อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 46: บนเวทีตัดสินชะตา

รุ่งอรุณของวันที่สาม...ทั้งเมืองเมฆาล่องแทบจะหยุดนิ่ง

ประชาชนนับหมื่นนับแสนต่างหลั่งไหลไปยังลานประลองกลางเมืองเพื่อจับจองพื้นที่ที่ดีที่สุดในการรับชมศึกตัดสินชะตาที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า โรงพนันทุกแห่งเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่อแถววางเดิมพันจนยาวเหยียด อัตราต่อรองนั้นเอนเอียงไปทางเซียวอี้เฟิงอย่างท่วมท้นถึงสิบต่อหนึ่ง

บนอัฒจันทร์สำหรับแขกผู้มีเกียรติ ตัวแทนจากตระกูลต่างๆ ได้มานั่งประจำที่ของตนเองแล้ว ที่ฝั่งหนึ่งคือเซียวจ้านและเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเซียว ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและจิตสังหาร ส่วนอีกฟากหนึ่งคือหลินเวยเวย, สือเฟิง และต้าหู่ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเป็นกังวล

เมื่อถึงยามเที่ยงตรง เสียงฆ้องก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณ!

ร่างของเซียวอี้เฟิงทะยานขึ้นสู่เวทีประลองอย่างสง่างามราวกับเทพเซียน! เขาสวมชุดเกราะอ่อนระดับวิญญาณที่เปล่งประกาย ในมือถือก "กระบี่วายุคราม" ศาสตราวุธระดับวิญญาณขั้นสูงซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูล กลิ่นอายของยอดฝีมือขอบเขตแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์แผ่กระจายออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้ผู้ชมรอบๆ ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นชม!

"นายน้อยเซียว! นายน้อยเซียว!"

จากนั้น...คู่ต่อสู้ของเขาก็ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวที

เย่เฉินยังคงอยู่ในชุดสีดำเรียบง่ายเช่นเคย เขาไม่ได้สวมหมวกอีกต่อไป เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เยือกเย็นของเขาอย่างชัดเจน เขาเดินขึ้นมามือเปล่า ไม่ได้พกพาอาวุธใดๆ ท่าทางของเขาดูธรรมดาสามัญราวกับบัณฑิตที่เดินหลงทางมา

ภาพที่แตกต่างกันสุดขั้วนี้ทำให้เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นจากฝั่งผู้สนับสนุนตระกูลเซียว

"นั่นน่ะรึผู้อาวุโสของตระกูลหลิน? ดูไม่เห็นจะมีอะไรเลย!"

"กล้าขึ้นมามือเปล่าสู้กับนายน้อยเซียว...ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง!"

บนเวที เซียวอี้เฟิงมองเย่เฉินด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม "ในที่สุดก็กล้าโผล่หัวออกมาแล้วรึ, ไอ้ขยะ! วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าการล่วงเกินตระกูลเซียวของข้ามีจุดจบเช่นไร!"

เย่เฉินมองหน้าเขา...ใบหน้าที่เขาเคยเรียกว่าสหาย...ใบหน้าที่เขาเห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนจะร่วงลงสู่หุบเหว...

ความแค้นที่ฝังลึกถูกสะกดไว้ภายใต้ความเยือกเย็น เขากล่าวออกมาเพียงสองคำ

"พูดมาก"

ผู้ประกาศจากจวนเจ้าเมืองขึ้นมาบนเวทีและประกาศกฎกติกา "ศึกตัดสินชะตา...จะต่อสู้กันจนกว่าฝ่ายหนึ่งจะตาย! ห้ามบุคคลภายนอกเข้าแทรกแซงโดยเด็ดขาด! เริ่มการประลองได้!"

สิ้นเสียงประกาศ!

เซียวอี้เฟิงก็ไม่รอช้าอีกต่อไป! เขาต้องการจะสังหารเย่เฉินให้ได้ในกระบวนท่าเดียวเพื่อแสดงพลัง!

"เคล็ดกระบี่วายุคลั่ง...คลื่นสังหาร!"

เขารวบรวมพลังปราณทั้งหมดและตวัดกระบี่วายุครามออกไปอย่างรวดเร็ว! คลื่นพลังกระบี่สีครามที่คมกริบและรุนแรงสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่เย่เฉินราวกับจะฉีกร่างของเขาให้เป็นชิ้นๆ!

ผู้ชมรอบเวทีต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ! นี่คือเพลงกระบี่ที่ร้ายกาจที่สุดเพลงหนึ่งของตระกูลเซียว!

แต่เย่เฉินกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง!

เขายืนรอจนกระทั่งคลื่นกระบี่นั้นพุ่งเข้ามาอยู่เบื้องหน้า...จากนั้นเขาก็ทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ...

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว...และชกหมัดขวาออกไปตรงๆ!

มันเป็นหมัดที่เรียบง่าย...ไม่มีพลังปราณ...ไม่มีเคล็ดวิชาที่สวยงาม...มีเพียงพลังกายภาพล้วนๆ ที่อัดแน่นอยู่จนถึงขีดสุด!

หมัดปะทะเข้ากับคลื่นกระบี่!

"ตูมมมมมมมมมม!!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานประลอง!

แต่ภาพที่ทุกคนคาดว่าจะได้เห็น...ภาพที่ร่างของเย่เฉินจะถูกสับเป็นชิ้นๆ นั้น...กลับไม่เกิดขึ้น!

สิ่งที่เกิดขึ้นคือ...คลื่นกระบี่สีครามอันน่าสะพรึงกลัวนั้น...กลับแตกสลายเป็นเศษพลังงานที่กระจายหายไปในอากาศเมื่อปะทะเข้ากับหมัดเหล็กของเย่เฉิน!

ราวกับว่ามันได้ปะทะเข้ากับภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอนได้!

ทั้งลานประลอง...พลันเงียบกริบ!

เสียงพูดคุยและเสียงเยาะเย้ยทั้งหมดหายไปในทันที เหลือเพียงสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ!

รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเซียวอี้เฟิงแข็งค้าง...ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจสุดขีด! 'เป็นไปไม่ได้! เขาใช้หมัดเปล่าๆ...ทำลายเคล็ดกระบี่ของข้าได้ยังไง!'

เย่เฉินค่อยๆ ลดหมัดของตนเองลง...ควันจางๆ ลอยออกมาจากกำปั้นของเขา

เขามองไปยังเซียวอี้เฟิงที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กลับเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของศัตรู

"แค่นี้รึ?...พลังของ 'อัจฉริยะอันดับหนึ่ง' น่ะ"