เจ้าหัวใจ_End

        “ฮัลโล! ญา นี้อรเองนะ ถึงพะงันแล้วใช่ไหม?” อรษา เอ่ยเสียงตามสายถาม วทัญญา ทันทีที่รับสาย

        “ถึงแล้ว ที่นี่สวยมากเลยนะ ดูเงียบสงบดีด้วย คนไม่ค่อยพลุกพล่านมากเท่าไร ส่วนมากก็มีแต่ฝรั่งที่มาเที่ยวที่นี่กัน ฉันอยากให้เธอมาด้วยจัง ที่นี่ฝรั่งหล่อๆ ทั้งนั้นเลยเธอ” วทัญญา เอ่ยบอกเพื่อนออกไป อย่างกระตือรือร้น แต่ภายในใจกลับไม่ใช่อย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย

        “เธออย่าทำให้ฉันอยากไปสิ เดี๋ยวก็อดใจไม่ไหวลาพักร้อน ไปหาเธอซะเลยนี่ อิอิ” อรษา เอ่ยทีเล่นทีจริง

        “ก็มาสิ ลามาเลยฉันนะได้มีเพื่อนเที่ยว จะได้สนุกยิ่งขึ้น” วทัญญา เอ่ยชวนให้เพื่อนมาหาทันที เพราะมาคนเดียวก็รู้สึกเหงาๆ อยู่เหมือนกัน เพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่คนเดินเป็๲คู่ หรือไม่ก็เป็๲ครอบครัว จะมีก็แต่เธอนี้แหละที่ต้องเดินไปไหนมาไหนคนเดียว

        “ฉันมีเ๱ื่๵๹จะถามเธอ และถ้าเห็นฉันเป็๲เพื่อนอยู่ ต้องตอบฉันมาตามความจริง ห้ามโกหก” อรษา เข้าโหมดจริงจังขึ้นมาทันที

        “ทำไม น้ำเสียงเธอดูจริงจัง ซีเรียสจังเลยยะ?” วทัญญา เอ่ยแซวๆ เพื่อนมาตามสาย แต่ภายในใจกลับมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น

        “ฉันจริงจังนะสิ! เมื่อวาน คุณอีธาน เขาจะงาบหัวฉันอยู่แล้วนี่ยะ” อรษา กล่าวพร้อมกับคิดไปถึงเ๱ื่๵๹เมื่อวานที่ผ่านมา คิดแล้วยัง๻๠ใ๽ไม่หายเลย คนอะไรพอบทจะดุ ก็ดุอยากกับร็อตไวเลอร์อย่างนั้นแหละ

        “คุณอีธาน มาเกี่ยวอะไรกับเ๱ื่๵๹นี้?” วทัญญา ถามไปอย่างงั้นแหละ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าเป็๲เ๱ื่๵๹อะไร แต่ก็ไม่คิดว่า เขาจะถึงกับโมโหเป็๲ฝืนเป็๲ไฟออกมาซะขนาดนั้น

        “ก็เมื่อวานเขามาถามหาเธอกับฉัน แต่พอฉันบอกว่าเธอลา และไม่รู้ว่าลาไปไหน เท่านั้นแหละ องค์ลงทันทีเลย ฉันแทบตั้งรับไม่ทันแนะ” อรษา เล่าเปรียบเปรยให้เพื่อนได้ฟัง

        “ฮ่าๆๆ เธอพูดมาจนฉันเห็นภาพเลย” วทัญญา ไม่ได้ตลกอะไรนักหนาหรอก แต่ที่หัวเราะออกมาเพราะกำลังกลบเกลื่อนความกังวลใจของตัวเองต่างหากล่ะ

        “เอาล่ะนะ!... เธอกับคุณอีธาน มีอะไรกันแล้วใช่ไหม?” อรษา หยุดพูดไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยถามเพื่อนออกไป

        “เอ่อ! อืม!.. ฉันกับเขา เรามีอะไรกันแล้ว” วทัญญา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยเอื้อนเอ่ยบอกเพื่อน

        “ก็ วันนั้นเขาพาฉันไปที่บ้านของเขา และพอตอนเช้าก็.... อย่างว่านั้นแหละ” วทัญญา เล่าอย่างรวบรัดตัดตอน เพราะเธออายนี้ จะให้เธอเล่าอะไรมากนักหนาล่ะ

        “เฮ่ออ!... เขาท่าจะหลงเธอเป็๲หน้าเป็๲หลังเลย เขาถึงได้อารมณ์แปรป่วน อย่างกับคนวัยทองอย่างนั้นน่ะ” อรษา ถอนหายใจออกมาแรงๆ พร้อมกับกล่าวเปรียบเปรยให้เพื่อนฟัง

        “บ้า! มันก็แค่หลงป่ะ อีกหน่อยก็คงเบื่อ คนระดับเขาแล้ว คงไม่มาจริงจังอะไรกับฉันหรอก และฉันก็จะไม่ยอมเป็๲ของเล่นเขาด้วย” วทัญญา บอกเล่าเก้าสิบให้เพื่อนได้รับฟัง

        “แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ?” อรษา ถามขึ้นอย่างเป็๲ห่วง

        “ยังไม่รู้เลย กำลังคิดอยู่เหมือนกัน แต่คิดไม่ออก แต่กะว่าจะพยายามหลบเขาให้ได้ เพราะถ้าหากหลบไปได้สักพักเขาคงจะเลิกลาไปเองแหละ เขาไม่มาทนตามอยู่หรอก” วทัญญา กล่าวออกไปแล้วก็ต้องเจ็บแปลบขึ้นมาในหัวใจซะเอง

        “แล้วถ้าเขาไม่ยอมเลิกตามล่ะ เธอจะทำยังไง?” อรษา ถามขึ้นมาอีก

        “ก็.. ไม่รู้ อาจจะลาออกไปหางานใหม่ทำมั้ง” วทัญญา กล่าวอย่างคิดไม่ออกจริงๆ

        “เอ้าๆ ฉันจะเอาใจช่วย ให้เธอผ่านพ้นเ๱ื่๵๹นี้ไปได้ด้วยดี แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ ฉันพร้อมจะช่วยเธอเสมอ” อรษา ให้กำลังใจเพื่อน และพร้อมที่จะช่วยอย่างเต็มที่

        “ขอบใจมากนะ อร”

        วทัญญา เอ่ยขอบใจอย่างซาบซึ้งใจเป็๲ที่สุด เพราะจะมีเพื่อนสักกี่คนที่จะมาหวังดีกับเราอย่างจริงใจ สมัยนี้หายากซะเหลือเกินแล้ว เพราะทุกวันนี้ ค่อยแต่จะแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน และยิ่งเพื่อนที่ทำงานอยู่ด้วยกันในออฟฟิศด้วยแล้ว น้อยคนนักที่จะจริงใจต่อกัน ที่เห็นพูดดีๆ กันบ้างคนก็ใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้นแหละ

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

​ญาจะหนี คุณอีธานพ้นหรือเปล่าต้องติดตามกันต่อไปนะคะ..... :)