จื่อเหลียง智良

เช้าวันที่เจ้าบ่าวมารับเจ้าสาวจื่อเหลียงสวมชุดแต่งงานสีแดงทองประดับด้วยเครื่องประดับสีทองงดงามด้วยผิวพรรณขาวผ่อง

ที่ก้าวออกจากเรือนแขกที่มาต่างก็ชมงดงามยิ่งนัก คุณชายลูกเขยก็หล่อเหลาช่างเป็นคู่สร้างคู่สมคู่บุญบารมีจริงๆเหมาะสมเหมาะสม

เหลียงเออร์ เจ้าออกเรือนแล้ว เจ้าไม่ได้กลับบ้านบ่อยเหมือนแต่ก่อนแล้วนะเจ้าต้องไปอยู่บ้านสามีปรนิบัติพ่อแม่และสามีให้ดีละเป็นสะใภ้ที่ดี เจ้าคิดถึงท่านย่าท่านะอและท่านแม่เจ้ามาหาบ่อยๆไม่ได้แล้วนะเจ้าต้องคอยดูแลตัวเองดีดีละรู้ไหมต่อให้เมืองหลวงไม่หนาวเท่าบ้านเราแต่เจ้าต้องดูแลตัวเจ้าให้ดีดีอย่าให้ตัวเองเหนื่อยเกินไปนะ หากว่าเจ้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่และท่านย่าก็ส่งจดหมายมา

ขณะที่ท่านย่าพูดจื่อเหลียงก็กอดท่านย่าและร้องไห้จากนั้นพูดคุยสักพักก็บอกลาแล้วออกมาจากจวนก็เห็นเว่นเฉินยืนอยู่หน้าประตูจื่อเหลียงได้แต่มองหน้าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา ทั้งสองคนได้แต่มองหน้ากันและกันหยางไช่จึงพูดขึ้นมาว่าเว่ยเฉินเจ้ามานั่งกับข้าในรถม้า เว่ยเฉิน หยางไช่และจื่อเหลียงอยู่ในรถม้าเดียวกัน ทั้งสองไม่มองหน้ากันต่างคนต่างเงียบ พอออกจากหมู่บ้านไปหยางไช่จึงพูดขึ้นมาว่าเจ้าสองคนคุยกันไปนะข้าออกไปนั่งข้างนอก หลังจากที่หยางไช่ออกไปแล้ว จื่อเหลียงก็พูดขึ้นมาว่า ข้าขอโทษ เว่ยเฉินจึงคว้าตัวจื่อเหลียงมากอดทั้งสองกอดกันจื่อเหลียงก็ร้องไห้ตลอดทาง ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดข้าเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เจ้า ยิ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นสหายข้าอีกข้าทนดูไม่ได้จริงๆข้าเองก็รู้สึกผิดที่ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ขอเจ้าจากพ่อแม่เจ้าก็ไม่ได้

ข้าขอโทษ  ทั้งสองคนพูดคุยกันกอดกัน

สักพักเว่ยเฉินจึงพูดขึ้นมาว่า ไม่เป็นรัยข้ายินดีด้วยนะ อย่างน้อยสหายข้าก็ดูแลเจ้าอย่างดี ไม่ทำให้เจ้าลำบากอย่างน้อยข้าก็ยังเห็นหน้าเจ้าความรู้สึกผิดของทั้งสองคนทั้งเจ็บปวด ไม่รู้จะใช้คำพูดอะไรก็แทนความรู้สึกรักลึกซึ้งของทั้งสองไม่ได้  

พอเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็จัดงานแต่ง

งานใหญ่โต ผู้คนในเมืองหลวงต่างก็มายินดีทั้งขุนนาง ทั้งชาวบ้าน เพื่อนและเหล่าคุณหนูคุณชาย รวมถึงเฉินเฉิน อี้เถา

ไป๋เหยาที่ตกใจและเสียใจพอได้ยินว่าขบวนรับเจ้าสาวมาถึงก็มารอที่หน้าประตูเมืองหลวงเพื่อพบคุณหนูจื่อเหลียงก่อนเข้าวังไปยังงานแต่งแต่คนมีมากทำให้ไม่ได้เจอ เลยเข้ามาในงานแต่งจึงได้เจอคุณหนู  อี้เถาไป๋เหยาเฉินเฉินเสียงเรียกของจื่อเหลียงพร้อมน้ำตาไหล คุณหนูทำไมคุณหนูไม่ปฏิเสธละเจ้าคะ คุณหนูของบ่าว ทั้งสี่คนพูดคุยสักพักเจ้าสาวเจ้าบ่าวก็เข้างานพิธีคำนับฟ้าดินคำนับบิดามารดาคำนับกันและกันจากนั้นก็เข้าหอ  ในคืนเข้าหอ คุณชายหยางไช่ออกไปดื่มเหล้ากับเว่ยเฉินตลอดทั้งคืนส่วน

จื่อเหลียงก็ดื่มเหล้าจนเมาแล้วหลับบนโต๊ะ

ทั้งสองคนแต่งงานกันโดยที่ไม่ได้มีใจให้กันและออกไปข้างนอกทำดูเหมือนสามีภรรยาแต่อยู่ในบ้านก็ต่างคนต่างแยกเรือนอยู่ด้วยเหตุผลว่าทั้งสองต้องทำความเข้าใจกันอีกสักพักเพื่อไม่ให้ท่านพ่อท่านแม่และคนในจวนสงสัย หลังจากที่คุณชายหยางไช่แต่งงานแล้วไม่ค่อยอยู่บ้านออกไปข้างนอกบ่อยๆ

ส่วนจื่อเหลียงพ่อแม่สามีใจดีใจกว้างยังให้จื่อเหลียงค้าขายกิจการชาของตนและทำในสิ่งที่ตนเองชื่นชอบ  จึงทำให้ได้พบคุณชายเว่ยเฉินบ่อยๆถึงจะแต่งงานกันไปแต่ทั้งสองก็เจอกันบ่อยๆแต่อยู่ไกลๆมองกัน

ไม่เข้ามาพูดคุยใกล้เหมือนแต่ก่อนแล้ว

ซึ่งทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเจ็บปวดรักกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแถมยังแต่งงานกับคนรอบตัว

ที่ต้องมาคอยเจอกันบ่อยๆยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวด