ตอนที่หนึ่งร้อยแปด Chaos is a ladder
หรือจะกล่าวได้อีกอย่างว่าที่จ้าวเกานั้นโดนจื่ออิงสังหารเพราะช่วงนั้นสถานการณ์เกิดความวุ่นวายขึ้นแคว้นฉินจะโดนพวกเล่าปัง เซี่ยงหวี่ยึดอยู่รอมร่อ
เพราะเกิดความวุ่นวายจื่ออิงอ๋องฉินในครานั้นถึงฉวยโอกาสได้
Chaos is a ladder
ความวุ่นวายคือบันได
เพราะสถานการณ์ที่วุ่นวายคนที่มีใจทะเยอทะยานถึงจะมีโอกาสที่ปีนป่ายขึ้นไป
หากแผ่นดินสันติต่อให้คนนั้นทะเยอทะยานแค่ไหนก็ต้องก้มหน้าก้มตาเป็นขุนนางที่ดีต่อไปเพราะไม่มีโอกาสให้ฉกฉวย
เป็นขุนนางที่ดีในยามแผ่นดินสงบเป็นขุนนางกังฉินในกลียุค
ที่มีคนทำนายโจโฉเอาไว้มีความหมายแฝงเช่นนี้เอง
หากไม่เกิดสภาพการณ์ที่แผ่นดินวุ่นวายจนโจโฉมีกองกำลังทหารของตนเองได้
โจโฉก็คงเป็นได้แค่ขุนนางธรรมดาในราชสำนัก
ไปเข้าคิวต่อแถว
คอยให้พวกที่แก่ๆเป็นเสนาบดีทั้งหลายตายไปก่อนถึงจะมีช่องว่างและตำแหน่งให้เสียบแทน
ผมคิดว่าผมประลองปัญยากับพวกยอดคนแห่งแผ่นดินพวกนี้ผมคงไม่มีทางชนะ
เพราะผมไม่ใช่คนเก่งการเมืองอะไรมากนัก
ประสบการณ์ของผมมีแค่การช่วยขุนศึกแอฟริกาส่งอาวุธน้ำมัน อาหารกับสร้างบังเกอร์ในบางครั้ง
แต่การเมืองระดับชาตินั้นค่อนข้างจะลอยข้ามหัวผมอยู่บ้าง
ผมไม่คิดจะประลองกับพวกยอดคนแห่งยุคในเรื่องที่ผมไม่ถนัด
ผมจะประลองกับพวกเขาในเรื่องที่ผมถนัดในอย่างที่ยิ่มก้าจู๊กล่าวเอาไว้
พิสูจน์ความเร็วว่าใครจะเร็วกว่ากัน
เมื่อมีตราพยัคฆ์ผมก็สามารถระดมกำลังและเคลื่อนกำลังทหารได้อย่างเปิดเผย
ไม่ใช่พระเอกอิเซไคที่ต้องทำอะไรด้วยการปกปิด
การประลองความเร็วกำลังจะเริ่มเท่านั้น
“ส่งทหารสามพันคนไปเมืองฉางอันสืบทอดทหารของนครฉางอันหากแม่ทัพที่เฝ้านครขัดขวางประหารทันที”
ผมใช้จังหวะที่คนกำลังมึนงงสับสนชิงลงมือก่อน