มารสยบฟ้า

เมื่อหน่วยลาดตระเวนของเมืองตะวันดับมาถึง กลุ่มของชายชุดดำก็พาได้กันหลบหนีหายไปหมดแล้ว พวกเขาทำได้เพียงแค่สอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก่อนจะส่งคนออกแกะรอยเพื่อไล่ล่ากลุ่มของชายชุดดำ

หน่วยลาดตระเวนส่วนหนึ่งได้มาส่งทุกคนถึงหน้าตระกูลปิง “ตอนนี้พวกเราได้ส่งคนออกไล่ติดตามกลุ่มชายชุดดำที่พวกท่านบอกแล้ว แต่ด้วยระดับพลังของอีกฝ่าย เกรงว่าพวกข้าจะไม่อาจจับตัวพวกนั้นได้”

หัวหน้าชายชุดดำมีระดับพลังปราณสูงถึงปานนั้น ปิงหยวนจึงไม่ได้คาดหวัง ว่าหน่วยลาดตระเวนจะตามจับตัวอีกฝ่ายกลับมาได้ “ปิงมู่ เจ้าไปตามสืบเรื่องราวของชายชุดดำพวกนี้ให้ข้าที ข้าอยากรู้ว่าพวกมันเป็นใคร จงระวังตัวด้วย”

“ข้าจะสืบมาให้ได้” ปิงมู่พยักหน้า ตัวเขาเองก็อยากจะรู้เช่นเดียวกันว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไรถึงเข้ามาสร้างความวุ่นวายในเมืองตะวันดับ

ปิงหยวนหันกลับมาหาโม่เฟิงด้วยสีหน้าขอบคุณ “ตระกูลปิงเป็นหนี้เจ้าเพิ่มอีกแล้ว!”

โม่เฟิงส่ายหน้า “ท่านปิงหยวน พวกนั้นหมายตากระถางหลอมโทสะที่ข้าประมูลมาได้ เป็นข้าเสียอีกที่ต้องเอ่ยขอบคุณพวกท่านทั้งสอง”

ปิงหยวนมองเห็นใบหน้าซีดเซียวของโม่เฟิงจึงสั่งให้ปิงหยุนพาโม่เฟิงกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

โม่เฟิงใช้ยันต์อสรพิษเขี้ยวสายฟ้า ถึงจะไม่อาจดึงประสิทธิภาพของยันต์ระดับสองขั้นสูงออกมาใช้ได้เต็มร้อย แต่มันก็ได้สูบพลังลมปราณของโม่เฟิงออกไปจนหมด ทำให้ตอนนี้ ใบหน้าของโม่เฟิงดูซีดเซียว ปิงหยุนและตงห่าวจึงต้องช่วยกันประคองร่างของโม่เฟิงกลับไปพักที่ห้อง

ค่ำคืนนั้นโม่เฟิงผลอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ตื่นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงเย็นของอีกวันหนึ่งแล้ว

โม่เฟิงลุกขึ้นมาจากที่นอน ลองขยับร่างกายเพื่อสำรวจตัวเองดู “เรี่ยวแรงของข้ากลับมาเป็นปกติแล้ว”

เมื่อร่างกายกลับมาเป็นปกติ โม่เฟิงจึงเดินออกมาจากห้องพัก เดินไปจนถึงบริเวณลานกว้าง ก็เห็นปิงหยุน ตงห่าว เสี่ยวฟ่านและลู่หานกำลังซ้อมต่อสู้กันอย่างขะมักเขม้น

เมื่อทุกคนเห็นโม่เฟิงเดินมาจึงได้หยุดการซ้อมเอาไว้ รีบเดินเข้ามาถามไถ่ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ใช้พลังลมปราณมากเกินไปหน่อย” โม่เฟิงส่ายหน้าก่อนจะถามกลับไป “แล้วตอนนี้พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”

“พวกข้ากำลังฝึกการต่อสู้จริง เจ้าก็มาฝึกกับพวกข้าสิ”

นอกจากยกระดับพลังลมปราณของตนเองแล้ว โม่เฟิงยังไม่เคยฝึกซ้อมการต่อสู้กับคนอื่น ๆ เลย การฝึกกับพวกเขาในครั้งนี้จึงนับว่าเป็นเรื่องที่ดี

โม่เฟิงตอบตกลงและขอให้เสี่ยวฟ่านมาเป็นคู่ฝึกซ้อมของตน “ถ้าเช่นนั้น เสี่ยวฟ่าน..เจ้าช่วยมาเป็นคู่ฝึกให้ข้าหน่อย”

“ได้เลย!” เสี่ยวฟ่านหัวเราะร่วนตอบตกลงในทันที เขาเองก็อยากจะแสดงความเก่งกาจให้โม่เฟิงได้เห็น

เสี่ยวฟ่านปลดปล่อยพลังลมปราณธาตุสายฟ้าออกมา โดยใช้พลังเพียงแค่นั้ห้าส่วนเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้โม่เฟิงที่มีระดับพลังน้อยกว่า ได้รับบาดเจ็บจากการฝึกซ้อม

เขาใช้พลังลมปราณธาตุสายฟ้าเพื่อกระตุ้นประสาทสัมผัสการตอบสนองของอวัยวะทุกส่วน การเคลื่อนไหวของเขาจึงเร็วกว่าผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน

เสี่ยวฟ่านเคลื่อนที่ออกไปทางขวา เอี้ยวตัวเหวี่ยงลูกเตะเข้าใส่โม่เฟิงอย่างรวดเร็ว

แม้เสี่ยวฟ่านจะว่องไว แต่โม่เฟิงยังพอที่จะขยับตามได้ทัน ยกแขนข้างซ้ายขึ้นมาป้องกันเอาไว้ได้

เมื่อลูกเตะถูกสกัด เสี่ยวฟ่านใช้ลำตัวเป็นจุดสูนย์กลาง หมุนตัวใช้ส้นเท้าเหวี่ยงเข้าใส่โม่เฟิงอีกครั้ง

โม่เฟิงยังคงมองออก ใช้ขาของตนยันฝ่าเท้าของเสี่ยวฟ่านเอาไว้ ก่อนจะเอนตัวไปข้างหน้าชกหมัดสวนกลับไป

หมัดของโม่เฟิงพุ่งเข้ามา เสี่ยวฟ่านกลับไม่คิดที่หลบหลีก เพราะถึงแม้ตัวเขาจะใช้พลังเพียงแค่ห้าในสิบส่วน แต่ตนเองมีระดับพลังสูงกว่า ไม่มีทางที่โม่เฟิงจะทำอันตรายใด ๆ ให้กับตนได้ จึงเลือกที่จะยกฝ่ามือขวาขึ้นตั้งรับเอาไว้

เปรี้ยง!

ยามที่ฝ่ามือของเสี่ยวฟ่านรับหมัดของโม่เฟิงเข้าไปนั้น ฝ่ามือของเขาถึงกับปลิวกระเด็น หมัดของโม่เฟิงทะลวงเข้ามาที่ใบหน้า ทำให้เสี่ยวฟ่านต้องรีบร้องตะโกนออกมาพร้อมกับหลับตาปี๋ “เดี๋ยวก่อนนนนน!”

เสียงร้องของเสี่ยวฟ่านทำให้โม่เฟิงรีบหยุดหมัดไว้ โดยระยะห่างระหว่างหมัดและใบหน้าของเสี่ยวฟ่านเหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือกั้น

เสี่ยวฟ่านค่อย ๆ เปิดดวงตาข้างขวาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เห็นหมัดจ่ออยู่ที่บริเวณใบหน้าของตน เขาถึงกับหงายหลัง

“นี่ข้ารอดแล้ว?” เมื่อรู้ว่าตนเองรอดจากหมัดของโม่เฟิง เสี่ยวฟ่านเอามือทาบไปที่หน้าอกของตนอย่างโล่งใจ หากโม่เฟิงหยุดหมัดเอาไว้ไม่ทัน หน้าของเขาคงจะแหกยับเยินเป็นแน่แท้

ปิงหยุนสังเกตเห็นฝ่ามือขวาของเสี่ยวฟ่านที่ยังคงสั่นสะท้าน ถึงแม้เสี่ยวฟ่านจะออมมือ แต่โม่เฟิงเองก็ไม่ได้ใช้พลังลมปราณทั้งหมดออกมาเช่นกัน อีกทั้งยังสามารถทำลายการป้องกันของเสี่ยวฟ่านเข้ามาได้ ความแข็งแกร่งของโม่เฟิงนั้น อาจจะสูสีหรือไม่ก็เหนือกว่าพวกเขาที่มีระดับพลังมากกว่าเลยทีเดียว

การประลองกับเสี่ยวฟ่านทำโม่เฟิงได้รับรู้ถึงระดับความแข็งแกร่งของตัวเอง

ระดับความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้ ถ้าแค่พละกำลังเพียงอย่างเดียว ข้าสามารถต่อกรกับผู้ที่อยู่ในขอบเขตกำเนิดลมปราณระดับสิบได้อย่างสูสี แต่ถ้าใช้พลังลมปราณร่วมด้วย การจะต่อกรกับผู้ที่อยู่ระดับหนึ่งของขอบเขตหลอมกายาก็ไม่น่าจะมีปัญหา

เพื่อเพิ่มความชำนาญในหลาย ๆ ด้าน โม่เฟิงจึงเรียกบันทึกอสูรออกมา “พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกันได้เลย!”

ทุกคนแปลกใจที่ด้านหน้าของโม่เฟิงมีหนังสือเล่มสีม่วงปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า นอกจากนั้น เมื่อหนังสือได้เปิดออก เงาร่างของสัตว์อสูรตนหนึ่งพุ่งออกมายืนอยู่ข้างกายของโม่เฟิง ซึ่งมันเป็นตนเดียวกับที่เคยทำให้หัวเจี่ยต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้ม

เสี่ยวฟ่านรู้สึกแปลกใจมาก ที่โม่เฟิงเป็นผู้ฝึกยุทธสายจิตมหาศาสตรา “ว้าว...นี่เจ้าเป็นเป็นผู้ฝึกสายจิตมหาศาสตราเหมือนกับลู่หานหรือนี่? ทั้งยังใช้อาวุธที่สามารถควบคุมสัตว์อสูรได้เหมือนกับผู้ฝึกยุทธสายควมคุมอสูรอีกต่างหาก ช่างวิเศษไปเลย!”

ในบรรดาผู้ฝึกยุทธทั้งสี่สาย สายจิตมหาศาสตรานับว่าแข็งแกร่ง ลึกลับ และมีอยู่น้อยมาก หากไม่นับรวมโม่เฟิงกับลู่หาน ชั้นปีที่หนึ่งของสถาบันใบไม้เขียว มีผู้ฝึกยุทธสายจิตมหาศาสตราอยู่เพียงแค่ห้าคนเท่านั้น

หลังได้เห็นระดับพลังของเสือโคร่งเนตรอัคคีที่โม่เฟิงได้เรียกออกมา ปิงหยุน ตงห่าว ลู่ห่านและเสี่ยวฟ่านต่างก็หันมาสบตากัน พวกเขาเข้าใจได้ในทันที ว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะมีระดับพลังที่ต่ำกว่า แต่ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้นเหนือกว่าพวกเขาไปแล้ว

ตงห่าววางถุงขนมลง เรียกดวงจิตของหมูป่าสองเขี้ยวเข้ามาสถิตร่าง ทำให้ร่างกายของเขานั้นขยายใหญ่และทรงพลังมากขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเสือโคร่งเนตรอัคคีในทันที

เมื่อเห็นตงห่าวเข้าไปรับมือกับเสือโคร่งเนตรอัคคี เสี่ยวฟ่านและลู่หานจึงวิ่งตีคู่เข้าไปโจมตีโม่เฟิง ส่วนปิงหยุนที่อยู่ด้านหลังสุดเองก็สร้างเกล็ดน้ำแข็งขึ้นมา ปล่อยมันเข้าใส่โม่เฟิงโดยไม่รอช้า

เกล็ดน้ำแข็งของปิงหยุนพุ่งเข้ามาเป็นเส้นตรง ทำให้ง่ายต่อการหลบหลีก แต่เกล็ดน้ำแข็งดังกล่าวก็ทำให้โม่เฟิงและเสือโคร่งเนตรอัคคีนั้นต้องถูกแยกออกจากกัน

ตงห่าวที่สวมใส่ดวงจิตของสัตว์อสูรได้เข้าปะทะกับเสือโคร่งเนตรอัคคี แม้ระดับพลังของเขาจะต่ำกว่าอยู่หนึ่งระดับ แต่ในเรื่องของพละกำลังแล้ว นับว่าพอฟัดพอเหวี่ยงกับเสือโคร่งเนตรอัคคีเลยทีเดียว ดังนั้นเขาจึงสามารถรั้งมันเอาไว้ เปิดโอกาสให้อีกสามคนที่เหลือจัดการกับโม่เฟิงได้

เสี่ยวฟ่านและลู่หานเข้าโจมตีพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ทำให้โม่เฟิงต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับ

ขณะที่โม่เฟิงกำลังรับมือกับทั้งสองคนอยู่ เสี่ยวฟ่านและลู่หานก็ดีดตัวถอยออกไปด้านข้าง เปิดโอกาสให้กับปิงหยุนที่วิ่งเข้ามา ใช้ฝ่ามือน้ำแข็งซัดเข้าใส่โม่เฟิง

เมื่อปิงหยุนเข้ามาประชิดตัว โม่เฟิงขยับถอยหลังไปได้เพียงเล็กน้อย เขาไม่อาจหลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้ทัน แต่ชั่ววินาทีที่เขากำลังจะโดนฝ่ามือของปิงหยุน กระต่ายหายดาบก็โผล่ขึ้นมาขวางเอาไว้ รับการโจมตีของปิงหยุน ทำให้ร่างของมันกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในทันที

โม่เฟิงอาศัยช่วงเวลาที่ปิงหยุนโจมตีพลาด เหวี่ยงลูกเตะสวนเข้าไปที่ข้างลำตัวของปิงหยุนจนกระเด็นออกไป ก่อนจะฉวยโอกาสช่วงที่เสี่ยวฟ่านและลู่หานยังไม่ทันได้ตั้งตัว วิ่งไปหาตงห่าวที่กำลังรับมือเสือโคร่งเนตรอัคคีอยู่

เห็นโม่เฟิงวิ่งไปทางตงห่าว เสี่ยวฟ่านและลู่ห่านจึงรับวิ่งไล่ตามไป แต่ก็ช้ากว่าโม่เฟิงอยู่หนึ่งก้าว

ตงห่าวไม่ได้ตกใจที่เห็นโม่เฟิงวิ่งเข้ามาหา แต่เขาไม่อาจละมือไปจากเสือโคร่งเนตรอัคคีตัวนี้ได้ เพราะถ้าปล่อยให้หลุดไป การต่อสู้จะยิ่งลำบากขึ้น  ดังนั้นตงห่าวจึงตัดสินใจ ยืนรับการโจมตีของโม่เฟิงอย่างไม่เกรงกลัว มั่นใจในร่างกายที่แข็งแกร่งของตน

โม่เฟิงเป็นคนคัดสรรเคล็ดวิชาให้กับทุกคน ดังนั้นเขาจึงรู้ถึงความแข็งแกร่งทางร่างกายของผู้ที่ฝึกฝนเคล็ดวิชากายปฐพีราชันสวรรค์เป็นอย่างดี แม้วิชาเพลิงไร้ลักษณ์เก้าวิถีจะทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าคนปกติทั่วไป แต่ก็ไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับตงห่าวได้เลย เขาจึงทำทีเป็นเหวี่ยงหมัดสุดแรง แต่เมื่อใกล้จะถึงเป้าหมายชายเสื้อของเขากลับมีอสรพิษเกล็ดดำเลื้อยออกมา ฉกเข้าไปที่ท่อนแขนของตงห่าว

ฉึก!

อสรพิษเกล็ดดำตัวนี้ คือสัตว์ที่โม่เฟิงสังหารได้ขณะที่ทำการเฝ้าเวรยาม คุ้มกันโลหิตของหนูดินเขาหอกเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ถึงแม้มันจะเป็นเพียงแค่สัตว์อสูรระดับที่สามในขอบเขตกำเนิดลมปราณ แต่พิษของมันสามารถทำให้ร่างกายของผู้ที่ต่ำกว่าขอบเขตหลอมดวงจิตเกิดอาการชาได้

ตงห่าวถูกอสรพิษเกล็ดดำกัดเข้าไปที่ท่อนแขน ถึงแม้พิษของมันจะไม่ได้ส่งผลมากมายอะไร แต่มันก็ทำให้ท่อนแขนของเขานั้นด้านชา เรี่ยวแรงที่ใช้ตรึงเสือโคร่งเนตรอัคคีจึงลดลง เปิดโอกาสให้เสือโคร่งเนตรอัคคีนั้นสะบัดอุ้งเท้าจนหลุดจากแขนทั้งสองข้างของตงห่าว

เมื่อหลุดจากพันธนาการไปได้ เสือโคร่งเนตรอัคคีทำตามคำสั่งของโม่เฟิงในทันที มันกระโจนเข้าใส่เสี่ยวฟ่านและลู่หานที่วิ่งตามหลังมา ใช้อุ้งเท้าตบเข้าใส่ทั้งสองคน

เสี่ยวฟ่านเห็นอุ้งเท้าของเสือโคร่งเนตรอัคคีตะปบลงมา จึงรีบใช้ฝ่าเท้าแตะไปที่พื้นเพื่อเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหว เคลื่อนตัวฉากออกไปด้านข้างได้อย่างว่องไว แต่ด้วยระยะที่สั้นมาก เขาก็ยังไม่อาจหลบการโจมตีได้ทัน ยังคงถูกจะปบเข้าที่บริเวณข้อเท้าจ้มลมกลิ้งลงไปกับพื้น

ส่วนลู่ห่านนั้นเคลื่อนไหวได้ไม่รวดเร็วเหมือนกับเสี่ยวฟ่าน ขึงลวดหลายเส้นที่ตนเองเรียกออกมาเพื่อป้องกันการโจมตีเอาไว้ ทำให้ฝ่าเท้าของเสือโคร่งเนตรอัคคีนั้นสลายออกไปบางส่วน แต่ก็ยังมีบางส่วนพุ่งผ่านช่องว่างเข้ามา ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

การต่อสู้จบลง โม่เฟิงเดินเข้ามาหาทุกคน “การประสานงานของพวกเจ้านับว่าทำได้ยอดเยี่ยม แต่เมื่อเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน พวกเจ้ายังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการได้ นั่งพักก่อนแล้วค่อยมาเริ่มฝึกกันอีกครั้ง”

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ฝากทุกคนช่วยกดติดตามนิยายเรื่องนี้ รวมถึงกดติดตามเพจ Facebook : Nightfall.Novel ด้วยนะครับ