คามิวยกหอกสีแดงเพลิง พุ่งเข้าใส่เนลอย่างรวดเร็ว กระหนํ่าแทงเข้าใส่อย่างรุนแรงและแม่นยำ หากไม่มีโล่สีฟ้าป้องกันคมหอกคงจะแทงโดนเนลาเ็แน่นอน
"ทำไมเรา เหมือนไม่มีแรงเลย"เนลพูดขึ้น และหายใจเหนื่อยหอบ
"ไม่แปลก.. ผลึกคีเวลที่อยู่บนหน้าผากของข้า จะค่อยดูดพลังที่ท่านใช้ไง"คามิวพูดขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้ม
การต่อสู้เป็ไปอยู่ต่อเนื่อง ฝ่ายของคามิวเริ่มรวดเร็วยิ่งขึ้น แต่ทางเนลกับเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
การป้องกันของเนลเริ่มช้าลงเรื่อยๆ เขาทรุดลงกับพื้น ทันใดนั้นคมหอกสีแดงของคามิว แทงผ่านโล่สีฟ้า เข้ามาอย่างรวดเร็ว ปลายของคมหอกแทงเข้าที่ไหล่ขวาของเนลอย่างเต็มแรง
"อ็ากกก!!!"เนลร้องสุดเสียงอย่างเ็ป เนลพยายามใช้มือซ้ายดึงออก แต่คามิวก็กดมันลงไปอีกครั้ง
"แก นี้เป็ราชันย์ที่อ่อนแอที่สุดเลย แกมันไม่ควรกับตำแหน่งอันสูงส่งเทียบท่านฟาเซียของพวกเราได้หรอก ข้าจะเอาศพของแกไปให้ท่านฟาเซีย"คามิว ยกหอกขึ้น จากนั้นก็แทงจนเต็มแรง
หยดเื หล่นลงบนหน้าของเนล เงาสีดำของไครบางคน นั่งคร่อมตัวของเนลไว้ เมื่อสายตาของเนล มองดูอย่างตั้งใจ
"ทารัน!!!"เนลพูดขึ้น
"ข้าขอโทษ... ข้าคงช่วยเ้าได้แค่นี้" คมหอกสีแดงถูกแทงทะลุท้องทารัน เืสีแดงของทารัน ไหลเป็ทาง
"เกะกะ ซะจริง"คามิวพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย เอาเท้าถีบทารันจนกระเด็นออกไป
"ทารัน ไม่!!"เนลมองทารันที่หายใจรวยริน จนเกือบจะตาย
"ตายซะ จะได้ไม่เกะกะอีก"คามิวเอาเท้าเหยียบหน้าอกทารันพร้อมกับยกหอกเพื่อแทง แต่ทันใดนั้น เดลก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เขาระดมต่อย ใส่คามิวอย่างรวดเร็ว คามิวต้องถอยห่างออกไป
"ผลัดกัน มาขวางทางข้าเหลือเกิน ตายกันไปซะให้หมดนี้ละ"คามิวยกหอกขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้หอกเพลิงสีแดงลอยขึ้นกลางอากาศ และค่อยๆ ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ
"จบแค่นี้ละ" หอกขนาดั์ พุ่งเข้าใส่ทั้งสามอย่างรวดเร็ว เกิดเสียงะเิดังสนั่น แรงะเิทำให้บ้านที่อยู่รอบๆข้าง พังลงจนหายไป หลุมขนาดใหญ่ จากการะเิ จนเห็นได้ชัด ฝุ่นควันมากมายลอย ขึ้นกลางอากาศจนแทบมองไม่เห็น
"ข้าลงมือเกินไปรึเปล่า?"คามิวพูดขึ้น พลันหอกสีแดงก็ลอยเข้ามืออย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งที่ทำให้คามิวต้องใ เมื่อฝุ่นควันจางลง เพลิงสีฟ้า ม้วนตัวเป็โล่ขนาดั์ป้องกันทั้ง3ไว้ อย่างปลอดภัย แต่เดลก็นอนแน่นิ่งเพราะฝืนตัวเองเข้าไปช่วยทารัน แต่เพลิงสีฟ้า คงสภาพไว้ไม่นานก็หายไป เนลทรุดลงกับพื้น เืไหลออกจากไหล่เยอะเกินไป
"ข้า.....ขอโทษท่านอาจารย์"เนลพูดขึ้นและเนลล้มลงนอน อย่างไร้สติ
คามิวค่อยๆเดินเข้ามา ช้าๆ
"ตายซะ"คามิวยกหอกสีแดงและแทงเข้าทีท้องของเนลอย่างง่ายดายไร้การป้องกัน
"ฮ่าๆๆๆๆ"เสียงของคามิวหัวเราะชอบใจกับการกระทำ
ในขณะเดียวกัน เหมือนเนลได้หลงมาอีกที่หนึ่ง เหมือนเขากำลังจะตาย แล้วเวลาหยุดลง
"เ้าหนุ่ม" เสียงอันแหบแห้งเรียกเนลให้ได้สติ
เนลลุกขึ้นมาด้วยตาที่พล่ามัว แสงสีฟ้า กำลังส่องเข้าตาของเขา
"เราต้องคุยกัน"เสียงของชายคนหนึ่งในเงามืด
"ไคร...นายเป็ไคร?"เนละโเพื่อหาต้นเสียงที่พูดมา
"นายอยากรู้ก็เดินเข้ามาสิ"ต้นเสียงพูดเชิญชวนให้เนลเดินเข้าไป
เนลค่อยๆเดินเข้าไปเรื่อยๆ ยิ่งเดินเข้าไปก็ยิ่งพอโซ่ขนาดใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ จนเนลต้องคิดว่ามันล่ามหรือขังอะไรอยู่ เมื่อเดินเข้ามาจนสุดทางเนลก็พบกับชายคนหนึ่ง ถูกโซ่ขนาดั์นับร้อยมัดใว้อย่างแ่า ผมยาวสีดำสนิท ดูรุงรัง เสียงอันแหบแห้งราวกับเสียงของปีศาจ
"นายเป็ไคร?"เนลถามขึ้น
"ฉันมีข้อเสนอ"ชายหนุ่มพูดขึ้นโดยไม่ตอบคำถามของเนล
"นายกำลังจะตาย เพื่อนนายข้างนอกนั้นกำลังจะตาย ฉันคือคนที่จะช่วยได้ นายคือคนที่กำหนดมัน"นายหนุ่มพูดขึ้น และกระชากโซ่ที่พันธนาการ เสียงดังสนั่น
"นายไม่มีเวลาแล้วนะ พ่อหนุ่ม ให้ข้าออกไป เพราะ......ถ้า......แก...ตาย ชั้นก็ตาย"เสียงอันแหบแห้งพูดขึ้นอีกครั้ง
"แล้วชั้นต้องทำยังไง?"เนลพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ก็แค่....."
"ยอมรับ"เสียงอันแหบแห้งพูดขึ้นอย่างร้อนรน
เนลทรุดลงกับพื้นราวกับถูกดูดิญญา
"ชั้นยอมรับ!!!"
"ฮ่าๆๆๆๆๆ. ก็ แค่นั้น ขอบใจเ้าหนุ่ม" ทันใดนั้นโซ่เส้นใหญ่นับร้อยร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น พื้นสั่นะเืราวกับแผ่นดินไหว ชายคนนั้นค่อยๆเดินมา
"หลับไปซะ ที่เหลือชั้นจัดการเอง"
1K
