ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

“แฮ่กๆ” เสียงหอบหายให้อย่างหนักทำให้หญิงสาวที่นอนอย่างข้างๆตื่น
“เป็นอะไร ฝันร้ายเหรอดิว?” เธอหาวหวอดๆ ผู้ชายที่เหงื่อโชกตัวคนนี้คือแฟนของเธอเอง เขามีชื่อว่าดิว เป็นช่างในโรงอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่ง
“หา...เธอคือ?” ดิวมีสีหน้าหวาดกลัวถึงขีดสุดเมื่อเห็นเธอคนนี้
“เป็นอะไรวะ เราไม่ใช่ผีนะเว้ย!” ฝ้ายรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย นี่เพิ่งออกจากกะมา ยังนอนได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกปลุกขึ้นโดยคนข้างๆ เธอรู้สึกอยากจะลุกไปร้องเพลงดังๆ ให้รูัแล้วรอดเลยจะได้หายง่วง
“นอนนะ ถ้ายังฝันอีกก็ไปล้างหน้าซะ แล้วค่อยกลับมานอนต่อ” ฝ้ายไม่สนใจท่าทางประหลาดๆของดิว เธอดึงผ้าห่มก่อนจะตะแคงตัวนอนอีกด้าน
“เป็นไปได้ยังไง...?” ดิวเอามือปิดปากตัวเอง ภาพตรงหน้าอัศจรรย์เกินไป เขาจำได้ว่าเลิกกับผู้หญิงคนนี้ไปแล้วหลายปี แต่ทำไมเธอถึงมานอนอยู่บนเตียงของเขาได้?
“มันแปลก....ที่นี่ดูเหมือนกับไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นห้องของเราในสมัยทำงานโรงงาน” ดิวมองดูรอบๆ ห้องอย่างกังวล เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล ก่อนจะสิ้นใจตาย
“หรือว่านี่คือการย้อนเวลา!”
ไม่มีคำอธิบายอื่น ดิวมองทุกอย่างที่อยู่ในห้องกับร่างกายของตัวเองก่อนจะยืนยันสิ่งที่คิด แล้วเขาก็ต้องผงะเมื่อรู้สึกว่า การขยับขาหรือแขนนั้นสามารถทำได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้เป็นคนพิการแต่อย่างใด
“ย้อนจริงๆสินะ แต่ทำไมกันล่ะ?”
ดิวรู้แล้วว่าตัวเองย้อนเวลากลับมายังอดีต แต่ด้วยเหตุผลอันใดนั้นเขาไม่รู้ ก่อนหน้านี้ที่เขาจะตาย ดิวถูกรถชนจนพิการไปเกือบทั้งร่าง หมอบอกว่าเขาจะไม่สามารถกลับไปเดินได้ตลอดชีวิต ต้องนอนรอความตายอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างไม่มีทางสู้
ตอนนั้นรู้สึกสิ้นหวังในชีวิตมาก ดิวเรียนจบ ปวส ไฟฟ้ากำลัง เป็นเสาหลักของบ้านเลยก็พูดไม่ผิดนัก
ฝ้ายทิ้งเขาไปหลังจากประสบอุบัติเหตุได้เพียงสองเดือน เธอไม่สามารถทนอยู่กับคนพิการอย่างเขาได้ ซึ่งดิวก็เข้าใจได้ในเรื่องนั้นดี สำหรับคนพิการจะมีใครยากดูแลให้เป็นภาระล่ะ ถึงแม้เธอจะมีช่วงเวลาที่ดีกับเขามาหลายปี หรือว่าแต่งงานผูกมือถือแขน แต่ดูเหมือนมันจะไม่สำคัญนัก สุดท้ายมันก็เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเพียงเท่านั้นเอง
หลังจากนั้นดิวได้ขอย้ายออกจากโรงพยาบาลรัฐในเมือง ฯลฯ ค่าใช้จ่ายต่างๆ ในโรงพยาบาลแพงเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่านี่จะเป็นโรงพยาบาลรัฐก็ตาม ดิวไม่มีรายได้ เนื่องจากกลายเป็นคนพิการแบบนี้จะไปทำงานได้อย่างไร
พ่อแม่ของดิวเป็นแค่เกษตรกรเลี้ยงหมู ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีรายได้มากนักในธุรกิจนี้มาจุนเจือครอบครัว และเขายังมีน้องสาวอีกสองคนที่เรียนอยู่ในตอนนั้น
เกิดปัญหาขึ้นมากมาย ดิวไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขารู้สึกสมเพชตัวเองมากที่ต้องมานอนอยู่บนเตียงแบบนี้ พ่อแม่ที่เขาควรเลี้ยงดูก็ต้องมาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้กับเขา มองดูใบหน้าของพวกท่านที่แก่ชรา ริ้วรอยเริ่มขึ้นมา ผมหงอกจนไม่ได้ย้อม เป็นอย่างนั้นถึงสามปีที่ดิวนอนอยู่บนเตียง ก่อนจะสิ้นใจตายไปเพราะทนไม่ไหวแล้วที่เห็นพ่อแม่ต้องลำบาก
บางทีมันอาจดีกว่านี้ถ้าหากเขาฆ่าตัวตาย พวกท่านคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานนานถึงสามปี เงินที่เอามาดูแลเขาก็ควรส่งให้น้องๆเรียนสูงๆ แต่ดูเหมือนสวรรค์จะยังมีใจอยู่ ดิวรู้สึกเหมือนได้รับโชคอัศจรรย์ ใช่ตอนนี้เขาย้อนเวลากลับมาแล้ว!
“ดีจริงๆ ส่วนเธอ...” ดิวรู้สึกดีใจที่ย้อนเวลากลับมา ส่วนฝ่ายมันเป็นความรู้สึกแปลกๆ
ในสองเดือนนั้นที่เธออยู่ด้วย ดิวรู้สึกมีหวังเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าหมอจะบอกเขาว่าไม่สามารถกลับไปเดินได้อย่างเดิม แต่ก็มีความสุขที่อย่างน้อยยังมีคนรักอยู่เคียงข้าง แม้ในยามทุกข์ยากเธอไม่ทอดทิ้ง และนั่นคงเป็นรักแท้ละมั้ง
แต่น่าเศร้าที่มันเป็นได้แค่ฝัน สุดท้ายเขาก็ไม่ใช่สำหรับเธออยู่ดี
“ไม่ผิดหรอก ตอนนั้นเราเป็นแค่คนพิการนี่เนอะ...” ดิวไม่โทษฝ้าย เพราะหากเป็นเขาเองอาจจะทำอย่างเธอก็ได้
แต่ในตอนนั้นเอง ได้มีข้อความบางอย่างปรากฏตรงหน้าเหมือนกับภาพโฮโลแกรม
“ติ้ง....ติดตั้งระบบคู่มือเสริมสำหรับท่านเสร็จสิ้น ทุกอย่างที่อยู่ในรายการสามารถซื้อได้ด้วยเงินดิจิทัล และมันจะทำให้ชีวิตของท่านสะดวกสบายขึ้นอีกมาก รวมถึงระบบยังเชื่อมต่อกับบัญชีธนาคารของท่านโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องกังวลไป ด้วยระบบซื้อคู่มือเสริม มันจะทำให้ชีวิตท่านเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยแหละ ขอให้สนุกกับระบบของเรา โชคดี...”
“อะไรเนี่ย...?” ดิวขยี้ตาของตัวเองอีกครั้ง แต่ข้อความอธิบายที่ว่าได้หายไป แล้วจึงปรากฏเป็นหนังสือในรูปแบบต่างๆ ที่ลอยอยู่ตรงหน้า ดิวเอื้อมมือไปคว้าหนังสือ โดยหวังจะหยิบมาอ่านดูว่ามันคืออะไร แต่เขากับเพียงคว้าได้แค่อากาศเท่านั้น
“นี่มัน...ฝันไปเหรอ มันอะไรกันเนี่ย?” ถ้าหากใครมาเห็นดิวในตอนนี้ คงคิดว่าเขาบ้าเป็นแน่แท้เพราะกำลังทำท่าทางแปลกๆ อย่างการคว้าอากาศโดยไม่หยุดหย่อน
“แฮ่กๆ” ดิวหอบหายใจ ก่อนจะสังเกตสิ่งเหล่านั้นอย่างถี่ถ้วน และในที่สุดเขาก็เข้าใจได้ว่า ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าสามารถขยับได้โดยความคิดของเขามีหมวดยิบย่อยต่างๆ ดูเหมือนกับแอพพลิเคชั่นแน่ะเทคโนโลยี ทำอาหาร เครื่องจักร นักประดิษฐ์ นักวิทย์ นักวิชาการ นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ทำให้หัวสมองของดิวเกิดคลื่นลูกยักษ์ถล่มดังครืนๆ
“ของจริงเหรอเนี่ย...?” ต่อให้ทำใจเชื่อลำบากแต่เมื่อดูกับการย้อนเวลาที่เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ด้วยแล้ว ดิวต้องยอมรับว่าระบบที่เห็นอยู่คือของจริง
“พวกมันเหมือนกับสกิลในเกม และหากดูอย่างละเอียดแล้ว เราสามารถซื้อมันได้ด้วยเงินในบัญชี!” ดวงตาของดิวสว่างไสว อารมณ์ของเขาดำดิ่งไปกับสิ่งตรงหน้าจนลืมวันเวลา
ดิวเข้าไปในหมวดทำอาหาร เขาได้พบกับสกิลการทำอาหารต่างๆ เช่น(คู่มือทำอาหารระดับ 1 ราคาสองพันบาท) (คู่มือทำอาหารระดับ 2 ราคาสี่พันบาท)และยังมีคู่มือระดับสูงกว่านี้ ราคาถึงหนึ่งแสนก็ยังมี แถมยังมีรายการอาหารยิบย่อยด้วยเช่นกัน(คู่มืออาหารประเภทผัด....) (คู่มืออาหารประเภททอด...) (คู่มืออาหารประเภทนึ่ง...)
จากนั้นดิวเข้าไปยังหมวดเทคโนโลยี(คู่มือเบื้องต้นเกี่ยวกับเทคโนโลยีระดับ 1 ราคาหนึ่งหมื่นบาท) (คู่มือเบื้องต้นเกี่ยวกับเทคโนโลยีระดับ 2 ราคาสามหมื่นบาท)และยังมีเกี่ยวกับการสร้าง โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ แล็ปท็อป ฯลฯ
ดวงตาของดิวเริ่มเปิดประกายจ้า เขาเริ่มสำรวจหมวดอื่นๆเร็วขึ้นหมวดนักประดิษฐ์(คู่มือสร้างหุ่นยนต์ระดับต่ำ ราคาหนึ่งร้อยล้านบาท) (คู่มือสร้างจานบินรบเลเซอร์ ราคาหนึ่งหมื่นล้านบาท) (คู่มือสร้างชุดเกราะเหล็ก ราคาหนึ่งพันล้านบาท)
หัวใจของดิวเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาเลื่อนเข้าไปในหมวดของเครื่องจักรกลอย่างไม่รีรอ(คู่มือสร้างรถมอเตอร์ไซค์ระดับต่ำ ราคาสิบล้านบาท) (คู่มือสร้างรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าระดับต่ำ ราคายี่สิบล้านบาท) (คู่มือสร้างรถยนต์ระดับต่ำ ราคาร้อยล้านบาท) (คู่มือสร้างรถยนต์ไฟฟ้าระดับต่ำ ราคาสองร้อยห้าสิบล้านบาท)
ดิวเริ่มเข้าไปสำรวจในหมวดต่างๆด้วยความเร็ว สิ่งเขาเห็นไม่ได้ล็อกหรือผ่านการเข้ารหัส แต่มันสามารถซื้อได้เลย เพียงแต่ว่าต้องใช้เงินที่อยู่ในบัญชีธนาคารเท่านั้น
“เงินของเราตอนนี้มีอยู่แค่...ห้าหมื่นเหรอ?” ดิวมองดูตัวเลขตรงหัวมุม มันเป็นจำนวนเงินที่เขามีอยู่ในธนาคาร และมันยังเชื่อมต่อกับระบบคู่มือเสริมโดยตรง
“ได้นอนหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าเล่นเกมทั้งคืน” ในระหว่างที่ดิวดูคู่มืออยู่นั้น เวลาก็ผ่านไปถึงหกโมเช้าแล้ว ฝ้ายตื่นขึ้นมาเห็นดิวยังนั่งทำหน้าตาโง่ๆ แบบนั้น ก็รู้สึกโกรธอย่างช่วยไม่ได้
มีผู้ชายในโรงงานหลายคนตามจีบเธอ แน่นอนว่าเพราะฝ้ายเป็นคนที่สวย แต่อย่างใดก็ตามเธอก็แค่พนักงานธรรมดาเท่านั้น ไม่ได้มีวุฒิระดับสูง ทางเลือกของฝ้ายคือต้องจับผู้ชายดีๆ ในโรงงานมาทำผัว สำหรับพนักงานฝ่ายผลิต เงินเดือนจะเท่าไหร่กันเชียว พวกเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของฝ้ายแม้แต่น้อย
ต่างจากดิว ถึงแม้ว่าเขาจะดูซื่อไปบ้างแต่ก็เป็นถึงช่างในโรงงาน ค่าแรงจึงมากกว่าเธออย่างไม่ต้องสงสัย
คราวแรกคิดว่าจะจับหัวหน้าของดิว แต่โชคร้ายหมอนั่นมันดันชอบช้างน้ำซะได้ ผู้หญิงแบบนั้นมีอะไรดีนะ ผลสุดท้ายในวันที่บริษัทจัดงานเลี้ยง เธอแกล้งเมาและให้ดิวมาส่งที่ห้อง แล้วจับเขาทำผัวซะ
ดิวไม่สนใจฝ้าย เขาลุกขึ้นแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินออกไปข้างนอกห้อง
“อ้าวเห้ยดิว มึงจะไปไหนเนี่ย ไม่ไปทำงานเหรอ หรือว่าจะไปซื้อโจ๊กให้กูวะ” ฝ้ายตะโกนเรียก แต่ดิวไม่ตอบ หลังจากปิดประตูดังปังเขาก็สูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินออกมาจากห้องเช่าเล็กๆ เพื่อรับกับวันใหม่
“ไอ้ทุเรศ มึงคิดว่ามึงเป็นช่างแล้วไงวะ ถึงแม้กูจะเป็นแค่พนักงานฝ่ายผลิต ก็ไม่ได้ขอมึงแดกหรอกโว้ย!” ฝ่ายเป็นคนเอาแต่ใจและอารมณ์ร้อน เธอเป็นผู้หญิงที่สวยแต่หน้า แต่ข้างในกับไม่ได้สวยตามด้วย
ดิวไม่สนใจเสียงตะโกนโหวกเหวก เขานึกย้อนกลับไปว่าเมื่อก่อนทนอยู่กับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงนะ หน้าตาของดิวก็ไม่ได้แย่ สาวในโรงงานออกจะเยอะ คิดไปแล้วก็รู้สึกสิ้นหวังกับตัวเองเมื่อก่อนจริงๆ
“เดี๋ยวนะ นี่ใช่ย้อนเวลาจริงเหรอ หรือว่าเป็นโลกคู่ขนานที่เราย้อนเวลา?”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ย้อนอดีตพร้อมระบบคู่มือ

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ย้อนอดีตพร้อมระบบคู่มือ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้