ตอนที่ 20แสงระวีเจอทั้งกลัวทั้งเสียว
กฤษณะพันธ์โดนเสือสมิงคาบหายไปในป่า
พัดชาออกคำสั่งให้ติดตามกฤษณพันธ์ออกไปทันที
เธอได้ส่งแมลงภูคำองครักษ์ประจำตัวนำหน้า
และป้องกันหลังให้กับทีมเดินป่าจึงทำให้พวกเขา
หายความกังวลลงมากหมวดฮันนี่ถือปืนไรเฟิล
สำหรับล่าสัตว์ออกนำหน้านายยอดคุ้มกันด้านหลัง
กระชับไรเฟิลคู่มือพัดชาและพรรคพวกพรานป่า
และลูกหาบอยู่ตรงกลางคอยระวังซึ่งกันและกัน
ฝนยังตกพรำพรำทั้งหมดแกะรอยเสือไปอย่างระมัดระวัง
แต่ก็หวาดกลัวเกาะกลุ่มกันไปอย่างช้าๆจนเกือบตีสอง
นายพรานสดพูดกับพัดชา
"นายครับผมว่าพวกเราต้องหาที่พักสักแห่งหนึ่งนะครับ
พวกเราเดินมาทั้งคืนไม่พบรอยเื
ผมคาดว่านายผู้ชายยังไม่เป็อะไรครับ!!!"
พัดชามองหน้านายพราน
"ฉันกังวลใจมากกฤษณะอยู่ในเงื้อมมือของเสือสมิง
มันอาจจะทำร้ายเขาถึงชีวิตก็ได้ถ้าพวกเราไม่พยายามตามไป!!"
เธอมองลูกทีมเห็นความเหนื่อยล้าจึงใจอ่อน
เราพักทานอะไรกันสักนิดแล้วค่อยเดินทางตามหาต่อก็ได้คะ
ทุกคนพยายามหาที่กำบังจากกำแพงโขดหิน
เพื่อไม่ให้เป็ที่โจมตีจากเสือสมิงได้ง่าย
!!!!!!กอยยยยยยยยยยยย!!!กอยยยยยย!!!กอยยย!!"
พรานป่าสะดุ้งเฮือกพร้อมกับลูกหาบทุกคนน่าถอดสี
"ผีกองกอย!!!"
ทุกคนร้องขึ้นมาพร้อมกัน
"นายผู้หญิงเราต้องรีบหนีเร็วฝูงผีกองกอยมันใกล้เข้ามาแล้ว!!"
นายพรานสดรีบบอกด็อกเตอร์พัดชาอย่างตื่นตระหนก
"ดีนะครับที่พวกเราไม่ได้พักผ่อนมันมาก่อน
ถ้าเรานอนจะหลับต้องโดนเวทมนต์ผีกองกอยแน่
มันร้ายกาจมากมันจะกล่อมให้พวกเราหลับ
แล้วมันจะใช้ฟันมันดูดเืของพวกเราจนหมดตัว
มันเป็ผีดิบชนิดหนึ่งครับนายผู้หญิง"
เขาอธิบายพร้อมกับสั่งให้ลูกหาบและทุกคนในทีม
ออกเดินทางตรงข้ามกับเสียงผีกองกอยทันที
ทีมดอกเตอร์พัดชาถอยร่นหนีผีกองกอยอย่างหวาดกลัว
"เราจะหนีผีกองกอยแล้วเราจะตามพี่กฤษณะกันยังไงหรอคะ!!?"
พัดชาถามพรานสดขณะตามหลังเขาไปอย่างกระชั้นชิด
"ตอนนี้เราต้องเอาตัวรอดก่อนครับถ้าเราไม่รอด
คุณกฤษณะก็ไม่รอดเหมือนกันครับ"
เขาบอกเหตุผล
"กอย!!!!!!!กอยยยย!!!!กอย!!!
เสียงผีกองกอยกระจายล้อมพวกเขาเป็วงกลม
"นายครับพวกเราถูกมันล้อมไว้หมดแล้วทำยังไงดีครับ"
พัดชาหยิบแมลงภู่คำออกมา ส่งพวกมันออกไปต่อต้านฝูงผีกองกอย
"ทางนั้นมีช่องทางอยู่ครับเราเข้าไปทางนั้นดีกว่า!!!"
นายยอดชี้มือไปทางช่องทางเลี้ยวลดคดเคี้ยว เล็กๆทอดลงลําธารอยู่ข้างล่าง
หมวดฮันนี่พาแสงรวีวิ่งตามหลัง นายยอดไปทันทีร้องเรียกพัดชา
"พัดชาตามลงมาเดี๋ยวนี้ทางนี้ปลอดภัย"
พวกนายพรานสดได้วิ่งตามลงไปตามทางคดเคี้ยว
เป็ทางลาดเจาะลงลึกถึงลำธารน้ำไหลเอื่อยๆ
ผ่านถ้ำเล็กๆเป็อุโมงค์ชะง่อนหินยื่นออกมาปกริมทาง
"เดี๋ยวผมจะลงไปดูก่อนนะครับ ว่าสามารถจะข้ามไปอีกฝั่งนึงได้หรือเปล่า"
นายยอดหย่อนตัวลงไปในลำธารน้ำไหลเอื่อยๆ
มุดน้ำข้ามไปอีกฝั่งลอดเข้าถ้ำไป
หันกลับมาะโเรียกทุกคนให้ข้ามมาเข้าถ้ำ
พรานสดรีบบอกนายผู้หญิงคุณพัดชาทันที
"เราหลบอยู่ในถ้ำนี้ดีกว่านะครับน่าจะปลอดภัย
มันมีทางเข้าทางเดียวถ้ามันตามมา
เราสามารถต้านมันได้จนถึงรุ่งเช้า"
ฮันนี่บอกให้ทุกคนเข้าไปหลบในถ้ำ
หมวดฮันนี่กระชับปืนไรเฟิลเดี๋ยวฉันจะป้องกันหลังเอง
ทุกคนเข้าไปข้างในให้หมดทุกคนในทีมว่ายน้ำ
ข้ามไปอีกฝั่งมุดเข้าถ้ำมืดมืดใช้ไฟฉาย
ส่องนำทางไปอย่างหวาดกลัว
เพราะเสียงผีกองกอยมันตีวงล้อม
ใกล้ขนาบมาทุกทีเสียงซู่ซู่ในถ้ำดัง
!!!ซู่ซู่!!!
นายยอดส่องไฟฉายออกไปทางเสียง
ที่ีเป็ช่องทางสามแยกคุณพระช่วย
พวกผีกองกอยตาแดงก่ำแยกเขี้ยว
เต็มช่องทางดักรอพวกเขาอยู่
"ก๋อยยยยย!"
ปืนไรเฟิลของนายยอดะเิขึ้นใส่ผีกองกอยทันที
"เปรี้ยง!!!"
ไม่ต้องดูผลอีกตามเคยนายยอดะโหลบ
ไปอีกทางอย่างรวดเร็วแล้วรีบะโบอกทุกคนในทีม
"พวกเราหนีไปทางนี้เร็วถ้ำนี้เป็ถ้ำ
ของผีกองกอยเราหลงเข้ามาในถ้ำของมันแล้ว!!"
นายยอดคว้ามือของแสงระวีวิ่งไป
ไปทางแยกด้านซ้ายมืออีกครั้งหนึ่ง
ที่ตรงข้ามกับฝูงผีกองกอยทะลักเข้ามาโจมตีพวกเขา
!!!!ก๋อย!!!
"เปรี้ยง!!!"
ปืนในมือฮันนี่ก็ะเิใส่พวกผีกองกอย
แล้วร่างของเธอก็ดึงพัดชาตามแสงระวีไปติดติด
ทิ้งให้พรานสดและลูกหาบยืนต่อสู้ฝ่าฟัน
กับพวกผีกองกอยเพราะว่าทางที่เขาทั้งสี่
วิ่งหนีไปมันคับแคบเสียงร้องโหยหวนของลูกหาบ
และผีก้องก้อยผสานกันเป็ระยะระยะ
!!!โอ๊ยโอ๊ย!!
!!!อ้ากกกกกอ้ากกกก!!!
ทางที่พวกเขาหนีไปเป็ลำธารที่ทอดยาว
เป็ทางเล็กๆลัดเลาะขนานไปด้วยกัน
ทันใดนั้นนายยอดก็ได้ยินเสียงผีกองกอย
แว่วๆมาข้างหน้าที่พวกเขากำลังวิ่งหนีไป
"พวกมันดักเราแล้วครับเราจะทำยังไงดี!!!?"
พวกแมลงภูคำของพัดชาก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน
มันคงถูกผีกองกอยทำลายแล้ว
"เราจะทำยังไงดีคะฮันนี่
แสงกลัวมากเราจะตายกันไหมค่ะ!!!"
แสงระวีร้องขึ้นอย่างใหมดหวัง
เพราะเธอรู้ดีว่าพวกเธอถูกล้อมไว้ทั้งหน้าทั้งหลัง
ด้วยฝูงผีกองกอยกระหายเื
นายยอดได้หย่อนตัวลงข้างลำธาร
มุดศีรษะเข้าใต้ชะง่อนหิน!หัวของเขาหลบ
อยู่ใต้ทางเดินทันทีถ้าใครไม่สังเกตดีๆ
จะไม่รู้เลยว่ามีคนแอบอยู่ใต้ลำธาร
แสงระวีรีบตามนายยอดลงไปทันที
พัดชาเธอรีบตามแสงระวีไปเราจะลงไปที่หลัง
เราเองจะคอยคุ้มกันให้กับเธอเอง
ฮันนี่พูดกับพัดชาเพื่อนรักให้ทุกคน
ยืนเรียงแถวกันในน้ำเอาครึ่งหัวโผล่ขึ้นเหนือน้ำ
ให้จมูกหายใจได้แล้วมุดหัวอยู่ใต้ชะง่อนหิน
หลบพวกผีกองกอยสภาพยืนเรียงแถวชิดชิดกัน
ผู้หญิงทั้งสามอยู่ในอาการกลัวและหวาดเสียว
กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่ไม่อาจจะหนีไปได้
แสงระวีเอามือปิดปากแทบจะกลั้นหายใจ
เมื่อพวกผีกองกอยทั้งสองด้านค่อยๆเดิน
ร้องส่งเสียงมาใกล้ๆกับที่พวกเธอได้หลบซ่อน
บั้นท้ายของแสงระวีได้เบียดเข้ากับหว่างขาของนายยอด
สะโพกผายกลมกลึงขนาดเหมาะมือเบียดเสียด
กับแท่งเนื้อที่หดเหี่ยวของนายยอดอยู่ไปมา
นายยอดกลั้นหายใจฟังเสียงของผีกองกอย
ที่เดินมาเป็ระยะระยะแต่สักพักหนึ่งเขารู้สึกผิดปกติ
ที่แท่งเนื้อของเขามันเริ่มแข็ง ดันกางเกงออกมาอย่างไม่รู้ตัว
'เฮ้ยมึงจะมีอารมณ์อะไรตอนนี้
ไอ้ยอดสันดานหื่นของมึงไม่หายเลยนะ
ขนาดหวาดเสียวใกล้ความตายขนาดนี้
มึงยังจะมาแข็งให้กูทรมานอีก'
นายยอดพึมพำอยู่ในใจเขาสังเกตว่า
ทั้งสามสาวหวาดกลัวใจจ่ออยู่กับเสียงที่ใกล้เข้ามา
นายยอดค่อยๆเอื้อมมือไปกอดเอวแสงระวีอย่างเนียนเนียน
เหมือนกับว่าตัวเองกำลังปกป้องแสงระวีอยู่
ดึงตัวแสงระวีเข้ามาชิดกับท่อนลำแล้วดันขึ้นลง
ตามร่องสะโพก!แสงระวีไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองกำลังถูกลวนลาม
ร่างของเธอแนบชิดกับนายยอดโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว
นายยอดใช้แขนซ้ายโอบกอดรัดสองเต้า!
แล้วใช้มือขวาสอดตะปบเนินเต่าตัวเคื่อง
มีขนรำไรพอสากมือของแสงระวี
หล่อนเริ่มรู้ตัวว่ามีอะไรมารุกล้ำเต่าตัวงามของเธอ
จากยอดกอดกระชับร่างเธอไว้แน่นแนบอกของเขา
สายตาหันมามองนายยอดในความมืด เห็นหน้าลางๆของมัน
แต่เธอก็ไม่กล้าขยับหรือส่งเสียงโวยวาย
เพราะว่าผีกองกอยได้เข้ามาใกล้อยู่บนหัวของพวกเธอ
ที่ซ่อนอยู่หมวดฮันนี่และดอกเตอร์พัดชา
เสียวเกร็งกลับการเข้ามาของพวกผีกองกอย
แม้แต่การหายใจก็ค่อยๆหายใจแ่เพราะกลัวพวกมัน
จะจับได้ว่าพวกเธอหลบซ่อนอยู่ใต้ชั้นก้อนหินแสงระวี
มองไปทางซ้ายและขวาเห็นพวกผีกองกอย
ตาเป็สีแดงฉานส่งเสียงร้องโหยหวน
!!!ก๋อยยยยยย!!!!!
แสงระวีกลั้นหายใจเอามือปิดปากผ่อนลมหายใจเบาเบา
เท่าที่จะทำได้ด้วยความหวาดกลัวแต่นายยอดจอมหื่น
มันเริ่มลูบไล้เต่าตัวงามแล้วพยายามสอดนิ้วมือ
ควานหาบางอย่างในช่องหลืบของเธอมือซ้าย
เริ่มกอดรัด้าล้วงเข้าไปในชายเสื้อ
บีบเค้นสองเต้าอย่างมันมือในใจของแสงระวี
สาปแช่งไอ้ยอดแต่ไม่กล้าจะพูดอะไร
'ไอ้นรกมาทำอะไรตอนนี้ฉันกลัวจะบ้าตายอยู่แล้ว'
เธออยากะโออกมาดังๆใส่หน้ามัน
แต่สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือได้แค่คิด
'โอ๊ยยย..ไอ้บ้ามันพยายามปลดตะขอกางเกงเราออก'
เธอทั้งกลัวผีกองกอยข้างบนทางเดิน
พยายามบิดสะโพกเบาเบาไม่ให้นายยอด
ดึงกางเกงของเธอลงเธอคิดในใจ
'เป็เวรกรรมอะไรของเธอทำไม?
จะต้องมาเจอสภาพแบบนี้กลัวใจแทบขาด
ยังจะมาถูกลวนลามอีก'
เธอคิดในใจว่าถ้าเธอหลุดออกไปได้เธอจะเอาปืน
กรอกปากมันแล้วยิงให้สมองหื่นๆของมันกระจายไป
ในที่สุดไอ้ยอดก็ปลดกางเกงของเธอออก
รูดกางเกงของเธอลงพร้อมทั้งกางเกงใน
มันใช้มือขวาดึงเอวของเธอขึ้น!
เธอพยายามเกร็งขาขัดขืน แต่ไม่อาจต้านทานแรงของไอ้ยอดได้
และการขัดขืนของเธอไม่อาจจะทำรุนแรง
เพราะกลัวว่าผีกองกอยมันจะรู้ว่าเธอแอบซ่อนอยู่ที่นั่น
เธอจึงยอมรับสภาพที่ไอ้ยอดหยิบยื่นให้ทั้งแท่ง
เป็เพราะน้ำลำธารหรือความเสียวซ่านของการลวนลาม
ของไอ้ยอดหรือความตื่นเต้นเพราะความกลัวก็ไม่อาจจะรู้ได้
ลำยาวของไอ้ยอดก็แทงเข้าด้านหลังกลีบอวบหนา
ปานหลังเต่าของเธอมุดหายไปทั้งลำในความกลัวนั้น
มีความเสียวซ่านเกิดขึ้นภายในมันขับน้ำออกอย่างสุดกลั้น
เป็รสชาติที่อธิบายไม่ได้เธอเกร็งสั่นสะท้าน
กัดริมฝีปากส่งเสียงซี๊ดลงไปในลำคอ
"!!ซิ๊ดส์!!"
มันแ่เบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงผีกองกอยที่อยู่บนหัว
กลับหยุดนิ่งไม่ส่งเสียงร้องพร้อมกันเหมือนกับว่ามัน
ได้ยินเสียงอะไรผิดปกติสักอย่างในความมืด
แสงระวีแทบจะกลั้นลมหายใจและกลั้นใจตาย
กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับหล่อนความกลัวของเธอ
ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมา
เธอพยายามผ่อนคลายทุกอย่างปล่อย
ให้มันเลยไปตามเวรตามกรรมปล่อยให้นายยอด
สอดใส่แท่งเนื้ออันยาวเข้าไปจนมิดด้าม
แล้วชักเข้าชักออกบดอย่างแ่เบา
สวบ!!
บึกๆๆ!!
คราวนี้เธอไม่กล้าแม้จะหายใจแรงๆ
ยืนแอ่นสะโพกรองรับการกระทำของนายยอด!
แบบไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาผีกองกอยที่หยุดชะงัก
เริ่มส่งเสียงดังสอดส่ายสายตาอันแดงก่ำของพวกมัน
มองหาพวกเขาในริมธารน้ำและตามซอกหิน
มันเริ่มกระจัดกระจายกันกับไปทางที่มันมา
เสียงค่อยๆห่างไปเรื่อยๆนายยอด
กดบดสะโพกเบาๆแต่ด้วยความหนักหน่วง
มือล้วงเต่าตัวงามบดบี้ปล่อยน้ำรักเข้าช่องลึก
จนสุดลำนายยอดได้รับเสียวซ่านยังไม่เคยพบพานมาก่อน
แสงระวีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเธอทั้งเสียวซ่าน
และขัดเคืองใจที่ถูกกระทำจากนายยอด
นายยอดค่อยๆดึงแท่งลำยาวๆออก
แล้วดึงกางเกงแสงระวีขึ้นรูดซิปใส่ตะขอ
คาดเข็มขัดกับสู่สภาพปกติ
ในความมืดไม่มีใครกล้าส่งเสียง
ปล่อยให้เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง
เสียงกองกอยหายจางไปในความมืด
คนที่มีความสุขมากที่สุดในความกลัว
และความเสียวจากผีกองกอยครั้งนี้
คือไอ้ยอดจอมหื่นนั่นเอง
((((โปรดติดตามตอนต่อไป))))
เอิ๊กๆคือลูกผู้ชายตัวจริงต้องหื่นได้ทุกสถานที่เพ้อเพ้อเอิ๊กเอิ๊ก
2K
