ตอนที่11
วันจันทร์
09.00 น.
"นักเรียนทุกคนย้ายโต๊ะหันหน้าเข้ากลุ่มนะ" อาจารย์ยืนอยู่หน้าห้อง
ฉันหมุนโต๊ะไปตรงกลางส่วนเพื่อนที่มีรายชื่อในกลุ่มก็หมุนโต๊ะมาเรียงติดกันทั้งหมด 6 ตัว
ครืดครืด ครืด
_________________________
Line
เหมียว
เหมียว : อีพรีส
เหมียว : ตอบกูค่ะ
เหมียว : เมื่อวานก็หายหัวทั้งวัน
เหมียว : ไม่ตอบไลน์กูเลย
อ่านแล้ว
อืม: พรีส
มีอะไร: พรีส
เหมียว : มึง
เหมียว : สรุป
เหมียว : รอยดูดของใคร
เหมียว : กูจะบอกเลยนะ
เหมียว : ผมมึงปิดไม่มิด
อ่านแล้ว
เหมียว : อ่านไม่ตอบกูอีกแล้วววววววววววววว
_________________________
ก็กูไม่รู้จะให้ตอบยังไง
แม่ง!!ความทรงจำส่วนไหนมันหายไปก็ไม่รู้ พยายามนึก นึกอยู่เนี่ย...
'มึง...ทำไมต้องมองกูแบบนั้นด้วย'ฉันรู้สึกว่าปากมันพูดไปตามความคิด ทั้งที่ในใจอยากจะหุบปากหรือว่าฉันกำลังเมา...
'...'
'ถ้ามึงไม่ชอบกู...ก็อย่ามามองกูแบบนี้ได้ปะ'
'...กูชอบมึง...บอกไปแล้วไง'
'แต่มึงกับไลน์...'
'กู...'จินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ ริมฝีปากเข้ามาใกล้ฉันจน...เราจูบกัน
บอกเลยว่าตอนนั้นมันเป็อาการเมาเป็การจูบที่ขบเม้มริมฝีปากเท่านั้น ไม่ได้มีการสอดใส่ลิ้นแต่อย่างใด
ปัง!
เสียงเปิดประตูทำให้ฉันกับจินหันไปมองสายตาเริ่มปรับโฟกัสไม่ได้และสติก็ดับวูบไป...)
ภาพมันหยุดแค่นั้นไม่มีต่อแล้ว นึกไม่ออกว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น หรือว่า...จินไม่ได้ทำเพราะมีคนเข้ามาในห้องก่อน แล้วใครเข้ามาวะ
"มึง...คอไปโดนอะไรมา" ไลน์มานั่งอยู่ข้างๆ กระซิบข้างหูฉัน
"แมลงมันกัดมั้ง"
"แล้วงานวันเกิดพี่นนท์เป็ไงบ้าง"
"ก็สนุกดี"
"แล้วเหมียวกับพี่นนท์ล่ะ"
"ไม่รู้ว่ะ มันจะคบกันหรือเปล่าก็ไม่รู้"
"คอยกันๆ มันบ้างก็ดีนะ"
"กูก็ดูอยู่ ไม่ค่อยชอบเหมือนกัน กูกลัวจะมาหลอกฟันอีเหมียว"
"กูก็คิดเหมือนกัน ไม่ถูกชะตาเลย"
"ทุกคนเปิดหนังสือหน้า 121 ค่ะ"ขณะที่ฉันหยิบหนังสือมาเปิดตามคำสั่งอาจารย์สายตาก็เหลือบขึ้นไปมองผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามทั้งสองคนไม่ได้มองฉันเพราะกำลังสนใจหนังสือที่อยู่บนโต๊ะ
ไอ้บ้าสองคนนั้นไม่มีโผล่พิรุธอะไรให้เห็นเลย เมื่อวานส่งข้อความมา ฉันก็ไม่ได้ตอบสักคนเพราะมัวแต่นั่งคิดถึงเื่คืนงานวันเกิดพี่นนท์
แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก...
"โอ๊ย!!" ฉันนั่งเอามือปิดหน้าตัวเองและบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด
10.20 น.
ขณะที่ฉันกำลังนั่งเขียนแผนภูมิที่อาจารย์สั่งให้ทำก็มีใครคนหนึ่งมานั่งใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ก็รู้แล้วว่าใคร
"เงียบทำไม"
"..."
"เมื่อเช้ากูไปรับก็ไม่ยอมคุยด้วย"
"..." อย่าสนใจ นั่งทำงานต่อไป ไม่ต้องไปคุยกับมัน
"กูขอโทษ..." ฉันเงยหน้าแล้วหันไปมองเขาอย่างไว มันขอโทษอะไรวะ...
"ขอโทษอะไร"
"ก็ขอโทษ ที่ทำให้มึงไม่พอใจ"
"..."
"ขอโทษ ดีกัน" ซูมยกนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วเขี่ยที่มือของฉันเบาๆ
"..."
พรึบ!
"จะไปไหนอ่ะ"
"ห้องน้ำ" ฉันลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป
ที่ลุกเดินออกมาเพราะทำตัวไม่ถูกสมองกำลังตีกันไปกันมา คำว่าขอโทษของเขามันกำลังหมายถึงเื่รอยดูดหรือเปล่า?
ยิ่งมาได้ยินแบบนี้ยิ่งทำตัวไม่ถูกยิ่งเข้าหน้ากันไม่ติด แม่ง เพื่อนกันนะโว้ย!!
ฉันวิ่งลงตึกไปเข้าห้องน้ำข้างล่างตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่อยากจะเจอ
"พรีส"
"..."ฉันพยายามเดินผ่านไปแล้วนะ แต่โดนดึงแขนไว้
"โกรธกูเหรอ"
"..."เชี่ยไรอีกวะ
"กูขอโทษ"
"..."ขอโทษ?
"ขอโทษจริงๆ "
"ขอโทษอะไร"
"ขอโทษที่ทำให้โกรธ"
"แล้วมึงทำอะไรให้กูโกรธ"
"แล้วมึงโกรธอะไรล่ะ"
"...ทำไมต้องพูดกำกวม"
"..."
"..."ฉันกำลังจะสะบัดมือออกแต่จินจับไหล่ของฉันไว้ แล้วปัดผมออกจากคอก่อนจะจ้องมองแล้วขมวดคิ้วแน่น
"นี่..."
"เฮ้ย" ฉันรีบปัดมือออกเพราะความใ จากนั้นก็เดินหนีไปทันที
อายดิ โคตรอายจะให้ใครมาเห็นรอยแบบนี้มาน่าอายจะตาย
__________________
Line
ซูม
ซูม : รีบมาที่ห้อง
ซูม : ไม่งั้นกูจะเอาแผนภูมิมึงไปทิ้งนะ
อ่านแล้ว
อีเลว: พรีส
ซูม : ไม่งั้นชาตินี้คงไม่คิดจะตอบ
อ่านแล้ว
ซูม : อ่านไม่ตอบ
ซูม : งั้นกูทิ้งละ
อ่านแล้ว
อีซูม!!: พรีส
ซูม : Sent Photo
เกลียดมึงว่ะ!!: พรีส
คนชั่ว: พรีส
สารเลว: พรีส
__________________
(ไลน์)
11.10 น.
ฉันกำลังจะเดินขึ้นตึกวิทย์เพื่อไปหาอาจารย์คุยเื่หัวข้อเตรียมสอบสายตาก็ดันไปเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนข้างตึก
"มานั่งทำอะไรตรงนี้"
"ไม่มีไร...แล้วจะไปไหน"
"ไปหาอาจารย์ข้างบน จะไปคุยเื่แนวข้อสอบวิชาวิทย์ มึงเป็อะไรมีอะไรคุยได้นะ" ฉันตัดสินใจนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างๆ เขานี่เป็ครั้งแรกที่เห็นจินทำหน้าเศร้าแบบนี้ทั้งที่ปกติเขาเป็คนยิ้มง่ายไม่คิดมากอะไรเท่าไหร่
"ไม่มีอะไรหรอก"
"เื่พรีสหรือเปล่า"
"อืม"
"เป็อะไร บอกได้นะ"
"เฮ้อ...แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย"
"อย่าคิดมากนะ เพราะมันจะกลายเป็ว่าคิดไปเอง"
"ไม่รู้ดิ รู้สึกเหมือนเป็พวกขี้แพ้เลยว่ะ"
"ทำไมล่ะ"
"ถ้ากูไม่ใช่ขี้แพ้ กูจะปล่อยเวลาผ่านมานานขนาดนี้ได้ยังไง"
"เป็เพราะตอนนั้นมึงยังไม่รู้ตัวเองต่างหาก ไม่ใช่ขี้แพ้เสียหน่อย"
"ขอโทษนะมึง เื่วันก่อน"
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย กูเข้าใจและดีใจที่มึงเข้าใจตัวเองสักที"
"เพราะคำพูดของมึง ถึงทำให้กูตาสว่าง"
เื่วันนั้นฉันถามเขาว่า
'ที่มึงเข้ามายุ่งกับกูเพราะอะไร'
'กูชอบมึง'
'โกหกคนอื่นได้แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอกนะ'
'มึงจะพูดอะไรกันแน่'
ความจริงแล้วใครจะดูไม่ออก..ว่าจินชอบใคร
เพราะในเวลาเรียนเขาก็คอยมองแต่พรีสเวลาพรีสเป็อะไรเขาก็จะเป็คนแรกที่เป็เดือดเป็ร้อนเสมอ...แต่เพราะมันมีคำว่าเพื่อนค้ำคอเขาถึงไม่รู้ตัวเองเสียที
"บางครั้งเราก็มองไม่เห็นตัวเองหรอก ต้องให้คนอื่นเป็กระจกให้เรา"
"ไลน์"
"หื้ม"
"ทำไมมึงไม่มีแฟน กูเห็นมีคนมาตามจีบมึงก็เยอะนะ"
แฟน?ถ้ามีแล้วจะทำให้ทุกข์ ฉันเลือกอยู่แบบนี้ดีกว่า
"กูมีความสุขดีอยู่แล้ว...พูดมาก ขึ้นไปบนตึกกับกูเลยไปจะได้เอาไปบอกเพื่อนให้เตรียมอ่านหนังสือสอบ"
"ได้ครับ"
_________________
(เหมียว)
18.21 น.
ห้างสรรพสินค้า
ฉันกับไลน์ไปห้างด้วยกันไลน์ไปเรียนพิเศษส่วนฉันตั้งใจจะไปช้อบปิ้งเพราะวันนี้มีเซลล์เครื่องสำอางชื่อดัง
"มึงจะกลับยังไง" ไลน์ถาม
"เดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับ"
"ระวังตัวด้วยนะ"
"รู้แล้วย่ะ"
"งั้นกูไปเรียนก่อนนะ"
"ขยันเก่ง"
ฉันพูดแซวเพื่อนสักพักเราก็แยกย้ายกันไปคนละทาง วันนี้ตั้งใจจะมาซื้อลิปสติกของ mac ที่กำลังลดราคาอยู่ ไม่รู้ว่าจะหมดหรือยัง
"เหมียว!!" เสียงเรียกของผู้ชายทำให้ฉันเงยหน้าไปมอง พอเห็นว่าเป็ใครขาก็รีบหันกลับไปอีกทางอย่างไว "เดี๋ยว!! เหมียว!!"เขาดึงแขนฉันไว้และมายืนขวางทางเดิน "หนีอะไร"
"มีอะไร"
"คุยกันก่อน"
"ไม่มีอะไรจะคุย"
"เหมียว"
"มีอะไรคะคุณเกรซ"
"เหมียว เราอยากคุยด้วยดีๆ"
"ปล่อย..." ฉันหันไปมองตาขวางใส่ผู้ชายที่กำลังจับแขนฉันอยู่เขาชื่อเกรซ เป็แฟนเก่าของฉันเองและเป็เพื่อนสนิทของซูมด้วยเพราะเราจบกันไม่ค่อยดี ฉันก็เลยไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาหรือเจอหน้าเขาเท่าไหร่
"ทำไมต้องหนีด้วย"
"แล้วทำไมต้องคุย"
"ไลน์ก็ไม่ตอบ"
"แล้วทำไมต้องตอบ เราเป็อะไรกันเหรอ เพื่อนก็ไม่ใช่"
"เธอคุยกับพี่นนท์?"
"ฉันจะคุยกับใครก็เื่ของฉัน"
"เหมียว"
"แล้วอีกอย่าง อย่าไปถามซูมเื่ของฉันอีก"
"เหมียว! มันไม่ใช่คนดี"
"แล้วคุณเป็คุณดีเหรอคะ ด่าว่าเขาเข้าตัวเองหมดเลยนะคะ"
"เราพูดจริงๆ เราเป็ห่วง"
"ทำไมต้องห่วง? ห่วงตัวเองดีกว่านะ...ปล่อย"ขณะที่เราสองคนกำลังฉุดกระชากรากถูกันอยู่บริเวณตรงนั้น สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นคนที่คุ้นเคยโดยบังเอิญ
นั่นคือพี่นนท์กับผู้หญิง...ที่น่าใคือผู้หญิงคนนั้นเป็แฟนของเกรซไม่ใช่เหรอ?
1K
