เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        ขบวนเสด็จของเจ้าหญิงทั้งสอง ถึงพระตำหนักรับรองอาคันตุกะของกษัตริย์เมสโฟอิสล่าช้ากว่ากำหนด ราว 40 นาที แต่ก็ไม่ได้กระทบกับกำหนดการเจรจาสร้างสัมพันธไมตรีแต่อย่างใด เมื่อทั้งสองขึ้นไปยังตำหนักพร้อมกับองครักษ์ที่มาด้วยสองนาย นายทหารผู้ใหญ่ประจำวังหลวงได้แนะนำบุคคลสำคัญที่มาร่วมรับเสด็จให้พวกเธอรู้จัก โดยเขารวบรัดกระบวนการเพื่อชดเชยเวลาที่ได้ล่าช้าไป จากนั้นทั้งสองได้ไปนั่งรอเข้าเฝ้ากษัตริย์เมสโฟอิสที่จะมาถึงในอีกสิบนาทีในห้องประชุม ทันทีที่นั่งลงบุญก็หันไปบอกเจ้าหญิงเทย่า

        “หม่อมฉันไปเข้าห้องน้ำสักครู่นึงนะเพคะ”

        “พี่บุญไปถูกมั๊ยเพคะ? ให้องครักษ์ไปเป็นเพื่อนด้วยดีมั๊ยเพคะ?”

        “ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันเห็นแล้วเมื่อครู่นี้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน สักครู่นึงนะเพคะ”

        บุญกล่าวจบก็รีบลุกเดินออกจากห้องประชุมไป

        เมื่อออกจากห้องน้ำ บุญเดินฮัมเพลงอย่างสบายใจเพื่อกลับไปยังห้องประชุม แต่ในระหว่างทาง ขณะที่เธอกำลังจะเดินผ่านห้องเตรียมอาหารข้างห้องประชุมนั้น เธอก็รู้สึกว่ามีภัยอันตรายแฝงอยู่ภายในห้องนี้ เธอจึงค่อยๆ ย่องไปแอบดูจากประตู

        “กาแฟถ้วยไหนที่จะยกไปถวายเจ้าหญิงจากอาณาจักรซานเตียเรสหรือครับ?”

        นายทหารหนุ่มคนหนึ่งถามแม่ครัววัยกลางคนที่เพิ่งจะรินกาแฟลงในถ้วยสี่ใบเสร็จพอดี บุญสังเกตเห็นว่ารองเท้าของเขาเหมือนกับรองเท้าที่ชาวอาณาจักรริปโปเซียชอบสวม

        “ถ้วยสองใบนั้นที่มีลายมังกรจ้ะ เดี๋ยวฉันจะต้องยกกาแฟไปถวายพระองค์แล้ว”

        แม่ครัวบอกเขา แล้วหันไปวางเหยือกกาแฟบนโต๊ะ นายทหารผู้นี้จึงฉวยโอกาสแอบหยดของเหลวบางอย่างลงไปในถ้วยลายมังกรทั้งสองใบ บุญรู้สึกได้ทันทีถึงอันตรายของสารตัวนี้

        ‘นั่นมันยาพิษนี่! ราชินีแคโรสให้คนมาวางยาองค์หญิงถึงนี่เชียวหรือ?’

        เธอรำพึงเบาๆ

        “รีบๆ นะครับ เดี๋ยวองค์เหนือหัวจะเสด็จมาแล้ว”

        เขาบอกแม่ครัวแล้วจึงเดินยิ้มกริ่มออกมาจากห้องเตรียมอาหาร บุญรีบไปหลบตรงซอกมุมใกล้ๆ และรอจนเขาหันหลังและเดินห่างออกไป

        ‘หืม…คิดจะวางยาพิษเจ้าหญิง…นายคนนี้ รู้จักเราน้อยไปซะแล้ว’

        บุญพูดกับตัวเองแล้วเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีเข้าไปหาแม่ครัวในห้องเตรียมอาหาร

        “คุณน้าคะ มีอะไรให้ดื่มบ้างหรือเปล่าคะ?”

        บุญถามแม่ครัวซึ่งเพิ่งวางถ้วยกาแฟทั้งสี่ใบบนถาดและกำลังจะยกไปเสิร์ฟให้ในห้องประชุม เมื่อเธอเงยหน้ามาเห็นบุญก็ตกใจ

        “อ้อ…องค์หญิง…หม่อมฉันกำลังยกพระสุธารสกาแฟไปถวายพอดีเพคะ”

        แม่ครัวบอกด้วยท่าทางประหม่า

        “ขอเราดื่มถ้วยนั้นตอนนี้ก่อนได้หรือเปล่าคะ?”

        บุญชี้ไปที่ถ้วยกาแฟบนถาด

        “เพคะองค์หญิง”

        แม่ครัวตอบพร้อมกับยิ้มและวางถาดลง เมื่อเธอเห็นบุญที่มายืนใกล้ๆ ก็รู้สึกชื่นชมในความสวยสดใสของบุญ

        บุญเห็นบนถาดมีถ้วยกาแฟอยู่สี่ใบ เธอจึงแกล้งปัดถ้วยสองใบที่มียาพิษให้หก

        “อุ๊ย! หกหมดเลย!”

        บุญร้องพร้อมกับแกล้งทำท่าตกใจ

        “หม่อมฉันรินถวายให้องค์หญิงใหม่นะเพคะ หม่อมฉันยังมีพระสุธารสกาแฟที่ชงเตรียมเอาไว้แล้วเพคะ”

        แม่ครัวบอกเธอ แล้วเดินไปหยิบเหยือกกาแฟมาให้

        “เราล้างถ้วยให้สะอาดก่อนดีกว่าค่ะ จะได้ไม่มีคราบยาพ…เอ่อ…ไม่มีคราบกาแฟเลอะเทอะติดอยู่ไงคะ”

        บุญบอกแม่ครัว แล้วยกถ้วยสองใบที่เหลือซึ่งเป็นถ้วยกาแฟสำหรับองครักษ์ของเธอออกมาวางนอกถาด และยกถาดกับอีกสองถ้วยไปล้างที่อ่างล้างจาน บุญเทกาแฟมีพิษที่หกบนถาดทิ้งจนหมด

        “งั้นหม่อมฉันล้างให้เองเพคะ องค์หญิงเสวยสองถ้วยนั้นก่อนก็ได้เพคะ”

        แม่ครัวไม่กล้าให้เจ้าหญิงทำงาน จึงขอทำให้เธอเอง

        “เราชอบล้างถ้วยล้างชามอยู่แล้ว เราทำเองได้ค่ะ”

        บุญล้างทั้งถ้วยและถาดจนแน่ใจว่าไม่มีสารพิษหลงเหลือ

        “แค่นี้ก็ปราศจากสารพิษแล้ว”

        “อะไรนะเพคะ?”

        แม่ครัวได้ยินเธอพูดแว่วๆ

        “องค์หญิงอัจฉราพะยะค่ะ”

        มีเสียงเรียกมาจากหน้าประตูห้องครัว เป็นหนึ่งในองครักษ์ของเธอนั่นเอง

        “เจ้าหญิงเทย่ารับสั่งให้หม่อมฉันมาทูลองค์หญิงว่าใกล้เวลาที่กษัตริย์เมสโฟอิสจะเสด็จมาถึงแล้วพะยะค่ะ”

        “อ้าว…เรายังไม่ได้ดื่มเลย…ฝากคุณน้าด้วยนะคะ”

        “หม่อมฉันจะรีบนำไปถวายองค์หญิงเลยเพคะ”

        แม่ครัวบอกเธอ บุญจึงรีบเดินออกจากห้องและกลับเข้าไปในห้องประชุม

        “น้องหญิง”

        บุญกลับมานั่งบนโซฟาตรงที่เดิมและจะบอกเจ้าหญิงเทย่าเรื่องที่มีคนพยายามวางยาพิษพวกเธอ

        “พี่บุญไปนานจัง หลงทางหรือเพคะ?”

        “ไม่ใช่เพคะ หม่อมฉันไปแวะห้องเตรียมอาหารที่อยู่ข้างๆ นี้มาด้วยเพคะ”

        “นี่พี่บุญหิวหรือเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามอย่างแปลกใจ ในขณะที่แม่ครัวยกถาดกาแฟเข้ามาในห้องพอดี

        “หม่อมฉันไม่ได้หิวเพคะ แต่ว่าหม่อมฉันเห็น...”

        บุญพูดยังไม่ทันจบแม่ครัวก็ยกถ้วยกาแฟมาให้เจ้าหญิงทั้งสอง บุญจึงหยุดเล่า และเมื่อแม่ครัวถอยห่างออกไปแล้ว ยังไม่ทันที่บุญจะเล่าต่อ กษัตริย์เมสโฟอิสก็เข้ามาในห้องซะก่อน ทุกคนในห้องจึงต้องลุกขึ้นถวายความเคารพต่อองค์กษัตริย์

        กษัตริย์เมสโฟอิสเดินมาจับมือกับเจ้าหญิงเทย่า

        “หม่อมฉันเจ้าหญิงเทย่าเพคะ เป็นพระมหากรุณาธิคุณที่องค์ราชาเมสโฟอิสได้พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าพระองค์เพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าแนะนำตัว

        “พระราชาวิเซรัสได้เคยเสด็จมาเยือนเราเมื่อประมาณสิบปีมาแล้วและทรงพาพระราชธิดามาด้วย เป็นเธอเองหรือนี่ พอโตขึ้นแล้ว ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามจริงๆ”

        กษัตริย์เมสโฟอิสกล่าวทักทายเจ้าหญิงเทย่า

        “ขอบพระทัยที่ตรัสชมหม่อมฉันเพคะ”

        กษัตริย์เมสโฟอิสเดินมาจับมือกับเจ้าหญิงอัจฉรา

        “หม่อมฉันเจ้าหญิงอัจฉราเพคะ”

        บุญแนะนำตัวบ้าง

        “เราก็เพิ่งจะรู้ว่าพระราชาวิเซรัสยังมีพระราชธิดาอีกหนึ่งพระองค์ และยังเป็นหญิงสาวที่งดงามยิ่งนัก”

        กษัตริย์เมสโฟอิสกล่าวทักทายเจ้าหญิงอัจฉรา แต่แล้วเขาก็สะดุ้งตกใจและมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

        “อ๊ะ นี่เธอไม่ใช่คนธรรมดาหรอกหรือ?”

        บุญแปลกใจที่ได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น แต่ก็ตอบด้วยสีหน้าปกติ

        “ขอบพระทัยที่ทรงชมหม่อมฉันเช่นกันเพคะ หม่อมฉันไม่ได้เป็นพระราชธิดาหรอกเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงพระสหายโปรดของเจ้าหญิงเทย่าที่ทรงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าหญิงเพคะ”

        คำตอบของบุญทำให้เจ้าหญิงเทย่ายิ้มชอบใจ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าบุญเป็นคนที่โกหกใครไม่เป็น

        แต่เจ้าหญิงเทย่าสงสัยปฏิกิริยาของกษัตริย์เมสโฟอิสเมื่อเห็นบุญใกล้ๆ ซึ่งไม่ใช่อาการตกตะลึงในความงามของบุญเหมือนอย่างที่คนอื่นๆ เป็น แต่ราวกับเขาได้เห็นอีกร่างหนึ่งของบุญ เธอจึงสงสัยว่าเขาอาจสามารถเห็นเทพธิดาแห่งโชคในตัวบุญก็เป็นได้

        กษัตริย์เมสโฟอิสยังคงมีสีหน้าที่แสดงความประหลาดใจขณะที่กล่าวกับพวกเธอ

        “เจ้าหญิงทั้งสองไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์กับเรามากนักหรอก เจ้าหญิงเทย่าท่านปฏิบัติราชกรณียกิจเช่นเดียวกับเราในฐานะที่จะขึ้นเป็นองค์ราชินีในไม่ช้านี้ ส่วนเจ้าหญิงอัจฉราเรารู้ว่าท่านก็ไม่ใช่เจ้าหญิงธรรมดา เชิญทั้งสองนั่งลงเถอะ”

        กษัตริย์เมสโฟอิสนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเจ้าหญิงทั้งสอง พวกเธอจึงนั่งและมองหน้ากันอย่างแปลกใจที่เห็นว่ากษัตริย์เมสโฟอิสมีท่าทางอ่อนน้อมกับพวกเธอขึ้นมาทันที บุญสังเกตเห็นทหารนายหนึ่งที่อยู่ในห้องเป็นคนที่พยายามวางยาพิษพวกเธอ รองเท้าของเขาก็แตกต่างไปจากของทหารคนอื่นๆ

        เวลานั้นแม่ครัวได้นำถ้วยกาแฟมาวางบนโต๊ะรับแขกหน้ากษัตริย์เมสโฟอิส

        “เชิญเจ้าหญิงทั้งสองและองครักษ์ชิมกาแฟของประเทศเราก่อนสิ นี่เป็นสินค้าส่งออกที่ขึ้นชื่อของพวกเราเชียวนะ”

        กษัตริย์เมสโฟอิสกล่าวและยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ

        ‘น้องหญิงเพคะ เมื่อครู่นี้ที่ห้องเตรียมอาหารหม่อมฉันเห็น…’

        บุญได้โอกาสจึงกระซิบบอกเจ้าหญิงเทย่าอีกครั้ง แต่เมื่อเจ้าหญิงเทย่าจิบกาแฟแล้วก็แสดงสีหน้าพอใจและพูดขัดบุญขึ้นมา

        ‘อืม กาแฟของที่นี่รสชาดเค้าดีจริงๆ ด้วยเพคะ’

        เจ้าหญิงเทย่าพูดกับบุญเบาๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

        ‘พี่บุญเห็นอะไรที่ห้องนั้นหรือเพคะ?’

        เจ้าหญิงเทย่าถามบุญ แล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบต่อ

        ‘เห็นมีคนใส่ยาพิษลงในถ้วยกาแฟของเราสองคนเพคะ’

        บุญกระซิบบอกกับเธอได้ในที่สุด ทันทีที่ได้ยินดังนั้น เจ้าหญิงเทย่าก็สำลักกาแฟพ่นใส่บุญ แต่บุญยังหลบได้ทันด้วยความสามารถพิเศษของเธอ

        ‘แล้ว…หม่อมฉันจะตายมั๊ยเนี่ย? ทำไมพี่บุญไม่บอกหม่อมฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะเพคะ?’

        เจ้าหญิงเทย่ากล่าวกับบุญเบาๆ อย่างกระอักกระอ่วน

        กษัตริย์เมสโฟอิสมองเจ้าหญิงทั้งสองอย่างแปลกใจและถามพวกเธอ

        “กาแฟรสชาดไม่ถูกปากเจ้าหญิงเทย่าหรอกหรือ?”

        ในขณะนั้น นายทหารที่ราชินีแคโรสสั่งการให้มาปฏิบัติงานก็แอบยิ้มดีใจ ด้วยคิดว่ายาพิษที่เขาใส่ลงไปในถ้วยกาแฟได้ออกฤทธิ์แล้ว

        ‘หม่อมฉันแกล้งทำหกและแม่ครัวเปลี่ยนมาให้ใหม่แล้วเพคะ ปลอดภัยแน่นอนเพคะ’

        บุญยังคงกระซิบบอกเจ้าหญิงเทย่า ทำให้เธอถอนหายใจโล่งอก

        บุญยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ แล้วยิ้มพร้อมกับบอกกษัตริย์เมสโฟอิสเหมือนกับที่เจ้าหญิงเทย่าบอกเธอ

        “พระสุธารสกาแฟของที่นี่รสชาดดีจริงๆ ด้วยเพคะ”

        “ใช่เพคะ หม่อมฉันก็รู้สึกติดใจ เลยรีบเสวยไปหน่อยจนสำลักน่ะเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ารีบแก้ตัวเพราะกลัวว่ากษัตริย์เมสโฟอิสจะเข้าใจผิดและทำให้การเจรจาครั้งนี้ล้มเหลว เธอได้ยกถ้วยขึ้นดื่มอีกครั้งและแสดงสีหน้าชื่นชอบทำให้กษัตริย์เมสโฟอิสชอบใจ

        “ท่านทั้งสองเป็นเจ้าหญิงที่อารมณ์ดีจริงๆ ประชาชนของประเทศซานเตียเรสต้องเป็นประชาชนที่มีความสุขที่สุดแน่ๆ”

        เขากล่าวชื่นชม ขณะที่ทหารของราชินีแคโรสเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเขาทำงานพลาด แต่เขาไม่เข้าใจว่าเขาพลาดเพราะเหตุใด

        “แต่หากเกิดสงครามขึ้นในภูมิภาคนี้ ประชาชนก็จะไม่มีความสุขนะเพคะ หม่อมฉันประสงค์ที่จะได้เห็นประชาชนทุกคนในภูมิภาคนี้ ทั้งในอาณาจักรเวดิเซีย อาณาจักรริปโปเซีย และอาณาจักรซานเตียเรส ล้วนมีความสุขที่สุดเหมือนๆ กันเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าเริ่มเข้าเรื่องเมื่อสบโอกาส