[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก

"ท่านคิรินคะ ยิ่งพวกเราเข้าใกล้ 'หุบเขาแห่งความเงียบงันชั่วนิรันดร์' มากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเสียงรอบตัวมันค่อยๆ จางหายไปเลยค่ะ" เอเลน่า พยายามตะโกนคุย แต่เสียงของเธอกลับเบาหวิวเหมือนคนกระซิบ

"นั่นไม่ใช่เพราะหูคุณอื้อหรอกครับเอเลน่า" คิรินแคะหูเบาๆ พลางมองสำรวจทัศนียภาพเบื้องหน้า "แต่มันคือ 'มนตราปฏิเสธตัวตน' ที่รุนแรงมาก ที่นี่ไม่ได้มีความตาย แต่มันมี 'ความว่างเปล่า' มันคือพื้นที่ที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่ลมหายใจหรือเสียงหัวใจเต้นก็ยังถูกดูดกลืน"

เบื้องหน้าของพวกเขาคือหุบเขาขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวสะอาดตาแต่นิ่งสงัด ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ ทุกอย่างดูเหมือนภาพวาดที่ถูกหยุดเวลาไว้

"ท่านคิริน... ข้าสัมผัสได้ถึงดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนที่ติดอยู่ในสภาวะหลับใหลที่นี่ค่ะ" เซราฟิน่า พึมพำด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้า "พวกเขาไม่ได้ตาย แต่พวกเขาถูกทำให้ 'เงียบ' จนลืมวิธีที่จะมีชีวิตอยู่"

"ดูเหมือนเจ้าของที่นี่จะเป็นพวก 'รักความสงบ' จนเกินเหตุนะ" คิรินเดินลงจากหลังมังกรวารี ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นหิมะ เขารู้สึกได้ว่าพลังชีวิตในร่างกายกำลังถูก 'แช่แข็ง' ให้หยุดนิ่ง "อืม... เป็นอาการของพื้นที่ที่ 'ขาดจังหวะหัวใจ' สินะ"

ทันใดนั้น ร่างโปร่งแสงสีขาวหิมะขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากยอดเขา มันมีรูปร่างคล้ายนกฮูกยักษ์ที่มีดวงตาสีฟ้าครามสดใส มันคือ 'เทพผู้รักษาความเงียบ' ผู้ปกป้องพรมแดนสุดท้ายก่อนถึงขอบโลก

"...จงถอยไป... ผู้รบกวนความสงบ..." เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของทุกคนโดยตรง "ที่แห่งนี้คือจุดสิ้นสุดของความวุ่นวาย ทุกสิ่งที่มีชีวิตจะนำมาซึ่งความทุกข์ การหยุดนิ่งคือการเยียวยาที่เที่ยงธรรมที่สุด..."

"หยุดนิ่งคือการเยียวยาเหรอ? ผมว่านั่นมันคือ 'การหนีปัญหา' มากกว่านะครับคุณนกฮูก" คิรินยิ้มกวนๆ พลางควงคทาไม้ในมือ "โลกที่ผมซ่อมแซมมาน่ะ มันคือโลกที่มีชีวิตชีวา ถ้าคุณเอาแต่ปิดสวิตช์ทุกอย่างแบบนี้ มันก็เหมือนกับห้องเก็บของที่ไม่มีคนใช้น่ะแหละ"

"...เจ้าจะทำอะไรได้... ความเงียบของข้าไม่อาจถูกทำลายด้วยพลังใดๆ..."

"ผมไม่ได้จะมาทำลายครับ" คิรินปักคทาลงบนหิมะจนเกิดคลื่นความร้อนกระจายออกไป "แต่ผมจะช่วย 'รักษาความเหงา' ของหุบเขานี้ให้เอง!"

"มหาเวทฮีลกระตุกวิญญาณ: จังหวะแห่งชีวิตปฐมกาล (The Primal Heartbeat)"[ ผลลัพธ์: รักษาความนิ่งเฉยให้กลายเป็นความเคลื่อนไหว และอัดฉีด 'แรงสั่นสะเทือน' เข้าสู่แก่นกลางของหุบเขา ]

ตึก... ตึก... ตึก...

จู่ๆ แผ่นดินที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นสะเทือนตามจังหวะหัวใจของคิริน แสงสีทองพุ่งซึมลงไปใต้ชั้นหิมะและน้ำแข็ง พลังการรักษาที่รุนแรงเข้าไป 'ปลุก' ทุกอณูที่เคยหลับใหลให้ตื่นขึ้น หิมะเริ่มละลายกลายเป็นลำธารที่ส่งเสียงไหลริน กิ่งไม้ที่เคยแข็งทื่อเริ่มสั่นไหวตามลมที่คิรินสร้างขึ้นใหม่

[ ปาฏิหาริย์ปรากฏ: 'หุบเขาแห่งความเงียบ' ถูกเยียวยาจนกลายเป็น 'หุบเขาแห่งเสียงดนตรีทางธรรมชาติ' ]

เสียงนกที่เคยถูกแช่แข็งเริ่มขยับปีกและร้องเพลงประสานเสียงกันอย่างน่ามหัศจรรย์ ความเงียบที่เคยน่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยเสียงของชีวิตที่ประสานกันเป็นท่วงทำนองที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เทพผู้รักษาความเงียบถึงกับกางปีกออกด้วยความตกใจ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยกลับสั่นไหว "ความรู้สึกสั่นสะเทือนนี้... มันไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่ข้าคิด... มันคือ 'บทเพลง' งั้นหรือ?"

"ใช่ครับ และเป็นบทเพลงที่ถูก 'รีมิกซ์' โดยผมเอง" คิรินยักไหล่ "ความสงบที่แท้จริงไม่ใช่การไม่มีเสียง แต่มันคือการมีเสียงที่ทำให้ใจเราสงบต่างหาก"

เทพนกฮูกยักษ์ค่อยๆ ลดตัวลงมาหมอบกราบคิริน "ข้าแบกรับความเหงามาเนิ่นนานเพื่อหวังจะพบความสงบ แต่ท่านกลับทำให้ข้าเห็นว่าชีวิตที่เคลื่อนไหวนั้นงดงามเพียงใด... ข้าขอเปิดทางให้ท่าน ผู้เยียวยาแห่งปวงชน"

หุบเขาเบื้องหน้าแยกออก เผยให้เห็นเส้นทางที่มุ่งสู่ 'ประตูขอบโลก' ซึ่งที่นั่นมีสิ่งปลูกสร้างชิ้นสุดท้ายที่คิรินเห็นแล้วถึงกับต้องอุทานออกมา

"นั่นมัน... 'บ้านพักตากอากาศ' สไตล์โมเดิร์นที่ผมเคยร่างแบบไว้ในโลกเก่านี่นา!"

คิรินขยี้ตามองด้วยความไม่อยากเชื่อ ใจกลางขอบโลกที่หนาวเหน็บ กลับมีบ้านพักสุดหรูที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรมตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่

"ดูท่า... 'ผู้มาก่อน' คนนั้นจะทิ้งของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้ผมจริงๆ ด้วย"