ทหารเกราะดำ! ล้อมจับพวกมันทั้งหมดด่วน!"
"ยะ... อย่าเข้ามานะ!" หวังเทิงร้องลนลานชี้นิ้วสั่งสมุนโจรด้วยความคลั่ง "จุดชนวนะเิดินปืนด่วน! บดขยี้จวนตระกูลลู่และฆ่าลู่เหมยหลินให้แหลกคาที่!"
สมุนโจรสองคนรีบคาบไฟขยับตัวจะนำไปแตะสายชนวนดินปืน ทว่าความเร็วของจอมยุทธ์หญิงขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นที่ 6 อย่างไป๋หลิงเหนือกว่าหลายขุม! นางทะยานร่างดุจเงานกนางแอ่น พริ้วไหวสะบัดปลายกระบี่วาดเพลงกระบี่สลัดน้ำแข็งดุจประกายเดือนหงายตัดสายชนวนดินปืนขาดสะบั้นปัง ๆ ๆ ในพริบตาเดียวประหนึ่งมายากล ไอเย็นจากกระบี่สะกดเปลวไฟจนดับสนิท ก่อนจะเตะเอากลุ่มคนถือไฟปลิวละลิ่วตกบ่อน้ำลานจวนแตกกระจายสลบเหมือดคาที่ไร้การเคลื่อนไหวสร้างความตกตะลึงให้แก่กองโจรที่เหลืออย่างที่สุด
ผมไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ขยับเคลื่อนเงา์วับเดียวโผล่ไปยืนประชิดตัวหวังเทิงอย่างยียวนกะล่อนพราวเสน่ห์
หวังเทิงใสุดขีดชักมีดสั้นอาบยาพิษออกมาแทงใส่หน้าอกผมตรง ๆ ทว่ามีดสั้นปะทะิัของผมดังกึกประหนึ่งแทงเข้ากับกำแพงเหล็กกล้า กายาะตรากตรำทนทานบล็อกคมมีดจนหักสะบั้นกระจายเกลื่อน! ผมแสยะยิ้มกะล่อนปัดฝุ่นที่เสื้อเบา ๆ พลางแซว: *"ยุงกัดยังเจ็บกว่านี้เลยโว้ย!"* ก่อนจะส่งหมัดซ้ายอัดตรงเข้าท้องน้อยมันดังปึก และสวนฝ่ามือขวาตบฉาดใหญ่เข้าแก้มซ้ายจนฟันหน้าหลุดร่วงปลิววอนกลางอากาศสามสี่ซี่ ร่างั์ของมันลอยคว้างกลางอากาศครึ่งรอบก่อนจะล้มคว่ำราบคาพื้นดินชักกระตุกรวดเร็วสลบเหมือดคาที่หมดมาดคุณชายใหญ่จอมยโส
ทหารเกราะดำบุกกรูกันเข้าไปล็อกตัวผู้นำตระกูลหวังและพวกลูกน้องที่เหลือรอดจนเกลี้ยงลานจวน เฉินฮวาก้าวเท้าเดินเข้ามาดึงเอกสารหลักฐานตราประทับและจดหมายลับที่ผมชิงมาจากค่ายฏกู๋เย่โยนลงตรงหน้าพวกมันเพื่อประกาศคำสั่ง
"หลักฐานมัดตัวแ่า! ผู้นำตระกูลหวังและหวังเทิงร่วมคิดการฏทรยศแผ่นดิน ข้าขอประกาศปะาชีวิตผู้นำตระกูลและเนรเทศสมุนตระกูลหวังทั้งหมดชั่วชีวิต! ทรัพย์สินและกิจการหอการค้าของตระกูลหวังทั้งหมด ทั้งคลังชาห้าแห่ง คลังสมุนไพรสิบแห่ง ท่าเทียบเรือสามแห่ง และเงินสดอีกห้าแสนตำลึงเงิน ริบเข้าทางการ และมอบให้หอการค้าตระกูลลู่เป็เงินชดเชยค่าความเสียหาย!" เสียงเฉินฮวาประกาศอำนาจสะท้านเมืองหลงไห่ ปิดฉากล้างแค้นล้างตระกูลหวังอย่างราบคาบสิ้นซาก
ผมยืนยิ้มกะล่อนลามกในใจประหนึ่งได้โชคก้อนโต: *'โอ้โห! กิจการตระกูลหวังทั้งหมดตกเป็ของตระกูลลู่แล้วเหรอวะ?! ฮูหยินเหมยหลินของข้าก็กลายเป็ผู้ทรงอิทธิพลและรวยที่สุดในเมืองหลงไห่ ส่วนข้าก็เป็สามีสุดเลิฟ... ์ประทานตำแหน่งแมงดาเงินล้านแท้ ๆ ชาตินี้ข้าไม่ต้องทำงานเหนื่อยยากนอนเสพสุขบนกองเงินกองทองคาตักเมียสาวได้ตลอดชีพแล้วโว้ย!'*
ประตูจวนตระกูลลู่เปิดออก ลู่เหมยหลินรีบวิ่งก้าวเท้าออกมาด้วยดวงตากลมหงส์สั่นระริกเปี่ยมความดีใจล้นพ้น นางโผเข้าสวมกอดแผงอกกว้างของผมแน่นปานกลัวผมจะหายไป โดยมีไป๋หลิงยืนพันผ้าห่มมองยิ้ม ๆ ข้าง ๆ สองสตรีรุมล้อมสามีสุดเลิฟอย่างอบอุ่นปลาบปลื้มใจ
"เซียวเฉิน! ข้ากลัวแทบแย่ว่าเ้าจะโดนทำร้าย..." เหมยหลินกระซิบเสียงหวานออดอ้อนซบหน้าอกผมเนื้อนุ่มเบียดอกกว้างจนผมรู้สึกปวดหนึบตรงเป้ากางเกง
ผมก้มลงสูดกลิ่นหอมสะอาดดุจดอกบัวหิมะของนางพลางโอบเอวคอดกิ่วของนางและไป๋หลิงเข้ามากอดพร้อมกันสองข้าง แอบขยำสะโพกงอนงามแน่นตึงสู้มือของทั้งคู่เล่นเนียน ๆ จนพวกนางหน้าขึ้นสีแดงฉ่าหยิกเอวผมแก้เขินเบา ๆ ออดอ้อนปนกระเส่าในอ้อมอก
"โธ่... ฮูหยินจ๋า ปัญหาคลี่คลายหมดสิ้นแล้วจ้ะ" ผมกระซิบเสียงกะล่อนลามกข้างหูพวกนางสองต่อสอง "สัญญาของเราล่ะจ๊ะ? คืนนี้ข้าลุยรบกู้ภัยตระกูลเสร็จสิ้นแล้ว... ถึงเวลาที่เหมยหลินและไป๋หลิงต้องยอมนอนอ้าขาให้ข้าซอยสู้ศึกเตียงนอนหอบนตั่งไม้พร้อมกันสองคนแล้วนะจ๊ะ! ัั์ในเป้าข้ามันคึกคักทนทานจากการฝึกวิชาหยินหยางพร้อมกระแทกกระทั้นขยี้ความเสียวซ่านให้พวกเ้าเต็มที่แล้วล่ะจ้ะ!"
"คนบ้ากามลามกไม่มีใครเกิน! ต่อหน้าทหารตั้งห้าพันยังพูดเื่พรรค์นี้!" เหมยหลินกระซิบด่าหน้าร้อนวาบแก้มแดงก่ำปานมะเขือเทศสุก แต่ในดวงตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยอารมณ์เสน่หาและรักใคร่สยบยอมในตัวสามีอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงใบหน้าหวานเชื่อมหยาดเยิ้ม
"สามี... คืนนี้ข้าจะช่วยเหมยหลินสยบความหื่นกามของเ้าร่วมกันคาเตียงนอนหอเอง..." ไป๋หลิงเอ่ยหน้านิ่มออดอ้อนหยาดเยิ้มยอมสยบรักใคร่สิเน่หาคาอกผมอย่างน่ารัก สองสาวหันมามองหน้ากันประหนึ่งตกลงสัญญาร่วมรบเตียงอย่างเขินอายแต่ยินดีเต็มร้อย
ผมหัวเราะก๊ากอย่างกะล่อนลามกกระหยิ่มยิ้มหน้าบาน จูงมือเรียวนุ่มขาวผ่องของสองสาวงามสะคราญก้าวเร็วรี่เดินตรงเข้าไปในห้องหนังสือลับส่วนตัวที่บัดนี้จัดตั้งตั่งหนานุ่มบุด้วยผ้ากำมะหยี่และกลิ่นธูปหอมสมุนไพรอ่อน ๆ โชยละมุน จัดการลงกลอนลงสลักประตูไม้หนาแน่นปิดกั้นสรรพเสียงจากโลกภายนอก
แสงเทียนสลัวระยิบระยับส่งเงาร่างคนทาบบนกระดาษบานประตูไม้ ผมสะบัดผ้าคลุมหลุดร่วง เผยกระบี่แท้จริงของผมที่ตั้งตระหง่านท้าทายสายตาตื่นตะลึงของสองนาง ไป๋หลิงก้มหน้าอายเขินขยับดึงผ้าไหมสีครามตัวบางออก เหมยหลินสะท้านอกคู่งามกระเพื่อมสลัดเกราะชุดแต่งงานสีแดงร่วงโรยทิ้ง สองดรุณีในชุดใสเนื้อละเอียดบางเบานั่งตัวสั่นระริกพราวเสน่ห์รอคอยศึกรักบนเตียงนอนหอลับที่กำลังจะปะทุสะท้านทรวง!
"ใครจะเริ่มด่านหน้าศึกเตียงก่อนดีจ๊ะฮูหยินรัก?" ผมยิ้มหื่นกระซิบหยอกเย้าเตรียมขยี้พยศเต็มแรง!
*ศึกสวาทค่ำคืนนี้ยาวนานไร้ขอบเขต ปราณหยินของพวกนางและปราณหยางของข้าพร้อมที่จะหลอมรวมเพื่อช่วยให้ข้าก้าวข้ามขีดจำกัดพลังยุทธ์ขึ้นไปอีกขั้นแล้ว! ข้าพร้อมที่จะควงเอวและกระแทกกระทั้นซอยสองสาวพยศให้สลบคาเตียงนอนพร้อมกันเลยโว้ย!*
(โปรดติดตามบทต่อไป...)
![[Yaoi] จ้าวหลิวเม็ดสิวในยุทธจักร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632399748_63225306.webp)
2K
