นักเลงรุ่นจิ๋ว

     พวกพี่ชายทั้ง 6 คน เพียงแค่ได้ยินเสียงของแม่ ป้าสะใภ้ และอาสะใภ้ ก็เหมือนมีนางฟ้าลงมาช่วยพวกเขาแล้ว พวกท่านส่งเสียงเรียกเจ้าลูกชิ้นน้อยน้องสาวคนเล็กของพวกเขาให้ไปหาพวกท่าน พวกพี่ชายก็เกิดความหวังขึ้นมากันทันทีเลย และลุ้นกันอย่างเต็มที่ว่าน้องลูกชิ้นน้อยจะต้องไปอย่างแน่นอนเลย 

     เพราะในสถานการณ์ที่เจอกันบ่อยๆ ถ้าย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้เรียกหา หรือให้ร่วมไปทำอะไรน้องลูกชิ้นน้อยส่วนมากจะตอบรับ น้อยครั้งเลยที่จะปฎิเสธพวกท่านกันน่ะ เลยทำให้พวกพี่ชายมีประกายความวาดหวังกันอย่างเต็มเปี่ยมกันเลย จนกระทั่งสิ่งที่หวังเอาไว้ก็เป็นจริงแล้ว เพราะน้องลูกชิ้นน้อยได้ตกลงที่จะไปหาพวกแม่ๆของพวกเขากันแล้ว และในที่สุด……ในที่สุดจริงๆ……..!!!! ความหวังก็เป็นจริงเสียที

     แต่กว่าจะบอกลา บอกกล่าวพวกพี่ชายทั้ง 6 คน และเดินออกมาจากกลุ่มได้ก็ลีลาเสียเหลือเกินจริงๆ…!!!! ทำอย่างกับจะจากลากันไปไกลแสนไกล และหลายวันเสียอย่างนั้น…!!! ทั้งๆที่ก็แค่เดินออกมาห่างกันไม่น่าจะเกิน 20 เมตรเสียด้วยซ้ำไป…!!!

     “ลูกชิ้น ไปจริงๆแล้วนะพี่ชาย”ลูกชิ้นน้อย 

     “ไปเลยน้องลูกชิ้นน้อย…!!!”พวกพี่ชายทั้ง 6 คน

     “ไปเลย….ไปเลย…ไปเลย….!!!!”

     พวกพี่ชายทั้งหมดพากันพึมพำกันเบาๆอย่างต่อเนื่อง เหมือนสวดภาวนาขอพรกับฟ้ากับดิน กับรูปปั้นเหล่าเทพในวัดกันเลยก็ว่าได้ นี่ถ้ามีจุดธูปได้ก็คงจะพากันจุดธูปขอพรกันไปแล้วล่ะนะ…!!!!

     เจ้าตัวแสบเองที่เดินหนีออกจากกลุ่มของพวกพี่ชายได้เพียงแค่ 2-3 ก้าว ก้าวแบบช้าๆอีกต่างหากด้วย และหันมาโบกมือโบกไม้บ๊ายบาย พวกพี่ชายทั้ง 6 คน ดูก็รู้ว่ากลั่นแกล้งพวกพี่ชายทำท่าว่าไม่อยากจะไปจริงๆนะพี่ชายอะไรประมาณนี้เลย

     “ฮ่า……ฮ่า…..ฮ่า…….”

     ทางด้านย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ และอาสะใภ้เองก็อดไม่ได้จริงๆที่จะหลุดหัวเราะกันออกมาเสียดังๆ กับท่าทางระหว่างพวกพี่ชายทั้ง 6 คน กับเจ้าตัวเล็กตัวแสบในตอนนี้

     “ดูเข้า ดูทำพวกพี่ชายนี่นะแบบท่าทางนี่บอกได้เลยประมาณว่า ไปเถอะน้องลูกชิ้นน้อย น้องรีบไปเลย รีบออกไปเร็วๆเลย”แม่

     “ก็ใช่น่ะสิ แสดงออกเสียขนาดนั้นน่ะ”ป้าสะใภ้

     “ส่วนเจ้าตัวเล็กนี่สิคะ เหมือนจะแกล้งพวกพี่ชายจริงๆเดินก็เดินช้าเสียด้วย เพราะปรกติเจ้าตัวเล็กมีเหรอจะเดินเยื้องย่างช้าๆแบบนั้น”อาสะใภ้

     “หลานสาวฉันนี่แสบจริงๆเลย”ย่า 

     “ใช่ๆ พวกพี่ชายนี่ไม่เคยรับมือน้องสาวได้สักคนเดียวเลยนะ พลาดท่าพวกน้องสาวตลอดสิน่า นี่ถ้าแม่ๆไม่ช่วยมีหวังพากันเจ็บตัวอีกนานเชียวล่ะ”ยาย

     “คงจะต้องสอนให้เบามือกว่านี้น่ะค่ะแม่”แม่

     “อย่างว่าแหละนะเด็กเล็กๆ บางทีจะลงมือทำอะไรยังไม่รู้หนัก รู้เบาน่ะ ค่อยๆสอนกันไปกว่าจะโตก็น่าจะรู้เรื่องขึ้นเยอะเลยหลานสาวแม่น่ะเฉลียวฉลาดจะตายไป นอกเสียจากว่า…”ยาย

     “จะแกล้งทำเป็นไม่รู้มากกว่าน่ะสิคะ”แม่

     “ใช่…!!!”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ อาสะใภ้

     “ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า……”ย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้ ก็หลุดหัวเราะกันดังๆอีกครั้ง

     ถ้าเป็นเด็กเล็กๆ 3 ปี คนอื่นๆน่ะอาจจะใช่ ที่ไม่รู้จักอะไรมากนักไม่รู้จักการควบคุมอารมณ์ หรือการกระทำใดๆ ไม่สามารถมีความยั้งมือ ในความหนักมือหรือเบามือของตัวเองกันได้ นั่นแหละทำไมถึงเป็นสาเหตุที่เวลาพวกเด็กๆเล่นด้วยกันหลากหลายวัยมักจะมีปัญหาในการทะเลาะเบาะแว้งกัน แต่ว่าสำหรับไป๋โร่วว่าน(ลูกชิ้นน้อย) น่ะไม่ใช่อย่างเด็ดขาดเลยรู้เกินเด็กคนอื่นๆ เสียอีก…!!!! ในความคิดของพวกผู้ใหญ่บ้านไป๋ และบ้านเหวิน

     “น้องลูกชิ้นน้อยมาแล้วจ้ะแม่จ๋าาา”พี่สาวเฝิ่นซือ ที่เดินมาหาพวกกลุ่มแม่ๆก่อนน้องเล็กของเธอ

     “ลูกชิ้นมาแล้วจ้ะแม่จ๋าาาา”ลูกชิ้นน้อย

     “มาจ้ะลูกรัก”แม่

     “มาเลยหลานสาว”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ อาสะใภ้

     “แม่จ๋าาาาา ลองถามพวกพี่ชายอีกสักครั้งสิจ๊ะว่าแน่ใจนะว่าจะไม่ให้ลูกชิ้นไปช่วยน่ะ…????”ลูกชิ้นน้อย

     “เฝิ่นซือด้วยจ้ะแม่จ๋าาาา”พี่สาวเฝิ่นซือ

     “ได้จ้ะได้”แม่

     ย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ และอาสะใภ้เองพากันมองหน้า และพยายามกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดๆไปเลย

     “พี่ชาย น้องสาวให้ถามว่าพวกลูกแน่ใจนะว่าไม่ต้องการน้องสาวไปช่วยทางด้านโน้นน่ะลูก….?????”แม่

     “ไม่….!!!!! ไม่ต้องครับ…ไม่ต้องเลยครับ…..!!!! ไม่เป็นไรจริงๆครับ…!!!!!”

     พวกพี่ชายทั้ง 6 คน รีบตอบประสานเสียงดังลั่นกันอย่างรวดเร็วไม่ต้องเสียเวลาคิดแต่อย่างใดกันเลย

     “ได้ยินแล้วใช่ไหมเจ้าตัวเล็ก…???? พวกพี่ชายเขาบอกว่าไม่เป็นไรเลย ตอนนี้พวกหนูสองคนช่วยย่า ยาย ป้าสะใภ้ อาสะใภ้ และแม่ดูเสื้อผ้าสีสวยๆให้ดีกว่านะจ๊ะ”แม่

     “ได้จ้ะแม่จ๋าาาาาา”สองสาวน้อย

     “ลูกชิ้นก็แค่เผื่อไว้ กลัวพี่ชายจะน้อยใจลูกชิ้นน่ะจ้ะ”ลูกชิ้นน้อย

     “ไม่หรอกลูกรัก พี่ชายไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นอย่างแน่นอนเลย”แม่

     “พวกพี่ชายของหนูน่ะออกจะเต็มใจเลยนะที่ลูกชิ้นน้อยมาได้น่ะ เขาอยากให้หนูมาช่วยแม่ดูของสวยๆงามๆให้ทางนี้น่ะจ้ะ”อาสะใภ้

     “จ้ะ”ลูกชิ้นน้อย

     เจ้าตัวเล็กเองก็รู้ว่าที่แม่ และอาสะใภ้พูดแบบนี้น่ะเหมือนอยากจะบอกตัวเธอเหลือเกินว่า พวกพี่ชายอยากจะไล่ให้ตัวเธอเองไปได้แล้ว……ดูจากรอยยิ้มขำๆจากบนหน้าพวกท่านนี่แหละบ่งบอกได้อย่างชัดเจนมากกว่าคำพูดเสียอีก

     ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ และป้าสะใภ้เองที่เห็นพวกลูกชายหลานชายทำท่าทางแบบนั้นก็พยายามกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดความสามารถกันเลยทีเดียวได้แต่แอบกระซิบกระซาบกันเบาๆด้วยว่า……

     “เจ้าตัวเล็กนี่แสบมากจริงๆเลยนะคะแม่”ป้าสะใภ้

     “ก็ใช่น่ะสิ มีการให้ถามพวกพี่ชายให้แน่ใจอีกต่างหาก เล่นเอาพวกพี่ชายพูดปฎิเสธกันลิ้นแทบจะพันกันเชียว”ย่า

     “เป็นการลองเสื้อผ้า และมีผู้ช่วยสวมเสื้อผ้าให้ที่แสบจะเจ็บปวดจริงๆ คงจะเข็ดกันไปเลย”อาสะใภ้

     “พวกพี่ชายแรกๆก็คิดว่าให้น้องมาช่วยก็คงจะไม่เป็นไรหรอกนะแม่ว่า แต่พอโดนพละกำลังเกินตัวเข้าไปเลยถอยกันอย่างรวดเร็วเลย”ยาย

     “ใช่ค่ะ”อาสะใภ้ ป้าสะใภ้

     “อิ…อิ…อิ….”

     ย่า ยาย อาสะใภ้ ป้าสะใภ้ ที่พวกท่านหันไปมองดูเจ้าลูกชิ้นน้อยตัวแสบ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ากันเบาๆถึงความแสบตั้งแต่ตัวจิ๋วแค่นี้เอง เล่นงานพวกพี่ชายเสียอยู่หมัดจริงๆ ถ้าไม่มีพวกแม่ๆช่วยมีหวังเนื้อตัวแดงกันหมดล่ะ โดนอาวุธที่เหนือความคาดหมายอย่างพวกเสื้อผ้า กางเกง ฟาดตัวบ้าง เสียดสีตัวกันบ้างแบบนี้….!!!!

     “เอาล่ะทางนี้พวกเราเรียบร้อยกันแล้วนะ เลือกเสื้อผ้ากันได้ครบหมดแล้ว ที่เหลือก็เอาไปให้คนในหมู่บ้านฯของพวกเราได้เลย”ยาย

     “แต่ว่าแม่คะ พวกเราจะเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปแจกจ่ายคนในหมู่บ้านฯ แต่ว่าจะให้บอกที่มาที่ไปของพวกเสื้อผ้าพวกนี้อย่างไรดีเล่าคะเนี่ย…????”ป้าสะใภ้

     “ใช่ค่ะ”แม่ อาสะใภ้

     “จริงด้วยสินะ…..อือออออ”ย่า ยาย    

     “เอาแบบนี้ละกัน ก็แค่บอกไปว่ากลุ่มคนกลุ่มเดิมจากเมืองใหญ่นั่นแหละ แวะนำเสื้อผ้ามากมายใส่กระสอบติดมาให้พวกเราที่หลังหมู่บ้านเช่นเดิมก็ละกัน”ยาย

     “ใช้วิธีนี้แหละดีที่สุดเลย เพราะอย่างไรแล้วพวกเราก็มีข้ออ้างอิงให้คนในหมู่บ้านฯเชื่อแบบนั้น”ย่า

     “ได้เลยค่ะ”แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้

     “ย่าจ๋า กับยายจ๋า เก่งมากเลยจ้ะ”ลูกชิ้นน้อย

     “เหรอจ้ะหลานรัก”ย่า และยาย

     “จริงจ้ะ”สองสาวน้อย

     “จริงด้วยสิจ้ะย่าจ๋า ยายจ๋า พวกเราเอาพวกผงซักฟอก กับน้ำยาปรับผ้านุ่มไปให้แม่บ้านแต่ละบ้านเอาไว้ใช้ด้วยสิจ๊ะ ไหนๆก็จะแจกเสื้อผ้าอยู่แล้ว มีผงทำความสะอาด กับน้ำยาหอมๆเคลือบเสื้อผ้าเข้ากันพอดิบพอดีเลยจ้ะยายจ๋า ย่าจ๋า”ลูกชิ้นน้อย

     “จริงด้วยสิ หลานสาว….!!!!”ย่า และ ยาย

     “เดี๋ยวพวกเราไปช่วยเองค่ะแม่”แม่

     “ได้ๆไปกันเลย”ย่า และยาย

     “โอ้….จริงด้วยสิคะเกือบลืมไปเลย”แม่

     “ลืมอะไรเหรอ…????”อาสะใภ้ 

     “พวกพี่ชายเลือกเสื้อผ้ากันเสร็จหรือยังล่ะลูก…..?????”แม่

     “เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วครับ….!!!!”พวกพี่ชาย

     “ดีมากจ้ะ เดี๋ยวช่วยปู่ ตา พ่อ ลุง และอาจัดการขนขึ้นรถเกวียนไปก่อนเลยนะลูก”อาสะใภ้

     “ได้ครับผม…!!!!”พวกพี่ชาย

     “ส่วนพวกเสื้อผ้าของพวกพี่ชายน่ะ เอาไปไว้หลังบ้านเลยนะจะได้จัดการซักเลย”ป้าสะใภ้

     “ได้ครับผม…!!!”พวกพี่ชาย เลยแบ่งกันสองกลุ่มก่อน กลุ่มหนึ่งนำเสื้อผ้าไปไว้หลังบ้าน อีกกลุ่มหนึ่งช่วยกันขนเสื้อผ้าพวกนี้ขึ้นรถเกวียนเข็นไปแจกจ่ายคนในหมู่บ้านฯกัน

     เมื่อคนบ้านเหวิน กับบ้านไป๋จัดการทุกๆอย่างเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็เข็นรถเกวียนที่บรรทุกเต็มไปด้วยเสื้อผ้ามากมาย หลากหลายขนาดไม่ว่าจะเป็นของเด็ก ของผู้ใหญ่ ไปตรงลานศาลาการประชุมของหมู่บ้านซินอี๋กันเลย 

     “ทุกๆคน ทางนี้จ้ะ…ฟังทางนี้ มีเสื้อผ้ามาแจกนะไปเจอกันที่เดิมเลยนะจ๊ะ”สองสาวน้อย

     “ห๊าาาาาาาา………..?????!!!!”เด็กๆในหมู่บ้านซินอี๋

     “นี่ไงจ๊ะเสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้ไง”ลูกชิ้นน้อย 

     “เสื้อผ้าจริงๆด้วยล่ะ…..!!!!”พวกเด็กๆในหมู่บ้านซินอี๋

     เจ้าตัวเล็กสองแสบที่อยู่บนรถเข็นกันอยู่แล้ว ร้องเรียกบอกกล่าว พร้อมกับชูเสื้อผ้าใหม่ๆสวยๆให้พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านฯได้เห็นกันอีกด้วย

     และแน่นอนว่าระหว่างทางนั้นพวกเด็กๆไม่ว่าจะเจอเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านฯก็รีบเรียกหา บอกกล่าวถึงว่ามีเสื้อผ้าใหม่ๆมาแจกจ่ายกันดังลั่นไปหมด 

     เเหตุการณ์นี้เหมือนกับตอนที่นำเสบียงอาหารสด อาหารแห้งเข้ามาในหมู่บ้านฯไม่มีผิดเลย พากันตื่นเต้นกันทั้งหมู่บ้านฯอีกครั้ง

     พวกเด็กๆ พากันวิ่งวุ่นกันไปหมดเลยทีนี้ เพื่อไปบอกกล่าวพวกผู้ใหญ่ที่บ้านของแต่ละคนกัน ทั้งๆที่พากันสองจิตสองใจอยากจะตามบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองบ้านไปกันเหลือเกิน

     พอมาถึงที่ประชุมของหมู่บ้านกัน ลูกชิ้นน้อยกับพวกพี่ๆก็ช่วยกันนำเสื้อผ้ามาเรียงไว้ตามขนาดตัวของเสื้อผ้า และเพศ เพื่อให้ง่ายต่อการแจกจ่าย และวัดขนาดของแต่ละคนกัน

     “มาทางนี้เลยจ้ะ ทางด้านนี้มีเสื้อสีสวยๆ ลายสวยๆ กระโปรงสวยๆ หลากหลายแบบเลยจ้ะ”ลูกชิ้นน้อย

     “ทางนี้เลยนะจ๊ะ มีขนาดตั้งแต่อายุ เท่านี้ถึงเท่านั้นจ้ะ”พี่สาวเฝิ่นซือ

      “....................????????”ทุกๆคนที่ได้ยิน

      “ทางนี้เลยจ้ะสาวน้อย สาวใหญ่ทุกๆคนเสื้อผ้าสวยๆ กระโปรงสวยๆ กางเกงเท่ห์ๆทางนีจ้ะ”ลูกชิ้นน้อย

     “ลูกชิ้นน้อย พี่สาว มีขนาดตัวของพวกเราไหม…????”เด็กๆในหมู่บ้านฯกลุ่มแรกเข้ามาแล้ว

     “มีสิจ๊ะ มาเลยทางกองนี้เลยนะ”ลูกชิ้นน้อย 

     สองสาวน้อยบ้านไป๋พากันแนะนำพวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านซินอี๋กันอย่างสนุกสนาน เหมือนเป็นแม่ค้าเปิดร้านขายเสื้อผ้าในห้างฯกันเลย และพวกเด็กๆในหมู่บ้านฯเองก็ดูจะมีความสุข และสนุกสนานไปกับการหาเสื้อผ้า และลองเสื้อผ้ากันอีกด้วย     

*****************

     พวกเด็กๆทุกๆคนในหมู่บ้านซินอี๋มีเสื้อผ้าตัวใหม่กันหมด พากันหอบหิ้วกลับบ้านักนเองอีกด้วยไม่ว่าจะเป็นเด็กโต หรือเจ้าตัวจิ๋วทั้งหลายที่ดูเหมือนจะหอบหิ้วเสื้อผ้ากันไปไม่ไหวแต่ก็พยายามด้วยตัวเองกันเต็มที่เลย