แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องเป็ลำแสงสีทองบางเบา ทะลุผ่านม่านใบไม้อันหนาทึบของป่าโบราณลงมายังพื้นดินที่ชื้นแฉะ เฟิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลที่ไม่สนิทนัก ร่างกายยังคงรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกหินผา และความอ่อนเพลียลึกๆ ที่ฝังอยู่ในแก่นิญญายังคงเกาะกุมอยู่ แม้สมุนไพรใบสีเขียวเข้มขลิบทองที่เสี่ยวหู่หามาให้เมื่อคืนจะช่วยบรรเทาอาการ "สูบกิน" พลังชีวิตไปได้มากอย่างน่าอัศจรรย์ แต่มันก็ไม่ได้เติมเต็มสิ่งที่เสียไปทั้งหมด เพียงแค่ช่วยชะลอความทรุดโทรมลงชั่วคราว และทำให้เขามีแรงพอจะขยับตัวได้เท่านั้น
"เมี้ยว~" เสี่ยวหู่ที่นอนขดอยู่บนหน้าอกเขาอย่างอบอุ่น ส่งเสียงร้องทักทายเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าเขาตื่นแล้ว ดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างของมันมองมาอย่างสำรวจตรวจตรา ก่อนจะใช้จมูกเล็กๆ ดุนที่คางเขาเบาๆ ราวกับจะถามไถ่อาการด้วยความห่วงใย
เฟิงอี้ฝืนยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆ ที่มีขนนุ่มราวกับแพรไหมของเสี่ยวหู่อย่างอ่อนโยน "ข้าไม่เป็ไรมาก... แค่ยังเพลียอยู่เท่านั้นเอง" เขากระซิบตอบ แม้จะรู้ว่าเ้าตัวเล็กอาจไม่เข้าใจความหมายของคำพูดทั้งหมด แต่ความผูกพันอันลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาก็ดูเหมือนจะสื่อสารความรู้สึกพื้นฐานถึงกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำ
เขารู้ดีว่าจุดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ใต้ชะง่อนผาเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์รกเรื้อนี้ ไม่ปลอดภัยพอในระยะยาว อันตรายลึกลับที่เขาััได้เมื่อคืนอาจจะยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ หรือผู้ไล่ล่าจากอารามวิถีลืมเลือนอาจจะขยายวงค้นหาออกมาถึงป่าลึกแห่งนี้เมื่อฟ้าสาง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ หาที่หลบซ่อนที่มิดชิดและปลอดภัยกว่าเดิม และต้องพยายามตามหาสมุนไพรใบเขียวขลิบทองนั่นเพิ่มให้ได้มากที่สุด เพราะมันอาจจะเป็กุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอดและหนทางสู่ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้
หลังจากดื่มน้ำสะอาดจากแอ่งหินเล็กๆ ที่ไหลซึมออกมาจากซอกผา และกินผลไม้ป่ารสฝาดเฝื่อนที่พอจะหาได้ในบริเวณใกล้เคียงเพื่อประทังความหิว เฟิงอี้ก็อุ้มเสี่ยวหู่ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง "เอาล่ะ เสี่ยวหู่... คงต้องรบกวนสัญชาตญาณเ้าอีกครั้งแล้ว นำทางข้าที... หาที่ปลอดภัยๆ ให้เรา แล้วก็ลองหาเ้าใบไม้เมื่อคืนให้ข้าด้วยนะ หากมันไม่ลำบากเ้าเกินไป"
เสี่ยวหู่ร้องเหมียวรับเบาๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะะโลงจากอ้อมแขนอย่างคล่องแคล่วว่องไว มันใช้จมูกเล็กๆ ดมฟุดฟิดไปตามพื้นดินและอากาศอยู่ครู่หนึ่ง ััถึงกลิ่นอายพลังงานและความปลอดภัยรอบตัว ก่อนจะเริ่มออกเดินนำหน้าไปอย่างมั่นใจตามสัญชาตญาณที่หลับใหล เฟิงอี้ก้าวตามไปอย่างเงียบเชียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความระมัดระวังสูงสุด ประสาทััทั้งหมดตื่นตัว กวาดมองรอบทิศทาง คอยสดับฟังทุกเสียงที่ผิดปกติ
ป่าแห่งนี้ยิ่งเดินลึกเข้ามาก็ยิ่งดูรกทึบและเก่าแก่ราวกับไม่เคยมีมนุษย์ย่างกรายเข้ามานับพันปี ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาหนาทึบ ปกคลุมท้องฟ้าจนแสงแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร เถาวัลย์หนาใหญ่เท่าแขนคนเลื้อยพันเกี่ยวกันไปมาเหมือนอสรพิษั์ที่หลับใหล พื้นดินเต็มไปด้วยใบไม้ทับถมหนาจนอ่อนนุ่ม และรากไม้ที่ปูดโปนออกมาเหมือนเส้นเืของผืนป่า เสียงนกเสียงแมลงแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นเคยดังระงมอยู่รอบตัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความลึกลับ ความวังเวง และอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด
พวกเขาเดินทางไปเรื่อยๆ โดยอาศัยสัญชาตญาณของเสี่ยวหู่เป็เข็มทิศนำทาง เ้าแมวขาวตัวน้อยดูจะคุ้นเคยกับป่าลึกแห่งนี้อย่างน่าประหลาด มันหลบหลีกเส้นทางที่ดูอันตรายหรือมีกลิ่นอายของสัตว์ร้าย พาเฟิงอี้ลัดเลาะไปตามทางที่ค่อนข้างปลอดภัย แม้บางครั้งจะต้องปีนป่ายโขดหิน หรือมุดผ่านพุ่มไม้หนามที่เกี่ยวเสื้อผ้าขาดๆ ของเขาจนรุ่งริ่งกว่าเดิมก็ตาม
ระหว่างพักเหนื่อยใต้ร่มเงาของต้นไม้โบราณขนาดมหึมาที่ลำต้นใหญ่จนหลายคนโอบไม่รอบต้นหนึ่ง เฟิงอี้ลองนั่งขัดสมาธิลงอีกครั้ง เขา้าทดสอบบางอย่าง เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อััถึง "เศษเสี้ยวิญญา" อันลึกลับภายในตัว เขาอยากจะลองโคจรพลังตาม "วิชาบำเพ็ญเพียรหลัก" ที่รู้สึกได้ถึงเส้นทางการไหลเวียนอย่างชัดเจนขึ้นเมื่อคืนอีกครั้ง เผื่อว่าสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป หรือการที่ร่างกายได้พักผ่อนและได้รับพลังจากสมุนไพรวิเศษบ้าง จะช่วยให้เขาก้าวหน้าหรือเข้าใจอะไรมากขึ้น
เขายังคงรู้สึกถึงเส้นทางการไหลเวียนพลังอันซับซ้อนและลึกล้ำนั้นได้ แต่เมื่อลองโคจรพลังปราณอันน้อยนิดที่ฟื้นคืนมา พลังชีวิตก็ยังคงถูก "สูบกิน" ไปพร้อมๆ กันอยู่ดี แม้จะไม่รุนแรงเท่าตอนใช้พลังฟื้นฟูโดยตรงก็ตาม มันเหมือนกับว่า... การบำเพ็ญเพียรตามวิชานี้เองก็มี "ต้นทุน" ที่ต้องจ่ายด้วยแก่นชีวิตเช่นกัน หรืออาจจะเป็เพราะพื้นฐานพลังปราณของเขายังอ่อนแอและไม่เสถียรเกินไป?
‘หรือว่า... เคล็ดวิชานี้มัน้าพลังงานจากภายนอกจำนวนมหาศาลเพื่อขับเคลื่อน และเมื่อพลังงานที่ดูดซับมาได้ไม่เพียงพอ มันจึงดึงเอาพลังชีวิตจากภายในไปทดแทน?’ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวอย่างสมเหตุสมผล ‘ถ้าเป็เช่นนั้นจริง การหาสมุนไพรหรือทรัพยากรภายนอกก็ยิ่งสำคัญมากขึ้นไปอีก!’
เขาถอนหายใจ ลองหันไปสนใจ "กระบวนท่ากระบี่" ที่ปลดล็อกออกมาพร้อมกันแทน ภาพของ "เงาสะท้อนแห่งเข็มวายุ" (针风映影 - Zhēn Fēng Yìng Yǐng) ชัดเจนขึ้นในห้วงคำนึง มันเป็การเคลื่อนไหวที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความเร็ว ความเฉียบคม และการตอบโต้ที่สมบูรณ์แบบ เน้นจังหวะและการฉวยโอกาส เขาลองขยับร่างกายตามภาพในหัวช้าๆ รู้สึกถึงความลื่นไหลและความเป็ธรรมชาติราวกับเคยฝึกฝนมันมานับชาติ... แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงพลังปราณอันน้อยนิดของตนเอง หากไม่มีพลังปราณที่แข็งแกร่งพอรองรับ ต่อให้รู้กระบวนท่าที่ลึกล้ำเพียงใด ก็คงไม่อาจสำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วน
"เมี้ยว!"
เสียงร้องของเสี่ยวหู่ดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด เ้าตัวเล็กใช้หัวกลมๆ มาดุนมือเขาเบาๆ แล้วหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าใสของมันเป็ประกายระยิบระยับ
เฟิงอี้หรี่ตามองตามทิศทางนั้นไป ท่ามกลางแมกไม้ที่หนาทึบ เขามองเห็นเงาของ น้ำตกสายเล็กๆ อยู่ไกลๆ และััได้ถึงไอเย็นสดชื่นจางๆ ที่ลอยมากับสายลม พร้อมกับกลิ่นอายพลังงานฟ้าดินที่ดูจะหนาแน่นกว่าบริเวณอื่นเล็กน้อย
"ไปดูกัน" เฟิงอี้ตัดสินใจ เขารู้สึกว่าบริเวณที่มีแหล่งน้ำ มักจะมีพลังงานและความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติมากกว่าที่อื่น บางที... เขาอาจจะพบสมุนไพรวิเศษนั่นอีกครั้งก็ได้
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาก็พบว่ามันเป็น้ำตกขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ก็สวยงามน่าชม สายน้ำสีใสไหลลงมาจากหน้าผาหินที่ไม่สูงชันมากนัก ลงสู่แอ่งน้ำใสราวกับกระจกเบื้องล่าง เสียงน้ำตกซ่าๆ สร้างบรรยากาศที่สงบและสดชื่น ตัดกับความเงียบวังเวงของป่าลึก บริเวณรอบๆ แอ่งน้ำมีมอสสีเขียวสดเกาะอยู่ตามโขดหินชื้นแฉะ และมีพืชพรรณแปลกตาหลายชนิดขึ้นอยู่หนาแน่นกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด
และที่สำคัญที่สุด... เฟิงอี้เห็นมันแล้ว!
ใกล้ๆ กับขอบแอ่งน้ำ มีกอของ สมุนไพรใบสีเขียวเข้มขลิบทอง แบบเดียวกับที่เสี่ยวหู่เคยหามาให้เมื่อคืน ขึ้นอยู่หลายต้น! แสงสีทองเรืองรองจางๆ จากเส้นใยภายในใบ ขับเน้นให้มันโดดเด่นท่ามกลางพงหญ้าสีเขียว!
หัวใจของเฟิงอี้เต้นแรงขึ้นด้วยความยินดีระคนโล่งใจ! เขารีบเดินตรงไปยังกอสมุนไพรนั้นทันทีอย่างไม่ลังเล! แต่เสี่ยวหู่ที่เดินนำอยู่กลับหยุดชะงัก มันส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ พร้อมกับทำท่าทางลังเล ไม่ยอมเดินเข้าไปใกล้
เฟิงอี้ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองคู่หูตัวน้อยอย่างสงสัย "มีอะไรหรือ เสี่ยวหู่? ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?"
เสี่ยวหู่ใช้จมูกเล็กๆ ดมฟุดฟิดไปที่พื้นดินชื้นแฉะใกล้ๆ กอสมุนไพร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฟิงอี้แล้วส่ายหัวช้าๆ ดวงตาสีฟ้าใสฉายแววระวังภัยอย่างชัดเจน
เฟิงอี้ก้มลงมองตามทิศทางที่เสี่ยวหู่มอง... บนพื้นดินที่ชื้นแฉะและมีรอยใบไม้ทับถม เขาเห็น รอยเท้าขนาดใหญ่ หลายรอยที่ยังดูค่อนข้างใหม่! รอยเท้านั้นมีกรงเล็บแหลมคม และดูใหญ่โตน่าเกรงขามกว่ารอยเท้าของสัตว์อสูรป่าทั่วไปที่เขาเคยเห็นในบริเวณนี้มากนัก! มันไม่ใช่รอยเท้าของมนุษย์อย่างแน่นอน!
‘เ้าถิ่นแถวนี้... แถมยังตัวใหญ่และแข็งแกร่งไม่เบาเสียด้วย...’ เฟิงอี้คิดในใจ สันหลังเย็นวาบ ‘และดูเหมือนมันจะหวงแหนสมุนไพรวิเศษพวกนี้เอามากๆ ด้วย!’
เขามองไปยังกอสมุนไพรขลิบทอง แล้วมองรอยเท้าน่าสะพรึงสลับกัน ความ้าสมุนไพรเพื่อชดเชยพลังชีวิตและบำเพ็ญเพียรนั้นมีสูงมาก แต่การต้องเผชิญหน้ากับเ้าของรอยเท้ามรณะนี้ก็ดูอันตรายเกินไปในสภาพที่เขาอ่อนแอและพลังปราณร่อยหรอเช่นนี้
แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่ง... ที่ผนังหน้าผาหินด้านหลังม่านน้ำตกที่ไหลซ่าลงมา มี เงาสีดำคล้ายปากถ้ำ ซ่อนตัวอยู่อย่างแเี! หากไม่สังเกตดีๆ แทบจะมองไม่เห็น!
‘หรือว่า...’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว ‘เราจะหาที่ซ่อนในนั้นก่อน รอให้เ้าถิ่นมันไปที่อื่น แล้วค่อยหาจังหวะออกมาเก็บสมุนไพรทีหลัง?’ มันอาจจะเป็ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้...
*** จบตอนที่ 8 ***
2K
