กลรัก หนุ่มปริศนา

เช้าวันคริสต์มาส รดาตื่นขึ้นมาแต่เช้าอย่างทุกๆวัน วันนี้เป็นวันหยุดพิเศษที่ได้รับจากหัวหน้าของเธอ รดายังนอนอยู่บนที่นอน ที่จริงรดาอยากจะตื่นสายๆแต่ทว่าความเคยชินทำให้รดาตื่นมาแต่เช้าเหมือนวันปกติ

หญิงสาวนอนเขี่ยโทรศัพท์ไปมาเลื่อนดูไลน์จากลูกค้า ที่มีการส่งคำสั่งซื้อเพิ่ม และส่งต่อคำสั่งซื้อเข้าออฟฟิศเพื่อส่งของให้ลูกค้าได้ทันความต้องการ

แต่ไม่มีไลน์ของสิทธา ตั้งแต่เมื่อวาน สิทธาเงียบไปเลย คงอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับที่เคยอยู่กับเธอ รดาคิด หรือไม่เขาก็คงจะเป็นแฟนกันจริงๆ รดาสลัดหัวเบาๆเพื่อไล่ความคิดนี้ออกจากสมอง รดาไม่อยากคิดเรื่องนี้อีก 

หญิงสาวจึงลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเข้าครัวหาอะไรกิน ซึ่งก็ไม่มีอะไรให้เธอกินมากนัก ตู้เย็นเธอนอกจากน้ำแล้วก็มีแค่ผลไม้เล็กน้อยที่เหลือจากที่สิทธาบอกให้เธอซื้อติดบ้านไว้เผื่อหิวในวันที่ไปเดินซุปเปอร์ฯด้วยกัน รดาได้แอปเปิ้ลมากินรองท้อง 1 ลูกเท่านั้น

รดาอาบน้ำเสร็จจึงมานั่งทำใบเสนอราคาที่ลูกค้าขอมาให้เสร็จเพื่อที่จะได้ส่งให้ลูกค้าพิจารณาการสั่งซื้อต่อไป

ถึงจะเป็นวันหยุดก็จริงแต่อาชีพเซลล์อย่างเธอก็ยังมีงานค้างคาให้สะสางอยู่ตลอด รดานั่งอยู่หน้าคอมเป็นเวลาหลายชั่วโมง จนงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวลุกขึ้นเพื่อเดินยืดเส้นยืดสายบ้าง 

“บางทีวันหยุดของคนที่เคยไปทำงานทุกวันมันก็น่าเบื่อแบบนี้นี่เอง” รดาคิดในใจ 

หญิงสาวค่าเวลาโดยการทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูบ้านไปเรื่อยๆ วันนี้เป็นวันที่สิทธาต้องมาพบเธอวันล่ะ 3 ชั่วโมงตามสัญญา แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีแม้แต่ไลน์สักข้อความเดียวจากชายหนุ่ม

รดานั่งลงบนโซฟาอย่างเบื่อหน่าย ที่หน้าจอ TVไม่มีอะไรเลยที่น่าสนใจ ในวันคริสต์มาสที่ผ่านมาทุกปีส่วนใหญแล้วรดาจะทำงานทุกวันมีปีนี้ปีแรกที่รดาหยุดงาน รดาจึงไม่รู้จะไปที่ไหนนอกจากติดแหงกอยู่ในห้องแบบนี้

หญิงสาวนั่งดูTV ไปเรื่อยเปื่อย เวลาผ่านไปจนอากาศรอบตัวเริ่มเย็นลง วันนี้เธอคงไม่พ้นต้องกินมาม่าอีกตามเคยถ้าหากเธอยังขี้เกียดออกไปข้างนอกอยู่แบบนี้

 คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงจัดการหวีผมของตัวเองลวกๆ หยิบเสื้อแขนยาวมาใส่ทับกันหนาว

แล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปหาอะไรกิน

รดาเดินออกจากห้องลงลิฟท์ไปอย่างใจลอย

ทันทีที่ลิฟท์เปิดออกเธอได้ชนเข้ากับไหล่ของใครคนนึงอย่างจัง จนตัวของรดาเซไปด้านข้าง

“ขอโทษค่ะ” “ขอโทษครับ” คนที่สองต่างกล่าวคำขอโทษขอโพยพร้อมกัน 

รดาหันไปหาคู่กรณีโดยเร็วเพื่อดูอาการ ทั้งที่ตัวเองก็เจ็บที่หัวไหล่ไม่น้อย เพราะคนชนมีความสูงมากกว่าเธอมากนัก

เมื่อหันไปก็พบกับสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมาก่อนแล้ว รดาก็จำได้ในทันที เขาคือ สิทธา นั่นเอง

“จะไปไหน” ก่อนที่รดาจะพูดอะไรได้อีกฝ่ายก็ยิงคำถามๆมาก่อนทันที

“เรื่องของชั้น” รดาตอบในทันที

“ห๊ะ” สิทธามีอาการงุนงงในท่าทีของรดา

“เป็นอะไร เป็นเมนส์รึไง อารมณ์เสียเชียว” สิทธาถามกวนๆ

“จะบ้ารึไง” รดาตวาดแว้ด

“เอ้า..แล้วจะไปไหนก็ตอบซิคุณ” สิทธาถามซ้ำอีกรอบ

“ฉันก็จะออกไปหาอะไรกินน่ะสิ แล้วนายมาทำอะไรแถวนี้ มาส่งอาหารรึไง” รดาเป็นฝ่ายถามกลับไปบ้าง

“เปล่า…มาหาคุณไง เรายังต้องเจอกันวันล่ะ 3 ชั่วโมงนี่นา” สิทธาตอบตามจริง

“ออ…มาตามสัญญาอะไรนั่นสินะ ดีๆ งั้นก็ไปถือของให้ฉัน ฉันจะไปซื้อของ” รดาพูดเนิบๆอย่างห่างเหิน

“คุณไม่ได้ไปทำงานหรอกเหรอวันนี้” สิทธาตั้งคำถาม เป็นการชวนคุย

“ไม่” รดาตอบสั้นๆ

“อืม คุณไม่สบายหรือเปล่า” สิทธาถามต่อ

“ก็ไม่นี่” รดาตอบ

“อืมมมมมม” สิทธาพยักหน้าเล็กน้อยแสดงออกถึงความเข้าใจ ทั้งสองเดินออกมาจากคอนโดเพื่อไปที่รถ

“วันนี้วันคริสต์มาส คุณจะซื้อของเยอะหรือเปล่า” สิทธาพยายามชวนคุย โดยที่ยังงุนงงกับท่าทีของรดาไม่หาย

“ทำไมหรอ” รดาถามกลับ

“ถ้าซื้อของไม่เยอะ เราไปมอไซค์ผมก็ได้นะ วันนี้รถน่าจะเยอะ เพราะมีการจัดงานเทศกาลคริสต์มาสข้างทางด้วย” สิทธาออกความเห็น 

“ก็ดีเหมือนกัน ฉันแค่จะไปหาของกินเฉยๆ ไม่ได้ซื้ออะไรมากมาย” รดาตอบ

ทั้งสองขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็นลงแต่ไม่มากนัก ในเมืองไม่เหมือนกับบ้านนอกถ้าเป็นที่บ้านเกิดของรดา ในช่วงปลายเดือนธันวาคมอย่างนี้อากาศคงจะหนาวแล้ว

2 ข้างทาง มีของประดับตกแต่งต้นไม้อย่างสวยงาม มีไฟเล็กๆติดตามต้นไม้และเสาไฟอยู่ทั่วไป ร้านค้ามากมายหลายร้านเปิดร้านขายของกินและของขวัญเยอะไปหมด มีเสียงเพลงคริสต์มาสดังอยู่ทุกที่  

รดาไม่ได้สัมผัสกับการเที่ยวเทศกาลแบบนี้มานานมากแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว อารมณ์ของหญิงสาวเริ่มดีขึ้น 

สิทธาจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ข้างทาง เธอกับเขาเดินดูของต่างๆภายในงานอย่างสบายใจ

รดาชี้ให้สิทธาดูนักมายากลที่อยู่ข้างทาง กำลังทำการแสดงเปิดหมวกด้วยความสนใจ

ทั้งสองจึงหยุดดูอยู่ตรงนั้น ผู้คนต่างมุงดูอย่างมากมายจนแน่นขนัด นักมายากลทำการแสดงมายากลต่างๆ ไม่ว่าจะเสกนกออกมาจากหมวก ดึงกระต่ายตัวเป็นๆออกมาจากหมวกบ้าง ทุกคนต่างปรบมือให้ดังลั่น รดาดูการแสดงอย่างพออกพอใจ และร่วมปรบมือไปพร้อมทุกคนดังลั่น 

ก่อนจะเดินออกมา นักมายากลยังเสกดอกกุหลาบดอกใหญ่สีแดงสดให้กับรดาเป็นพิเศษ ทำให้รดายิ้มแก้มแทบปริ หญิงสาวยังไม่ลืมที่จะหยิบธนบัตรใส่ไปในหมวกให้นักมายากลอีกด้วย 

รดาได้ดอกกุหลาบดอกใหญ่ถือไว้ในมือ หญิงสาวเดินดูทุกร้านอย่างสนุกสนาน สิทธามองตามความไร้เดียงสานั้นและอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ถึงเธอจะไม่ได้แต่งหน้า ใส่แค่เสื้อยืดธรรมดาแต่เธอกลับดูน่ารักสดใสอยู่ตลอดเวลา ผู้ชายคนนั้นทิ้งเธอลงได้ยังไงกันสิทธาได้แต่สงสัยในใจ

ทั้งคู่เดินกันไปเรื่อยเปื่อย รดาชวนสิทธาครีบเอาตุ๊กตา ทั้งคู่หมดกันไปหลายตังค์กว่าจะได้ตุ๊กตามากันคนล่ะตัว ซึ่งตัวของรดานั้นเป็นสิทธาที่เป็นคนครีบให้ก่อนที่เธอจะหมดเงินไปมากกว่านี้

“ฉันหมดไปหลายตังค์เลยเมื่อกี้” รดาบ่นอุบ

“เห็นมั้ยล่ะ ถ้าคุณไปซื้อเอาน่าจะได้สัก 2-3 ตัว นะตัวแบบนี้” สิทธาซ้ำเติมทันที

“หุบปากเหอะน่า ก็ฉันอยากลองครีบนี่นา ฉันเห็นมานานแล้วไอ้เครื่องนี้ แต่ไม่กล้าไปครีบกลัวเด็กๆจ

ะล้อว่าแก่แล้วไม่เจียมสังขารน่ะสิ” รดาพูดเขินๆ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน…….