หลังจากทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว ทุกคนก็นั่งคุยเล่นกันพักผ่อนอิริยาบถในโถงกลางจนบ่ายคล้อย
หลิงหลิงที่กำลังเย็บชุดของหลงเป่าจึงบอกให้หลงเฟยช่วยไปขุดดินทำแปลงปลูกสมุนไพรตรงจุดที่หลิงหลิงแอบฝังโสมไว้ โดยอ้างว่าอยากปลูกสมุนไพรแถวนั้นเพราะที่บ้านไม่มีสมุนไพรเลยเวลาเจ็บป่วยจะได้มีไว้รักษาร่างกายได้
หลงเฟยเห็นตอนภรรยาเจ็บป่วยแล้วต้องมัวแต่ไปตามหมอไม่อาจทำสิ่งใดได้ จนภรรยาเกือบสิ้นใจก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปหยิบจอบ
"ท่านพ่อ ข้าช่วย"
หลงเฟยยิ้มให้หลงเป่าแล้วพยักหน้า
"ท่านพ่อข้าก็อยากช่วยเ้าคะ/ขอรับ"
ฝาแฝดตัวน้อยเอ่ยขึ้นบ้าง เพราะั้แ่เช้าก็เฝ้าท่านแม่อย่างเดียว ไม่ได้ไปวิ่งเล่นที่ไหนเลย
หลงเฟยพยักหน้ายิ้มรับ เพราะเห็นภรรยาเย็บเสื้อผ้าอย่างตั้งใจ จึงคิดจะดูแลเด็กๆให้ จะได้ไม่รบกวนภรรยาเวลาทำงาน
"เย้ๆ ไปขุดดินกัน เย้ๆ"
เด็กแฝดเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ
ผ่านไป 2 ชั่วยาม
หลงเฟยวิ่งเข้ามาทำหน้าตาตื่นใ พร้อมละล่ำละลัก
"น้องหญิงเ้าไปดูกับข้าหน่อยว่าใช่สิ่งที่ข้าคิดหรือไม่ อย่างน้อยเ้าพอรู้เื่สมุนไพรมากกว่าข้า "
เดิมทีร่างนี้เป็บุตรบุญธรรมของหมอในหมู่บ้านนี้ที่เก็บนางมาเลี้ยงั้แ่อายุ 5 ขวบ ตอนนางอายุ 12 นางเจอหลงเฟยาเ็ปางตายบนูเาจึงพามารักษาจนหายและอาศัยอยู่กับหลิงหลิงและพ่อบุญธรรมมาหลายปี
ทั้งคู่ตกหลุมรักกันและแต่งงานกันตอนหลิงหลิงอายุย่าง 15 ส่วนหลงเฟยตอนนั้นอายุ 24 ปีแล้วสมควรมีภรรยา พ่อบุญธรรมจึงไม่ขัดข้องแถมบอกว่าอยากออกไปท่องโลกภายนอกเพราะเห็นนางมีคนดูแลจึงยกบ้านและที่ดินนี้ให้นางและสามี
บ้านที่นางอยู่จึงดีกว่าคนอื่นในหมู่บ้านพอสมควรเพราะพ่อบุญธรรมของนางเคยเป็หมอหลวงมาก่อนมีทรัพย์สินติดตัวพอที่จะอยู่สบายได้จนตาย ตอนนี้พ่อบุญธรรมออกท่องเที่ยวจึงนำเงินทองไปมากหน่อย ทั้งแบ่งให้นางมาจำนวนหนึ่ง นางใช้มาได้ถึง 10 ปีพร้อมลูก 3 คนและสามี ก็ย่อมร่อยหรอ สินเดิมนางก็มีไม่น้อยทั้งผ้าหลายสิบพับ เครื่องประดับและตำราแพทย์มากมาย สมุนไพรหายากก็มีแต่ร่างเดิมไม่ยอมขาย
เ้าของร่างเดิมเองพอรู้วิชาแพทย์และรู้จักสมุนไพรบ้าง ถือว่าโชคดีที่หลิงหลิงจะได้สามารถใช้วิชาแพทย์ได้อย่างไม่มีใครสงสัยมาก คิดถึงความทรงจำในหัวก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
"ท่านพี่เจอสิ่งใดพาข้าไปดูที"