บทที่ 7 ของขวัญจากพระเ้า
“อลิตา..น้อมรับใช้เลโอเดคัสตลอดชีวิตโดยไร้ข้อแลกเปลี่ยน”
ทันทีที่นางคุกเข่าย่อตัวลงเนินนมเอิบอิ่มสองเต้านั้นก็ย้อยลงมาถึงขีดสุดจนเกือบจะเห็นเม็ดสีชมพูอยู่แล้ว
“..” โอ้ยนี่คิดจะฆ่ากันด้วยความวาบหวิวรึไงกับครับเนี้ย หัวใจผมจะวายตายอยู่แล้วนะ..
ผมที่ยืนดูอยู่มองเนินขาวๆ นั่นอย่างไม่กระพริบตาพร้อมกับหัวใจที่เต้นสั่นรัว
ก่อนที่นางจะใช้มือข้างซ้ายยกขึ้นมาเกาะกุมหัวใจของนางไว้ และยื่นมือขวาออกมาในลักษณะขอทำ hi5
“โปรดแตะมือเพื่อยืนยันในพัธสัญญานี้”
อ้าวเห้ย! นึกว่าโจรล่าสาวล่าน้ำรักของเด็กหนุ่มที่ไหน..ปัดโถ่..อุส่าห์เตรียมตัวเตรียมใจจะยอมมอบน้ำเชื้อให้แล้วแท้ๆ หมดกัน..
แม้ผมจะรู้สึกหงุดหงิดและผิดหวังอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องตายอีกรอบและเมื่อมาคิดดูดีๆแล้ว...จริงสิ ! .. ก่อนที่ผมจะมาเกิดเทพโลกิบอกจะให้นางฟ้าเป็ของขวัญ คงจะเป็นางแน่ๆ ที่อยู่ดีๆ ก็โผล่เข้ามาแบบนี้ ช่างเป็เทพที่เข้าใจผู้ชายเสียจริงๆ นะท่านเทพโลกิ หึหึหึ...
ผมไม่รอช้าเดินไปแตะมือนางด้วยท่าทางที่สง่างาม ราวกับนักรบผู่ยิ่งใหญ่ที่เดินไปมอบตำแหน่งให้กับลูกน้องที่พึ่งกลับมาจากสนามรบ
“ฟิ้ว...วืด..” ทันทีที่มือทั้งสองได้ัักัน ร่างของอลิตาก็เปล่งแสงเป็ละอองระเหยเป็ฝุ่นแสงสีขาวสว่างจ้าไหลเข้าไปอยู่ในสายรัดข้อมือย่ออนุภาคของผมทันที
“New ! เพิ่มแองเจิลระดับคอสมิก ลงใน Hero Collection เรียบร้อยแล้ว”
เสียงแจ้งเตือนจากระบบ ดังขึ้นมาในหัวของผมพร้อมกับภาพสะท้อนตัวอักษรสีม่วงปรากฏเป็ชื่อ “อลิตา” ลอยอยู่กลางอากาศที่แสดงไอค่อนขนาดเท่าไอแพดเป็รูปภาพสุดท้ายของเธอที่คุกเข่าอยู่
“เยี่ยม..” ผมยกยกสายรัดข้อมือสีทองเงางามที่อยู่บนข้อมือด้านซ้ายขึ้นมาจ้องมองดูด้วยแววตาเปล่งประกาย มันมีชื่อสลักไว้ด้วยตัวอักษรที่สวยงาม “Leodecus”
เ้าสายรัดหน้าตาเรียบหรูเส้นนี้ คือสุดยอดเทคโนโลยีการเชื่อมต่อผู้คนกับแกนกลางศูนย์ควบคุมใหญ่ของมหานครบาบิโลนแห่งดาวแม๊กกูลหนึ่งในมหาดวงดาวแห่งดาราจักรไฮดร้า มันคืออุปกรณ์ที่ใช้รับส่งภารกิจโดยตรงจากส่วนกลาง ใช้ส่งมอบแลกเปลี่ยนค้าขายสินค้าทุกสิ่งทุกอย่าง โดยจะแสดงผลผ่านจิตสำนึกของร่างผู้ใส่โดยตรง
“..” รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมายังไงบอกไม่ถูกแฮะ ไม่นึกเลยว่าโลกใหม่ที่ได้มาเกิดมาอีกครั้งจะมีระบบที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว.ควันติน..เราออกไปหาข้าวกินข้างนอกกันเถอะ”
ไหนๆ วันนี้ก็ว่างแล้วออกไปสำรวจโลกใหม่นี้ให้ละเอียดเพิ่มอีกสักหน่อยดีกว่า ผมคิดในใจ ก่อนจะจัดแจงพายกระเป๋าสะพายข้างสีน้ำตาลใบโปรดขึ้นมา
“แจ้งเตือนเงินเหลือน้อย..แจ้งเตือนเงินเหลือน้อย...” ควันตินส่งเสียงเตือนออกมาสองครั้ง
“อะไรของนายวะเงินเหลือน้อย” ผมยืนงงอยู่สักพักก่อนจะนึกถึงเงินพร้อมกับกำมือแน่น จำนวณเครดิตที่มีก็ปรากฏเป็ตัวเลขสีทองออกมา
“470 เครดิต ยอดรายงาน ณ วันที่ 7 เดือนั รอบดาราจักรที่ 45631 ”
ลักษณะการแบ่งเวลาที่ดาวแห่งนี้คล้ายกันกับที่โลกมนุษย์มีเจ็ดวันยี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนกัน เพราะถึงแม้จะมีขนาดดาวที่ใหญ่กว่าถึงหกเท่า แต่การหมุนรอบตัวของดวงดาวก้หมุนเร็วกว่าโลกหกเท่าทำเช่นกันทำให้เวลากลางวันกลางคืนในหนึ่งรอบวันเท่ากัน 24 ชั่วโมงเปะ
“..” ให้ตายสินี่เราจนขนาดนั้นเลยเหรอ!
เพราะจำนวนเงินที่ผมมีอยู่ในตอนนี้สามารถซื้อกาแฟราคาแพงได้เพียงสองแก้วเท่านั้น
“...” โอ้พระเ้าท่านเทพโลกิอุตส่าห์จะให้เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็คนรวยกับเขาบ้างไม่ได้เหรอครับ..อะคึๆ คิดแล้วก็กลุ้มจ้ายกลุ่มใจ..
ผมลองหลับตานึกถึงความทรงจำก่อนหน้านี้ดูอีกหน่อยเกี่ยวกับที่มาของเงิน ก็พบว่าตัวผมเองได้มันมาจากการไปรับจ้างซ่อมเครื่องปรับอากาศที่บ้านแห่งหนึ่งในเมือง และเพราะเป็เด็กทำให้ถูกกดค่าแรงลงมาเหลือครึ่งหนึ่ง ช่างเป็โลกที่โหดร้ายเสียจริงๆ เฮ่อออ...
“บัดซบสิ้นดี.คนบนดาวดวงนี้ นี่มันยังไงกันฟระ เอาเปรียบได้แม้กระทั้งเด็กอายุสิบหกปี..ฮืม.เดี๋ยวฟ้องกระทรวงแรงงานแม่งเลย..”
ผมลืมตาขึ้นด้วยความหงุดหงิดมองไปรอบๆภายในบ้านหลังเล็กๆ ที่มีลักษณะเก่าซอมซ่อ แสงแดดหลายสายที่ส่องลอดลงมาจากหลังคาที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว กระทบสะท้อนพื้นกรเบื้องผุๆ เป็ลวดลายคล้ายใบไม้แห่งแสงสวยงามตระการตา มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญอีกอย่างที่ตอกย้ำว่าผมเกิดมาจน
“..” โหนี่เราทนอยู่บ้านพังๆแบบนี้มานานถึงสิบหกปีได้ยังไงวะเนี้ย..เห่อ..แต่ก็ช่างมันเถอะ.. ผมบ่นพึมพัมไปพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความท้อแท้ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าฟื๊ดใหญ่
“...” ด้วยความสามารถด้านการต่อสู้ของเราที่ติดตัวมาจากโลกเก่าประกอบกับสมองอัจฉริยะอันนี้ ไอ้ห้าว..เอ๊ยไม่สิตอนนนี้ชื่อเลโอเดคัสนี่หว่าเอาใหม่ๆ
“..ด้วยความสามารถด้านการต่อสู้ของเราที่ติดตัวมาจากโลกเก่าประกอบกับสมองอัจฉริยะของเลโอเดคัสคนนี้ ข้าจะต้องเป็ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกนี้ให้ได้เลย..คอยดูสิ ..หึหึหึหึ ”
ผมกล่าวะโออกมาด้วยเสียงอันดังเพื่อให้ความสะใจขับไล่ความเคียดออกไป โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะได้ยินคำพูดพวกนั้นไปบ้าง
“เ้านายครับ..่นี้เงินของเราเหลือน้อย..มันคงจะไม่พอที่จะซื้อยากล่อมประสาทเพิ่มนะครับ” ควันตินส่งเสียงสังเคราะห์ออกมาพร้อมกับไฟกระพริบจังหวะละห้อย
“..อ้าวเห้ย ไอ้หุ่นกระป๋องนี่ ฉันไม่ได้เป็บ้าซะหน่อย แค่คนมันเครียดโว้ย”
“….” ควันตินลอยนิ่งมันไม่ส่งแม้แต่ไฟกระพริบออกมา ก่อนจะลอยถอยห่างออกจากผมไปช้าช้า
“อันตรายมีคนบ้าอยู่ในบ้าน อันตรายๆ”
“...” หืม..ไอ้หุ่นนี่ชักจะกวนประสาทมากเกินไปเสียแล้ว แต่ก็แปลกดีนะ ดูเหมือนมันจะมีความคิดเป้นของตัวเองด้วยแฮะ ผมคิดในใจพลางมองดูเ้าหุ่นนั่นด้วยความรู้สึกประหลาด
“ช่างเถอะ.. อย่างน้อยตอนนี้ก็มีอลิตาที่เพิ่มเข้ามา นางอาจจะเป็ตัวแปรสำคัญในการที่จะทำให้ชีวิตผมในโลกนี้ดีขึ้นก็ได้”
ผมนั่งพูดกับตัวเองระบายความเครียดออกมาเบาๆ อยู่พักใหญ่ก่อนจะเริ่มสำรวจสิ่งของและสภาพแวดล้อมภายในบ้านอย่างละเอียด เพราะถึงแม้จะมีความทรงจำของตัวเองก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาให้เห็นอยู่ แต่มันก็เป็แค่เพียงความทรงจำที่เกิดจากความเคยชินเท่านั้น
ยกตัวอย่างเช่น ผมสามารถรู้วิธีถอดประกอบและเปลี่ยนแบตของเ้าควันตินได้ อ่านอักษรและภาษาของโลกนี้ได้ และสามารถใช้สิ่งของเครื่องมือต่างๆ ที่เคยใช้ได้ตามความชำนาญของเลโอเดคัสที่อยู่ในโลกนี้ได้อย่างไม่ต่างกันเลย
เมื่อสำรวจทุกสิ่งทุกอย่างให้บ้านอย่างละเอียดแล้วก็เริ่มหันมาสำรวจสิ่งของที่อยู่ในสายรัดข้อมือย่ออนุภาคดูบ้าง
240
