จุดเริ่มต้นแห่งความวิบัติ
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านผ้าหรูหรา เข้าสู่ห้องรับรองอันเงียบสงบในคฤหาสน์ตระกูลหัฏฐะหรัก ตระกูลนักธุรกิจชื่อดังรายใหญ่เ้าของกิจการห้างสรรพสินค้า สถานบันเทิงต่างๆ และยังขึ้นชื่อเื่ความร้ายกาจของทายาททั้งสามคน เพราะมีข่าวลือว่าพวกเขามีเชื้อสายมาเฟียอิตาลี
เสียงสะอื้นเบา ๆ ทำให้พ่อบ้านหนุ่มผู้เพิ่งลืมตาตื่นจากฝันประหลาดหันขวับไปทางประตู มีร่างโปร่งในชุดสีขาวบริสุทธิ์ใบหน้าหวานใสซื่อบริสุทธิ์กำลังทรุดตัวลงร้องไห้อย่างอ่อนแอดูน่าสงสารยิ่ง
"ฮึก นะ-น้ำท้องกับพี่ทัพ"
ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองไปที่คุณชายใหญ่ของบ้านอย่างทัพฟ้าด้วยความวิงวอน
ทันใดนั้นหัวของดารัญหรือพ่อบ้านใหม่ของตระกูลหัฏฐะหรัก กลับหนักอึ้งด้วยความทรงจำแปลกประหลาดที่ทะลักเข้ามา
เขาเกิดใหม่ในนิยายวายเื่หนึ่ง
ในร่างพ่อบ้านผู้จืดจางของครอบครัวตัวร้าย ตัวละครประกอบที่ยอมตายแทนเ้านายั้แ่กลางเื่
และเขารู้ดีว่าเด็กในท้องของนายเอกคนนี้
ไม่ใช่ลูกของคุณทัพฟ้า
แต่เป็ของ พระเอก ลูกนอกสมรสของผู้นำคนก่อน ของตระกูลหัฏฐะหรัก
และมันจะเป็ชนวนที่ทำให้ครอบครัวตัวร้าย ล่มสลาย
“ฮึ ผมจำได้นิยายมันเริ่มั้แ่ตรงนี้แหละ ที่นายเอกท้องกับพระเอก แต่ดันบอกว่าท้องกับคุณทัพฟ้า และนี่และที่จะลากครอบครัวตัวร้ายไปสู่หายนะทั้งหมด"
เสียงความคิดในใจของพ่อบ้านดังเข้าโซนประสาทของพี่น้องทั้ง 3 คนของตระกูลหัฏฐะหรัก
ขณะพ่อบ้านคิดในใจ สามพี่น้อง "ตัวร้าย" ของเื่ที่ยืนอยู่รอบ ๆ ต่างสบตากันเงียบ ๆ
ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศเย็นเยียบจนเหมือนพายุจะพัดเข้ามาในห้อง
เงียบ...
...เงียบเกินไป
"ถ้าพี่ทัพไม่รับผิดชอบ น้ำจะไปเอาเด็กออก!" นายเอกต้นฉบับโวยวายขึ้นอีกครั้ง
ทัพฟ้าพี่ชายคนโต ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเรียบ
"แน่ใจหรือ ว่าเด็กในท้องเป็ลูกของฉัน?"
" หือ? เดี๋ยวนะนี่มันไม่เหมือนในต้นฉบับคุณชายใหญ่รู้ได้ยังไง? หรือแค่ถามลองใจ?"
นายเอกสะอึกนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะสะอื้นคร่ำครวญ
"พี่ทัพคิดว่าน้ำเป็คนแบบไหน น้ำไม่เคยนอนกับใครนอกจากพี่! ในคืนนั้น..."
น้ำเสียงปนเ็ปกับความอับอายจนต้องเบนหน้าหนี
"โอ้ๆดูนั่นสิสมกับเป็นายเอกดอกบัวขาวจริงๆการแสดงช่างยอดเยี่ยม" พ่อบ้านคิดในใจ
ทัพฟ้านิ่งชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำตัวปกติตามเดิม เพราะในคืนนั้นเขายอมรับตรงๆ ว่าเขาได้นอนกับคนๆ นึงแต่ตื่นเช้ามาเขากลับไม่เห็นคนผู้นั้นแล้ว
" ไม่จริง ในคืนนั้นคุณชายใหญ่ไม่ได้อยู่กับนายเอกต้นฉบับด้วยซ้ำ
คนที่อยู่คือ 'พระเอก' ที่บังเอิญหน้าคล้ายกับคุณชายใหญ่และนายเอกต้นฉบับหนีออกจากห้องไปตอนเช้า
แต่นายเอกมารู้ว่าพระเอกนั้นคือคนที่ตนแอบชอบั้แ่สมัยเรียน และรู้ความจริงว่าคนที่ตนนอนด้วยนั้นเป็พี่น้องคนละแม่ของตัวร้ายเขาก็ได้กลับไปพบกับพระเอกต้นฉบับและทั้งคู่ก็ได้คบหากัน แต่พอมารู้ความจริงว่าพระเอกมีคู่หมั้นเลยหนีมาหาคุณตัวร้ายพี่ชายข้างบ้านที่เคยแอบชอบตนแทนเพราะไม่อยากอายคนอื่นที่รู้ว่าตนท้องไม่มีพ่อ"
พ่อบ้านทอนถอนใจในใจ
แต่แล้ว สีหน้าของทัพฟ้ากลับเ็า เคร่งขรึมจนบรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดนายเอกต้นฉบับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นพ่อบ้านก็งงเช่นกันว่าทำไมคุณชายใหญ่ถึงทำสีหน้าเช่นนั้น
"อ่าา หน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงคนที่หลงรักจนโง่งมไม่ได้สติถึงขั้นยกตระกูลของตนให้พระเอกต้นฉบับเพื่อแลกกับนายเอกต้นฉบับแบบนั้น ทำไมอยู่ๆ คิดได้ล่ะ นั้นรักแรกของเขาเลยนี่คุณชายใหญ่มีสติขึ้นมาแล้วหรอปลื้มใจจริงๆ เราจะได้ไม่ต้องหางานใหม่สินะงานที่นี่เท่าที่จำได้เงินเดือนดีด้วยสิ"
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากอีกมุมของห้อง
“ฮะ ฮ่าๆ”
เป็เหนือสมุทรน้องชายคนเล็กของบ้าน
พ่อบ้านหันขวับไปมองด้วยความใ
" อะไรของเขาน่ะ? หัวเราะในสถานการณ์แบบนี้ เขาบ้าเหรอ?"
ยังไม่ทันจะซักถาม
ขุนเขาน้องคนรองก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ขำตามเหนือสมุทร
ส่วนทัพฟ้าที่เมื่อครู่ใบหน้าตึงเครียดก็เผลอหลุดยิ้มขำออกมาสั้น ๆ ก่อนรีบไอกระแอมและทำหน้าตึงอีกครั้ง
พ่อบ้านยืนอึ้งคิดในใจ—" นี่มันเื่อะไรบ้ากันวะเนี่ย?"
"ถ้าเธอแน่ใจว่าเด็กในท้องเป็ของฉัน งั้นไปตรวจ DNA ซะ"
คำพูดของทัพฟ้าทำให้นายเอกร้องไห้หนักขึ้น
"พี่ทัพ น้ำเคยเคารพรักพี่นะ! น้ำหนีจากทุกอย่างมาเพราะพี่ แล้วพี่ไม่ไว้ใจน้ำขนาดนี้เลยหรือ?!"
น้ำค้างโวยวายออกมาเสียงดังก่อนจะแกล้งเป็ลม
พ่อบ้านถอนหายใจพร้อมคิดในใจว่า — "เฮ้ออ สูตรสำเร็จของนิยายแจ่มใส… ทำอะไรไม่ถูกก็ล้มไว้ก่อน เดี๋ยวพระเอกก็ใจอ่อนเอง"
แต่ไม่ทันไร...
"พ่อบ้าน!" เสียงเข้มของทัพฟ้าดังขึ้น
"พาคุณน้ำค้างไปโรงพยาบาล จัดการเื่ตรวจ DNA ซะ ให้รู้กันไปเลยว่าใช่ลูกฉันหรือไม่"
พ่อบ้านสะดุ้งเล็น้อย แล้วรีบโค้งตัวรับคำสั่ง
" อะไรเนี่ย... คุณชายใหญ่ผู้คลั่งรักในต้นฉบับถึงขั้นยอมรับลูกชาวบ้านเป็ลูกตัวเองในสองหน้า
แต่ตอนนี้กลับใช้สมองได้น่าชื่นชม น่าใจริงๆ หรือว่า เขาเริ่มรู้?"
พ่อบ้านเดินไปหานายเอกต้นฉบับที่หน้าประตูพร้อมนินทาเ้านายของตนในใจ
ทัพฟ้าที่ได้ยินความคิดในใจของพ่อบ้านคนใหม่ก็หน้าตึงขึ้นมาอีกครั้ง สองพี่น้องที่ได้ยินเช่นกันก็ลอบขำกับความคิดของพ่อบ้านคนใหม่ คิดว่าหลังจากนี้ต้องมีเื่สนุกๆอีกเยอะแน่นอน
เมื่อพ่อบ้านเดินไปถึงตัวคุณนายเอกต้นฉบับยังไม่ทันได้ยกตัวนายเอก
อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นเอง พร้อมสะบัดตัวและปั้นหน้าเกรี้ยวกราด
"อย่ามาแตะต้องฉัน! ถ้าไม่รับผิดชอบ ฉันจะไปเอาเด็กออกเอง!"
พูดจบก็สะบัดผมเดินออกไป พ่อบ้านโค้งทำความเคารพพร้อมกล่าวอำลา
"ไปดีมาดีนะครับคุณน้ำค้างระวังอย่าสะดุดล้มล่ะครับ"
แต่ไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตู...
ตุบ!
"อ๊ะ!" ล้มคะมำหน้าคว่ำทันทีต่อหน้าทุกคนในห้อง
.........
.........
.........
เฮ้ออออออ
พ่อบ้านถอนใจ
"ครบสูตรเป๊ะนิยายแจ่มใสเวอร์ชั่นล้มตระกูลตัวร้ายจริงๆ"
นิยายเื่นี้ไรท์ได้รับแรงบันดาลใจมาจา
1K
