กรุงเทพกระหายเลือด 18+

มันตลกนิดหน่อย ที่เรา 4 คนสองคู่กำลังอาบาน้ำล้างคราบกามให้กับคู่ของตนอยู่คนละฝั่งผนังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมกำลังจะออกไปส่งพิมส่วนพวกพี่แป้งก็กำลังจะออกไปหาอะไรกินพวกเราเลยเปิดประตูออกมาเจอกันพอดีราวกับเขียนบทมา!"เฮ้ยห้องข้างๆ เป็นน้องเก่งที่มึงปฏิเสธรักกลางงานไปเมื่อวานนี่หว่าแป้งแต่หล่อขนาดนี้ใช่คนเดียวกันแน่ปะวะ?"พี่หงส์โพล่งออกมาแบบตกใจเพราะตอนแรกแกเกือบจะออกปากด่าว่าพวกมึงเย็ดกันดังเกินไปแล้วโว้ย!ประมาณนั้น..."ไม่รู้สิ! แป้งจำไม่ได้แล้วก็ไม่อยากจำด้วย"พี่แป้งที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆกางเกงขาสั้น เห็นนมใหญ่ดันเสื้อและหีอูมหน้ามอง ยังคงสวยไม่สร่างแต่น้ำเสียงดูโกรธๆแถมใบหน้าก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่มองไปทางพิมแล้วมองหน้าผมแล้วก็เบือนหน้าหนีเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา...ผมก็ไม่รู้ว่าเธอโกรธอะไรแต่ที่ทำเป็นเมินกัน ผมก็พอเข้าใจอยู่จากหลายๆเรื่องที่ผ่านมา"อ้าว พวกพี่อยู่ห้องข้างๆเองเหรอครับสวัสดีครับ ผมขอฝากตัวด้วยเก่ง ภาควิชา....ปีหนึ่งครับ""พิม ภาควิชา...ปีหนึ่งค่ะ"พวกเราทำตามทำเนียมคณะแล้วผมก็เกาะเอวพิมพากันเดินไปมีแอบจับตูดนิดหน่อย จนพิมหัวเราะกิ๊กส่วนใครบางคนมองจนตาเขียว!"เอ็งจำน้องไม่ได้จริงดิแป้ง""ถึงจำได้ก็ไม่น่าจำไม่ใช่เหรอพวกผู้ชายเจ้าชู้วันก่อนยังบอกรักกูวันนี้พาหญิงใหม่มาเย็ดกันลั่นห้องซะละ!"เธอแค่นเสียง"เออจริงว่ะแถมเมื่อวานคนนึงวันนี้ก็อีกคนด้วย!"พี่หงส์แอบบสังเกตพี่แป้งที่หน้าแดงลอบเบือนหน้าหนี"แต่ไปพูดแบบนั้นน้องมันก็น่าสงสารว่ะกูเคยโดนผัวทิ้งมาก่อนรู้ดีเลยล่ะว่ามันเจ็บปวดขนาดไหนจะให้มานั่งรอคนที่เขาไม่เอาเราแม้แต่แค่วันเดียว มันก็ทั้งเสียเวลาและเสียโอกาสว่ะอุตส่าห์มีสาวใหม่น่ารักมาให้ล่อถึงห้องแบบนี้ถ้ามันไม่เอานอกจากจะควายแล้วก็เท่ากับยอมให้คนที่ปฏิเสธรักมันทำร้ายว่ะ!"พี่หงส์ซัดตรงประเด็นเข้ากลางเป้าอย่างกับหมัดฮุกพี่แป้งที่ก้มหน้านิ่งถึงกับพูดอะไรไม่ออก"หงส์ เดี๋วกูกลับเลยดีกว่าว่ะขอบใจสำหรับทุกอย่างว่ะกูมีเรื่องต้องคิด คิดว่าจะกลับไปนอนบ้านไปเจอแม่ให้สบายใจหน่อย""เออก็ดีว่ะไปเจอแม่แหละดีสุดละกูสนับสนุน"แล้วพี่แป้งก็กลับเข้าห้องไปเก็บของกลับบ้านอย่างเหม่อลอย คิดทบทวนอะไรอยู่หลายอย่าง....ส่วนผมที่มาส่งพิมที่ป้ายรถนอกหอก็กำลังใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างมีความสุขนั่งจับมือนิ่มของพิมเขี่ยเล่นระหว่างรอรถ"ทำไมพี่แป้งต้องทำเป็นจำเก่งไม่ได้ด้วยอะ?"พิมอดถามไม่ได้"เขาบอกเก่งว่าให้ถือว่าเรื่องคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเช้ามาให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมก็คือคนที่เขาปฏิเสธรักในงานน่ะ"ผมพูดพลางเปรยยิ้มอย่างเศร้าๆ"ไม่แฟร์เลยเนาะ ถ้าจะไม่รักรักกันก็ไม่น่าเย็ดกันแต่แรกนี่นา""พิมยังยอมเย็ดกับเก่งเพราะแค่เผลใจเลยนี่นา"ผมแกล้งพูดยิ้มเล่นหัวหยอกเธอ"ตาบ้า!"ปึ้ก!พิมตีผมอย่างหันรีหันขวางกลัวใครได้ยินแต่นี่ก็จะ 4 ทุ่มแล้วแถวนี้ไม่ค่อยมีใครมารอรถรอบนี้แล้วล่ะ........."ความจริงแล้วมันเริ่มจากผมข่มขืนพี่แป้งน่ะ"อยู่ๆผมสารภาพอย่างหน้าตาสลดสำนึกผิดไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมถึงกล้าเล่าให้พิมฟังอาจเพราะผมเชื่อใจเธอล่ะมั้ง..."ออ...อย่างงี้นี่เอง..."ตอนแรกเธอตกใจตาเบิกโพลงก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วๆเหมือนเข้าใจ"มันซับซ้อนอย่างงี้นี่เอง"เธอเปรยออกมาอีก"ผมสมควรโดนแล้วล่ะ ไปข่มขืนแฟนคนอื่นแบบนี้"ผมพูดออกไปอย่างตัดพ้อตัวเองแม้จะเพื่อรักษาแต่ใจผมมันคิดอยากเย็ดพี่แป้งอยู่แต่แรกแล้วแถมยังพยามขย่มเย็ดให้เธอติดใจยอมรับว่าเป็นผัวให้เลิกกับแฟนที่คบอยู่คนดีๆที่ไหนเขาทำกัน...แล้วมันก็กลายเป็นปมที่ทำให้เรามองหน้ากันไม่ติดอยู่ตอนนี้..."เก่ง รถพิมมาแล้วล่ะ!"เธอชี้ไปที่รถประจำทางคันเก่าๆที่จะวิ่งรอบนี้เป็นรอบสุดท้ายแล้ว"พิมแน่ใจว่าเก่งรู้สึกผิดและขอโทษพี่แป้งไปแล้วแต่ถ้าเก่งไม่ยกโทษให้ตัวเองแล้วก้าวไปข้างหน้ามันก็จะไม่มีทางมีอะไรดีขึ้นหรอกนะ"เธอพูดแบบนั้นแล้วยิ้มๆพร้อมทำท่าสู้ๆ!ก่อนจะก้าวขึ้นรถเมล์จากไปปล่อยให้ผมมองตามจนลับสายตา......ผมกำลังเดินกลับเข้าห้องอย่างคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแต่พอกำลังจะปิดประตูห้องก็มีมือผู้หญิงคนหนึ่งมาค้ำประตูไว้ปึง!"น้องเก่งใช่ไหม พี่หงส์ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ"เธอแทรกตัวเข้ามาระหว่างประตูท่าทางเอาเรื่องผมก็เลยต้องปล่อยให้เธอเข้ามาในห้องอย่างเสียไม่ได้แล้วถอยไปนั่งลงบนเตียงรอฟังสิ่งที่เธอจะพูด..."นี่เก่งเอาไอ้แป้งแล้วใช่ไหม?""เอ๋!!"ผมตกใจตาเบิกโพลงไปครู่หนึ่งทำไมใครๆก็เดาออกได้ง่ายจังวะ? ผมคิดก่อนจะพยามปฏิเสธ"เอ้อ...ปะ...เปล่านะครับ...""อย่าพยามปฏิเสธพี่เลย พี่จำกลิ่นน้ำเงี่ยนไอ้แป้งได้"แน่ล่ะเพราะเธอเลียหีให้พี่แป้งอยู่เมื่อกี้ด้วยซ้ำแต่ผมนั้นไม่รู้...พวกผู้หญิงนี่จมูกดีกว่าหมาอีกมั้งจำกลิ่นน้ำเงี่ยนกันได้ด้วยเรอะ?ผมคิดอีก..."เอ้อ...เข้าใจผิดแล้วมั้งครับผมเพิ่งเอากับพิมเมื่อกี้ก็เลยมีกลิ่นผู้หญิงติดอยู่ในห้องน่ะครับ"ผมพูดบอกกล่าวเรื่องจริงที่น่าจะใช้อ้างได้"เลิกปฏิเสธเหอะ!พี่จำกางเกงในของไอ้แป้งตัวนั้นได้ด้วย!!"ชิบหาย...!พอพิมบอกว่ารู้เรื่องที่ผมเอากับพี่แป้งอยู่แล้วผมก็เลยปล่อยให้เธอหยิบออกมาดูเล่นเธอยังบ่นว่าอิจฉาพี่แป้งจังที่มีนมใหญ่และหุ่นเซ็กซี่ขนาดนั้นแล้วก็วางพวกชุดไว้ตรงปลายเตียงโดยม่ได้เก็บ!"เธอมอมยาหรือเหล้าแล้วข่มขืนไอ้แป้งสินะมันถึงได้เครียดขนาดนั้น"พี่หงส์มโนเอาจากสภาพชุดนศ.กกน.และบราอันขาดวิ่นที่พี่แป้งทิ้งเอาไว้บวกกับรอยจ้ำบนตัวที่เธอเพิ่งสำรวจรวมไปถึงเสียงครางลั่นเมื่อคืนด้วย...ซึ่งท้ายๆ...ผมก็เล่นบทโหดกับพี่แป้งจริงๆซะด้วยสิ..."เอ้อ...ครับ"ผมรับไปอย่างนั้นเพราะความจริงมันก็ใกล้เคียงไม่น้อยมอมยา>คำสาป + ข่มขืน>เพื่อรักษา"พี่จะไม่เอาเรื่องเพราะดูแล้วไอ้แป้งก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวแต่จำไว้เลยนะว่าอย่ามายุ่งกับแป้งอีกไม่งั้นพี่ไม่ปล่อยเอ็งไว้แน่!!!"เธอแค่นเสียงทุบประตูอย่างขู่ฟ่อส่วนผมได้แต่ตอบว่าครับอย่างหน้าเจื่อนๆหรี่ตามองเธออย่างสมเพชแล้วมึงจะทำอะไรกูได้วะครับ...กูลุกไปจับมึงข่มขืนตอนนี้เลยก็ได้นะจะได้เข้าใจไง ว่าข่มขืนจริงๆมันเป็นแบบไหนจะเย็ดให้ปากดีๆนั่น ร้องผัวขาๆ ไม่หยุดเลย!แต่มันเป็นเพียงความมโนในใจ...เพื่อระบายความโกรธและหงุดหงิดของผม!ในความเป็นจริงผมแค่ปล่อยให้พี่หงส์เดินยักย้ายส่ายสะโพกเซ็กซี่ในกางเกงฟิตเนสรัดตูดงอนงามจนฟิตเปรี๊ยะนั่นหายลับไปจากประตูห้อง.........อ้า.....ตุบ!ผมเอนหลังลงนอนอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องที่เพิ่งเกิดตื่อดึ๋ง!พลันพิมก็ไลน์มาหาผม"เก่งรีบนอนนะ ถ้าพรุ่งนี้เบี้ยวพรีเซนท์อีกพิมไม่ยอมด้วย!" อีโมโกรธ"ไม่เบี้ยวหรอก สักพักเก่งก็จะนอนแล้วล่ะ เย็ดพิมจนเหนื่อยขนาดนั้น" อีโมหอบ"บ้า! อย่าให้รู้นะ ว่าไปแอบเย็ดใครต่ออีกคืนนี้" อีโมแบร่"ไม่เอาแล้วล่ะ พอแล้วคืนนี้ เก่งเหนื่อยจะโดนหีตอดแค่หีพิมควยเก่งก็ช้ำจะแย่" อีโมกลัวเหงื่อตก"ตาบ้านี่! หีนะ ไม่ใช่ปีศาจ ทำมากลัว อิอิ" อีโมยิ้ม"ว่าแล้วก็นอนก่อนนะ ฝันดีผัวเย็ดหี" อีโมฮี่ฮี่"ฝันดีจ้า เก่งควยใหญ่" อีโมคิคิผมไม่ได้ตอบต่อเพราะเบื่อแล้วแต่ก็ยังไม่ได้คิดจะนอน เพราะปกตินอนดึกกว่านี้ก่อนจะลุกไปนั่งเล่นเกมที่ชอบสักพักเพื่อปลดปล่อยให้หัวควยและหัวใจได้พักผ่อนเสียบ้างพอเล่นจนพอใจก็ทิ้งตัวลงนอนหลับอย่างอ่อนเพลียจากหลายชม.ที่แสนหนักตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -16 พัก

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด -16 พัก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้