เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        คำพูดของหยางเฉินเหมือนราดน้ำมันเข้ากองไฟเหล่าชายหญิงต่างหน้าตาบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ

        "ให้ตายสิ ไอ้สารเลวนี่เหิมเกริมนัก"ทันใดนั้นชายร่างยักษ์ก็โยนไพ่ในมือทิ้งลงพื้นกำหมัดแน่นเดินตรงเข้าไปหาหยางเฉิน

        หยางเฉินใช้มือข้างหนึ่งล้วงซองบุหรี่ อีกมือหนึ่งสะบัดวูบกำปั้นของชายร่างใหญ่ที่ต่อยเข้ามาพลันบิดกระตุกผิดรูป

        อ้ากกกก!

        ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดร่วงลงไปนอนกุมมืออยู่กับพื้นกระดูกของเขาถูกบิดอย่างสมบูรณ์ พวกที่เหลือเห็นเหตุการณ์นี้ก็ชะงักเท้าถึงแม้พวกมันจะกลัวเสียหน้า แต่ก็กลัวความเจ็บปวดมากกว่า

        หยางเฉินหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบหนึ่งมวนกลุ่มคนที่เหลือแม้จะไม่ได้บุกเข้ามาแต่ก็ไม่ได้ล่าถอย

        "คนที่เป็นอันธพาลส่วนใหญ่มักจะไม่สนใจหน้าตาของตัวเองดูเหมือนว่าพวกแกจะเป็นอันธพาลฝึกหัดเสียมากกว่า"

        หยางเฉินหัวเราะพลางหยิบเอกสารขึ้นมาดู

        "พวกแกมีฝีปากที่ยอดเยี่ยมกว่าฝีมือซะอีกฉันไม่สนใจว่าอวี้เหล่ยจะส่งใครมา แต่มันคงแตกต่างจากฉันใช่ไหม" พูดจบหยางเฉินก็หันหลังเดินตรงไปยังออฟฟิศของผู้จัดการ

        "คุณช่างมีความสามารถอันยอดเยี่ยมยิ่งนักแต่คุณเดินเข้ามาในออฟฟิศผม ทำร้ายลูกน้องของผมนั่นทำให้ผมรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก"

        เสียงแหบแห้งดังออกมาจากออฟฟิศของผู้จัดการ พร้อมๆกับชายวัยกลางในชุดสูทสีเทาเดินออกมา

        "บอส!!" กลุ่มแก๊งอันธพาลต่างตะโกนออกมาและหวังให้หัวหน้าช่วยกอบกู้ชื่อเสียง

        หยางเฉินมองชายคนนี้อย่างสนใจ ทรงผมเรียบแปล้เงางาม ชุดสูทอาร์มานี่เข็มขัดหลุยส์ วิตตอง และรองเท้าเพอรี่คาดีน ให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือไม่ว่าจะมองจากมุมไหนเขาก็เหมือนกับผู้จัดการบริษัทขนาดใหญ่ ไม่แปลกใจที่คนจากอวี้เหล่ยจะพ่ายแพ้

        "คุณได้รับหน้าที่ทวงเงินจากบริษัทอวี้เหล่ยใช่ไหมครับการกระทำขอคุณอาจทำให้เรื่องยุ่งยากลงไปอีก คุณคิดว่าเราสมควรทำอย่างไรดีในสถานการณ์เช่นนี้ครับ?"บอสเผยรอยยิ้มชั่วร้ายไม่แยแสออกมา คล้ายดั่งนักธุรกิจ

        หยางเฉินมองไปยังเอกสารในมือ คนผู้นี้สมควรเป็น กัวซีเหิงบอสของบริษัทนี้

        "เครื่องแต่งกายของนายไม่เลวเลยนายต้องโกงเงินมาเยอะแน่ๆ"

        "ผมไม่เคยโกง เมื่อปราศจากพละกำลัง ก็จะไม่มีใครให้เงินผมมาจากโรงเรียนอันธพาล ไม่ใช่โรงเรียนของคนดัง" กัวซีเหิงตอบกลับ

        หยางเฉินสะบัดเถ้าบุหรี่ทิ้ง แล้วกล่าวว่า

        "ท่าทางของนายเหมือนนักแสดงซุปเปอร์สตาร์จริงๆ ถ้าฉันได้รับรางวัลม้าทองคำนายก็คงจะได้รางวัลออสการ์"

        "โอ้ว" กัวซีเหิงหัวเราะเย็นชากล่าวว่า"แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าพี่ชายท่านนี้คงมาจากโรงเรียนของเหล่าคนดัง"

        "ทำไมนายถึงคิดงั้นล่ะ" หยางเฉินหัวเราะถาม

        "สิ่งที่ผมเห็นคือคนโง่คนหนึ่งผู้ซึ่งมั่นใจในตัวเอง" กัวซีเหิงกล่าวขึ้นพร้อมกับถอดสูทอาร์มานี่ออก

        ทันทีที่เห็น เหล่าลูกน้องต่างกระโกนเชียร์เป็นการใหญ่

        กัวซีเหิงส่งสัญญาณให้ลูกน้องเงียบปาก ด้วยใบหน้าเย่อหยิ่งเขาเริ่มต้นออกท่ากายบริหาร กล้ามเนื้ออันหนาแน่นปริ แทบทะลักออกจากเสื้อเชิ้ต

        "นี่... นายเป็นแม้กระทั่งดาราหนังแอ๊กชั่น"หยางเฉินพูดอย่างร่าเริง

        "ด้วยรูปร่างกล้ามเนื้อแบบนั้นนายสามารถเข้าประกวดชายงามได้เลยนะเนี่ย"

        "รนหาที่ตาย!"

        หยางเฉินถอนหายใจกล่าวว่า "ฉันแนะนำให้นายใส่เสื้อแล้วคืนเงินมาซะและไม่อยากให้คนที่มาจากโรงเรียนคนดังอย่างนายต้องเสียหน้า"

        กัวซีเหิงได้ยินดังนั้นจึงโกรธเป็นอย่างมาก พร้อมพุ่งตัวเข้าปะทะหยางเฉิน

        แน่นอนว่ากล้ามเนื้อของเขาไม่ได้มีไว้อวดกัวซีเหิงพุ่งตัวหาหยางเฉินพร้อมวาดขาเตะด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า

        เขาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาอย่างแน่นอนการเคลื่อนไหวของเขาเหมือนเป็นผู้เชี่ยวชาญ ลูกเตะนี้เสมือนพายุที่พัดกระดาษเอกสารรอบๆตัวปลิวว่อน

        พรึ่บ!

        ผิดจากที่ทุกคนคิดไว้ หยางเฉินไม่ได้ปลิวไปตามแรงเตะเขายืนนิ่งอยู่กับที่ ลูกเตะอันหนักหน่วงถูกหยุดไว้ได้ด้วยมือของหยางเฉินห่างจากอกของเขาเพียงนิ้วเดียว

        "ไม่เลว แต่ช้าไปสักหน่อย" หยางเฉินเอ่ยปากพูดคล้ายอาจารย์กำลังประเมินความสามารถของลูกศิษย์

        สีหน้าของกัวซีเหิงพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกหลังจากผ่านสมรถูมิในโลกใต้ดินมาอย่างยาวนานพลังฝีมือของเขาก็รุดหน้าจนกลายเป็นเชี่ยวชาญแต่ลูกเตะของเขากลับถูกหยุดไว้อย่างง่ายดาย ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว

        "ออกไป"

        แต่เขาไม่สามารถดึงขาออกจากมือหยางเฉินได้ ชายคนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ?

        "จ่ายเงินมา แล้วฉันถึงจะไป" หยางเฉินพูดยิ้มๆ

        นัยน์ตาของกัวซีเหิงเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ

        "ฉันต้องกลับไปเช็คสมุดบัญชีในออฟฟิศ"

        "ได้" หยางเฉินพยักหน้าแล้วปล่อยขาของกัวซีเหิง

        ทุกคนต่างตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าบอสของพวกเขาจะพ่ายแพ้บางคนถึงกับเตรียมตัวเดินไปที่ลิฟต์ หลังจากที่กัวซีเหิงกลับเข้าไปในออฟฟิศไม่นานเขาก็ออกมาข้างนอกอีกครั้ง

        "แกจะต้องเสียใจในสิ่งที่แกทำให้วันนี้ข้ากัวซีเหิง ไม่เคยแพ้ ฉะนั้นวันนี้แกต้องตาย"

        พูดจบก็ชี้ปืนกลจ่อไปที่หัวของหยางเฉินด้วยสายตาบ้าคลั่ง