หลายวันต่อมาอาการของพระสนมหนิงเอ๋อเริ่มดีขึ้นมาก การฟื้นคืนกลับมาเป็ปกติของนางทำให้มีทั้งฝั่งที่ดีใจและเสียใจที่นางไม่ตายๆ ไปเสียที
เพี๊ยะ!!
"ไหนเ้าบอกว่านางจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วไงเล่า! "
"คุณหนูข้าผิดไปแล้วอย่าทำอะไรข้าเลยนะเ้าคะ"
"ไม่ได้เื่ ออกไปให้หมด! "
ได้ยินเช่นนั้นเหล่านางกำนัลที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำก็รีบกันวิ่งออกไปจากตำหนักเกรงว่าอยู่นานกว่านี้พวกนางอาจสิ้นชีพก็ได้
หนิงเซียนอาละวาดมาหลายวันั้แ่นางรู้ว่าพี่สาวต่างมารดาฟื้นขึ้นมาแล้ว มันทำให้หนทางการเป็นางสนมเอกอันเป็ที่รักของท่านอ๋องของทางริบหรี่ลงจนมองไม่เห็นหนทางหากนางยังอยู่
"ข้าจะทำให้เ้าตายจริงๆ แน่หนิงเอ๋อ"
ทางด้านของอ๋องตงหยางเองก็รู้เื่ที่สนมเอกนั้นฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว แม้จะแปลกใจบ้างแต่ก็ไม่ได้ใอะไร นางเป็สตรีร้ายกาจนรกอาจจะไม่ต้อนรับนางในตอนนี้ก็ได้
แต่หน้าที่สวามีจำใจต้องมาเยี่ยมเยียนนางให้ผู้อื่นเห็นว่าเขาไม่ได้ใจดำกับนาง อีกนัยหนึ่งคือบิดาของนางจะได้เลิกสนใจเื่นี้เสียที
ศาลาริมบึงหลวง
"หลินท่านอ๋องของเธอเขาใจร้ายกับหลิง... เอ่อ..กับฉันมากไหม "
หลินไม่ได้ใส่ใจในคำพูดที่ดูกำลังสับสนในตัวเองของคุณหนู หลายวันมานี้นางได้ทำความคุ้นเคยและตอนนี้ก็เริ่มคุ้นชินแล้วกับภาษาท่าทางแปลกไปของสนมหนิงเอ๋อแล้ว
"เอ่อ...ข้าเองก็ไม่รู้จะพูดเช่นไร ปกติท่านอ๋องไม่ค่อยมาหาท่านเ้าค่ะ"
นั่นสิลู่ซือลืมไปว่าอ๋องผู้นี้ไม่เคยเหลียวแลหนิงเอ๋อเลยทิ้งขว้างนางให้อยู่ตามลำพังจะมาหาก็ตอนที่นางก็เื่อะไรไม่ดี แต่เป็การมาเพื่อว่าร้ายนางโดยไม่ถามนางสักครั้งว่านางได้ทำเช่นนั้นจริงหรือไม่
"แล้วนัดออกมาแบบนี้จะไม่จับฉันไปฆ่าใช่ไหม"
หลายวันมานี้กว่าลู่ซือจะทำความคุ้นชินกับการที่มีคนดูแลปรนนิบัติได้เธอก็ทำใจอยู่นาน พยายามคิดว่าเวลานี้ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปแล้วเหมือนตามแล้วเกิดใหม่ก็ว่าได้
แต่เพราะไม่อยากให้ดูแปลกไปมากจนผู้คนสงสัยเธอเลยทำตามทุกอย่างที่หลินบอกแต่ที่เธอยังรับไม่ได้เลยคือตอนที่มีคนอาบน้ำให้นี่แหละทำใจลำบาก
"ข้าว่าคงไม่ขนาดนั้นมั้งเ้าคะ ถ้าทำท่านแบบนั้นจริงท่านแม่ทัพถังโจวต้องไม่ยอมแน่เ้าค่ะ"
"จริงสิหนิงเอ๋อนางมีพ่อหนุนหลังอยู่นิจะต้องกลัวท่านอ๋องบ้าอำนาจคนนั้นทำไม"
เพราะมัวแต่หันหน้ามองไปยังบึงดอกบัวหลวงที่สวยงามอย่างใช้ความคิดจึงไม่เห็นว่าคนที่เธอกำลังนินทาอยู่นั้นได้มายืนอยู่เื้ัแล้ว
"ที่เ้ากำลังพูดถึงหมายถึงข้าหรือไม่"
"ก็ใช่...ท่านอ๋อง! "
ลู่ซือหันมาตอบก่อนที่เธอจะผงะด้วยความใเมื่อเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอตอนนี้
ใบหน้าที่หล่อเหลาผิวขาวอย่างคนสุขภาพดีริมฝีปากอมชมพู่ ท่าทางสง่าผ่าเผยสมกับบุรุษที่คนดูอย่างเธอชอบกรี๊ดกร๊าดกับความหล่อเหลานี้ แต่ในจอก็ไม่เท่าตัวจริงที่ทำเอาเธออ้าปากค้างคนอะไรอย่างกับเทพบุตรลงมาจุติ
"เ้าคงไม่รู้ว่าสตรีที่ดีไม่ควรว่าร้ายผู้อื่นลับหลัง แต่ข้าก็ลืมไปเ้าไม่ใช่สตรีที่ดี"
แต่ความหล่อก็หมดลงได้ถ้าปากไม่ดี ลู่ซือเกือบลืมไปเลยว่าผู้ชายคนนี้ใจร้ายใจดำกับหนิงเอ๋อมากแค่ไหน ให้เมื่อหนิงเอ๋ออยากให้เธอมาอยู่ในร่างของนาง ลู่ซือก็จพถือโอกาสนี้สั่งสอนผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ให้กับสนมที่เธอสงสารจนร้องไห้ตามทุกครั้งที่ดู
"ท่านอ๋องก็ไม่ควรมาเงียบๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียงนะคะ"
"คำพูดของเ้าฟังดูแปลกหู"
"ต่อไปฉันจะพูดแบบนี้ค่ะ ฟังไม่ออกก็แล้วแต่ท่านอ๋องเลย"
ลู่ซือจ้องมองชายตรงหน้าไม่คิดหลบสายตา เธอไม่กลัวเขาหรอกชีวิตของเธอผ่านความเป็ความตายมาแล้ว ต่อไปนี้เธอจะทำตามใจตัวเองไม่สนใจใคร ไม่ยอมเป็เบี้ยล่างใครให้ตัวเองถูกกดขี่ข่มเหงอีกต่อไป
อ๋องตงหยางจ้องมองสตรีตรงหน้าที่มีนิสัยเปลี่ยนไปจากเดิม เดิมทีนางผู้นี้เห็นเขาต้องเข้ามาพูดจาหวานหูเอาใจเพื่อให้เขาตกหลุมพรางนาง บัดนี้กลับทำตัวหยิ่งผยองเถียงเขาคอเป็เอ็นจนนึกว่าเป็คนละคนกัน
หรือจะเป็แผนการเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของนาง...
"เอาเถอะข้าแค่มาดูว่าเ้าเป็เช่นไรบ้าง พอเห็นว่าปากเก่งได้แบบนี้ข้าก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีก"
"ท่านรู้สึกผิดบ้างก็ได้นะคะ เพราะั้แ่ที่หนิงเอ๋อล้มป่วยก็มาดูแค่ไม่กี่ครั้ง สงสัยมัวแต่ไปสนใจผู้หญิงอื่น"
ประโยคสุดท้ายลู่ซือบ่นอุบอิบเธอละเกลียดจริงๆ ผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็ที่รองรับอารมณ์แบบนี้ เธอบอกแล้วถ้าเธอมีโอกาสได้เกิดใหม่และมีเพียบพร้อมเธอจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเธอได้อีก
"ไยข้าต้องรู้สึกผิด เ้าเองเป็คนที่อยากตายและทำร้ายตัวเ้าเองเอาไปเอามาข้าผิด? "
"ก็ท่าน...ชั่งเถอะยังไงฉันก็เถียงไม่ชนะท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจหรอกเ้าค่ะ ทูลลานะคะ หลินกลับตำหนัก"
เมื่อเห็นว่ายิ่งคุยมีแต่เข้าตัวเองทำให้คนที่เพิ่งจะเคยเถียงคนอื่นไม่มีคำจะพูดต่อ เธอต้องฝึกฝนตัวเองให้มากกว่านี้จะได้รับฝีปากกับเขาได้
อ๋องตงหยางมองดูสตรีที่เป็สนมเอกของตนเดินฟึดฟัดออกไปแล้วนึกขัน นางไม่เคยเป็เช่นนี้อยู่ดีๆ พอฟื้นขึ้นมาก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็คนละคนจริงๆ หรือนางจะวิปลาสไปแล้ว
ฮ่องเต้หลิวหยางที่เสด็จมาเยี่ยมสนมหนิงเอ๋อยืนมองเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้นด้วยความครุ่นคิด ยิ่งได้เห็นอ๋องตงหยางยิ้มแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อนก็ยิ่งคิดหนัก
"คุณหนูเมื่อครู่ข้าเห็นองค์ฮ่องเต้ด้วยเ้าค่ะ"
"ฮ่องเต้! มาทำไมเหรอ หรือตามอ๋องตงหยางมา"
"ท่านลืมไปแล้วเหรอเ้าคะว่าความสัมพันธ์ของท่านกับ...เอ่อ"
ท่าทีอ้ำๆ อึ้งๆ ของหลินทำให้ลู่ซือถึงกับใทำไมเธอไม่รู้เื่นี้เลยในซีรี่ย์ไม่มีฉากพวกนี้ หรือว่าทุกสิ่งอย่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนที่เธอรู้มาอีกแล้ว
"มะ หมายความว่ายังไงหลินเธอพูดมาให้หมดเลย"
ตอนแรกหลินเองก็ไม่กล้าเล่าพอโดนลู่ซือคะยั้นคะยอทำให้นางพูดออกมาทั้งหมด ทำเอาลู่ซือถึงกับช็อกกับเื่ที่เธอเพิ่งรู้ไม่คิดว่าหนิงเอ๋อจะกล้าทำเื่นี้
"ละ แล้วฉันกับฮ่องเต้ เอ่อถึงไหนกันแล้ว"
"เื่นั้นข้าไม่ทราบเ้าค่ะ เวลาที่นัดเจอพวกท่านไม่้าให้บ่าวติดตามไปด้วย"
งามไส้ไหมล่ะหนิงเอ๋อทีนี้จะต้องทำตัวยังไง ลู่ซือได้แต่ครุ่นคิดในใจเธอคิดว่านางร้ายที่น่าสงสารคนนี้เป็คนดีเสียอีกที่ไหนได้นางเล่นชู้ ที่น่าใกว่านั้นคือเธอดันมาอยู่ในร่างสนมที่ร้ายกาจคนนี้เสียได้
"ฉันจำอะไรไม่ได้เลยหลินแล้วฉันจะทำยังไงดีเื่ที่จมน้ำก็อีก ฉันไม่เชื่อว่าตัวเองอยากจะฆ่าตัวตามเอง"
"ข้าก็คิดเช่นนั้นเ้าค่ะ เสียดายที่คุณหนูจำเหตุการณ์ไม่ได้ แต่ก่อนวันที่ท่านจะจนน้ำท่านนัดพบกับฮ่องเต้นะเ้าคะไม่แน่ว่าอาจทรงทราบเื่ ท่านหายไปทั้งคืนกลับมาเกือบสว่างเลยแถมเนื้อตัวยังเหมือนโดนทำร้ายมาอีกนะเ้าคะ หรือจะเป็ฮ่องเต้ที่ทำร้ายท่าน!"
ลู่ซือเข้าในความไร้เดียงสาของหลินเพราะแต่ก่อนเธอก็ใสซื่อแบบนี้ แต่โลกของเธอเื่เพศเปิดกว้างแม้จะไม่เคยมีประสบการณ์แต่จากคำที่หลินบอกสภาพของหนิงเอ๋อคือคนที่ไปเสียสาวมาแน่ คงจะสนุกกันจนลืมความผิดชอบชั่วดี มาตอนนี้เธอเริ่มสงสารอ๋องร้ายกาจผู้นั้นแล้วสิต่อไปจะทำยังไงก็ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเลย
3K
