เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        แม้จะเหนื่อยเพียงใดก็อยากจะตามใจนางเช่นนี้ มองดูท่าทีเอาแต่ใจของนางนี่น่าจะเป็นเสียงร้องในหัวใจของหลี่เฉิงในเวลานี้

        หลี่เฉิงนอนข้างซ่งอวี้อาศัยแสงจันทร์มองดวงหน้าของนาง

        พรุ่งนี้คือวันที่เขาต้องไปจากที่นี่ด้านนอกมีเรื่องมากมายรอให้เขาจัดการ เขาจำเป็นต้องไป ไม่ไปไม่ได้

        "ซ่งอวี้ข้าจะไปเมืองหลวงกับเจ้า ไปชายแดนกับเจ้า ไปทุกหนทุกแห่งที่เจ้าอยากจะไปมีเพียงพวกเราสองคนเท่านั้น"

        "จริงหรือ?" ไม่รู้ว่าซ่งอวี้ลืมตาขึ้นตั้งแต่เมื่อใด นางมองหลี่เฉิงด้วยดวงตาทอประกายแววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความดีใจ

        นางเด้งตัวลุกขึ้นแล้วขยับเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่เฉิง "ข้าถามท่านที่ท่านพูดเมื่อครู่คือเรื่องจริงหรือ? ไม่ว่าข้าจะไปแห่งหนใดท่านก็ยินดีที่จะไปกับข้า?" ฤทธิ์สุรายังไม่หมดเสียงของนางงัวเงียเล็กน้อย เคล้าไปด้วยความอ่อนโยนของสตรีสิ่งที่นางพูดออกมาคล้ายกำลังออดอ้อน ทำให้หลี่เฉิงชาไปทั้งตัว

        หลี่เฉิงหลบสายตาของนางเล็กน้อยน้ำเสียงของเขาก็ทุ้มต่ำกว่าปกติเล็กน้อย "แน่นอน เจ้าดื่มจนเมาแล้วนอนหลับเถอะ มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าจะปวดหัวเอาได้"

        ซ่งอวี้เม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจขยับเข้าไปใกล้หลี่เฉิงยิ่งกว่าเดิม แก้มของทั้งสองเกือบจะแนบชิดกันทว่านางกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เอาแต่พูดบ่น"อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นวันมงคลของพวกเรา ข้าไม่อยากเข้านอนเร็วเช่นนี้ไม่สนุกแม้แต่น้อย"

        วันมงคล...จู่ๆแววตาของหลี่เฉิงก็ลุ่มลึก เขารู้สึกกระหายเล็กน้อย"ดื่มสุราแล้วก็ต้องนอนหลับ ระวังจะเป็นหวัดเอาได้"

        พูดจบหลี่เฉิงอยากจะยัดนางที่มือไม้อยู่ไม่นิ่งคนนี้เข้าไปในผ้าห่ม

        ทดสอบสติสัมปชัญญะของบุรุษด้วยวิธีการนี้ได้อย่างไรโดยเฉพาะวันนี้ที่เขาเองก็ดื่มสุราเข้าไปเล็กน้อยหากเขาบุ่มบ่าม...พรุ่งนี้เขาจะจากไปแล้ว วันนี้ควรจะวางตัวให้ดี หากเขาข้ามเส้นไม่แน่นางอาจจะเกลียดชังเขาก็ได้

        ซ่งอวี้ไม่รู้เลยว่าเวลานี้หลี่เฉิงกำลังต่อสู้กับความคิดของตนเองจู่ๆ นางก็ยกมือขึ้นแล้วโอบกอดคอของหลี่เฉิงเอาไว้ ถูแก้มกับใบหน้าของเขา ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น"สบายเหลือเกิน เย็นสบาย"

        ก็ได้เมื่อดื่มสุราแล้วจะร้อนเล็กน้อย การใช้หลี่เฉิงมาคลายความร้อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

        บุรุษมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนขอเพียงคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ตนรัก แต่หากเป็นสตรีในดวงใจคาดว่า...แม้จะเป็นผู้ที่มีจิตใจมั่นคงแน่วแน่เพียงใด สติก็ขาดพรึงได้

        หลี่เฉิงได้ยินเสียงอสูรกายในหัวใจร้องคำรามมือทั้งสองข้างโอบกอดซ่งอวี้ด้วยความอบอุ่น นางเองก็ไม่ขัดขืนแต่กลับเป็นฝ่ายเข้าหาเขา ร่างของทั้งสองแทบจะแนบชิดกันจนไม่มีช่องว่าง

        แววตาของเขา ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึก

        เดิมทีข้าอยากจะวางตัวให้เหมาะสมแต่เจ้ากลับหาเรื่องข้า

        ซ่งอวี้รู้สึกคล้ายโลกหมุนจู่ๆ นางก็นอนอยู่ใต้พันธนาการของหลี่เฉิงแล้วด้วยความย้อนแสงนางจึงมองไม่เห็นแววตาของเขา ทว่าเวลานี้ลมหายใจของเขาแปรเปลี่ยนเป็นร้อนระอุเมื่อได้แนบชิดกับร่างกายของนาง ร่างกายกำยำของชายหนุ่มก็เริ่มร้อนผ่าว

        ซ่งอวี้คอแห้งริมฝีปากอิงเถา [1] ของนางเผยอไม่รอให้นางได้พูด ริมฝีปากบางก็ถูกหลี่เฉิงกลืนกินจนหมด

        ค่ำคืนนั้นหลี่เฉิงประทับตราของเขาเอาไว้บนเรือนร่างของซ่งอวี้ ซ่งอวี้อ้อนวอนตลอดทั้งคืนทว่าหลี่เฉิงกลับไม่หยุด นำพานางไปสู่จุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ครั้งแล้วครั้งเล่า

        ดวงจันทร์นอกหน้าต่างซ่อนตัวอยู่หลังปุยเมฆ คล้ายไม่อาจทนดูบทเพลงรักของพวกเขาได้

        มีชีวิตมาสองชาติสองภพนี่ถือเป็นครั้งแรกของซ่งอวี้ น่าเสียดายสัตว์ร้ายบนเรือนร่างกินนางอย่างเอร็ดอร่อยเขาจับร่างของนางเอาไว้ไม่ยอมหยุด พลิกตัวนางไปมากระบวนท่ามากมายที่นางไม่กล้าจินตนาการ

        ก่อนจะเป็นลมหมดสติไปซ่งอวี้ครุ่นคิด 'ไม่รู้จักควบคุมตนเองเช่นนี้อย่าคิดว่าจะมีคราวหน้าเด็ดขาด！'

        หลี่เฉิงทำความสะอาดเรือนร่างของซ่งอวี้ด้วยความอ่อนโยนหลังจากเสพสมความหฤหรรษ์แล้วเขาก็ห่มผ้าให้นางด้วยความใส่ใจ แล้วมองดูนางเงียบๆอยู่นาน

        "คุณชายขอรับฟ้าใกล้สว่างแล้ว" เยี่ยสุยอยู่ด้านนอกพูดเตือนด้วยความเคารพเขามาถึงนานแล้ว เพียงแต่เสียงในห้องดังขึ้นไม่หยุด เขาไม่อาจเข้าไปด้านในด้วยเหตุนี้จึงได้แต่เฝ้าอยู่หน้าประตู

        ที่แท้คุณชายก็มีมุมกระตือรือร้นเหมือนกันเยี่ยสุยพูดในใจ ตัวเขาเองก็รู้สึกเคารพซ่งอวี้อย่างมาก

        คุณชายเย็นชากับทุกคนแม้จะเป็นหญิงงามเพียงใดก็ไม่ได้รับข้อยกเว้น เขาคิดว่าวันข้างหน้าคุณชายต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแล้วเสียอีกคิดไม่ถึงว่าการบาดเจ็บสาหัสครั้งนี้จะทำให้คุณชายได้พบรัก

        สมกับเป็นคุณชายจริงๆ

        ทันทีที่หลี่เฉิงเดินออกมาก็เห็นสีหน้าประหลาดของเยี่ยสุย เขาหัวเราะในลำคอ หันกลับไปมองในห้องครู่หนึ่งแววตาลุ่มลึกราวกับทะเลลึก

        รอข้า ข้าจะกลับมาแล้วพาเจ้าไปดูโลกที่กว้างใหญ่

        หลี่เฉิงข่มความรู้สึกอาลัยอาวรณ์และเศร้าเสียใจหมุนตัวหันหลังแล้วก้าวออกไป เยี่ยสุยรีบเดินตามทั้งสองเดินทางออกจากหมู่บ้านเสี่ยวหนิว หายไปในความมืด คล้ายไม่เคยปรากฏตัวอย่างไรอย่างนั้น

        "โอ๊ย...เจ็บๆๆ"ซ่งอวี้ที่นอนหลับสนิทพลิกตัว นางเมื่อยล้าและอ่อนแรง เหตุเพราะพลิกตัวแรงจนเกินไปนางจึงปวดแปลบขึ้นมา สะดุ้งตื่นทันที

        นางลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งแต่กลับพบว่าตนเองไร้เรี่ยวแรง

        เกิดเรื่องอะไรขึ้น? หรือว่าเมื่อคืนนางถูกคนทำร้าย? หรือว่าหลังจากดื่มจนเมามายนางก็วิ่งเล่นตลอดทั้งคืน? เหตุใดจึงเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้?

        ให้ตายสิทั้งที่รู้ว่าตนดื่มไม่เก่ง เหตุใดเมื่อคืนนางจึงดื่มจนลืมตัว ดื่มหนักเช่นนี้? ถึงแม้จะเป็นสุราอ่อนในสมัยโบราณแต่ไม่ผ่านกรรมวิธีมากมาย จึงแรงกว่าสุราในยุคปัจจุบันอย่างมากยามดื่มไม่รู้สึกเมา แต่เมื่อดื่มหนักแล้วทุกอย่างก็ดับวูบ

        ซ่งอวี้นวดขมับของตนเองด้วยความยากลำบากหลังจากเวียนหัวน้อยลง นางก็เพิ่งนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้

        อืมแต่ก็คล้ายไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตอนแรกคล้ายไม่ได้ทำสิ่งใดล้ำเส้นเพียงแค่พูดคุยกันเท่านั้น ไม่ได้ทำสิ่งใดนอกเหนือจากนี้กระมัง?

        แต่ว่าคราวหน้าห้ามดื่มหนักเช่นนี้อีกเหตุใดหลังจากดื่มหนักจึงกลายเป็นคนพูดจ้อเช่นนี้? โชคดีที่ยังมีสติเล็กน้อยไม่ได้พูดเรื่องเดินทางข้ามเวลา มิเช่นนั้นจะเป็นการรนหาที่ตายแล้วจริงๆ

        ซ่งอวี้สะบัดหน้าไปมาหลังจากนั้นพยายามหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เพียงครู่หนึ่งดวงหน้าของนางก็แดงระเรื่อ

        พลิกตัวกลับไปมาร่วมรักอย่างหฤหรรษ์ คล้ายเสียงลมหายใจหืดหอบยังคงดังอยู่ข้างหูทว่านางกลับทำได้เพียงโอดครวญ ท่ามกลางความอ่อนโยนเคล้าไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

        ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่เช้าวันนี้นางรู้สึกอ่อนแรงราวกับออกวิ่งสิบกิโลเช่นนั้นหรือ?

        นางมีช่วงเวลาสุดหฤหรรษ์กับหลี่เฉิงแล้วเนี่ยนะ??！！

        ซ่งอวี้ขมวดคิ้วเป็นปมฝืนลุกขึ้นด้วยร่างกายที่เมื่อยล้า บางครั้งขยับตัวมากไปเล็กน้อยทำให้บางส่วนที่ใช้งานมากเจ็บจนหายเจ็บ ทว่ายังคงรู้สึกไม่สบายตัว

        ซ่งอวี้เคลื่อนไหวด้วยความเชื่องช้าในที่สุดก็ลุกออกจากเตียงได้ และเพิ่งตระหนักได้ว่าหลี่เฉิงไม่อยู่หรือว่าเมื่อคืนเขารู้ตัวว่าตนทำเกินไป กลัวนางโกรธเคืองจึงหนีไปซ่อนตัว?

        ซ่งอวี้ครุ่นคิดด้วยความขบขันบุรุษคนนี้แลดูสุขุม เหตุใดจึงทำตัวเยี่ยงเด็กเช่นนี้? ช่างเถอะๆถึงอย่างไรก็ต้องกลับมา ปล่อยเขาไปเถอะดูสิว่าเขาจะซ่อนตัวอยู่ด้านนอกได้นานเพียงใด

        ซ่งอวี้เจตนามองข้ามความไม่สบายใจที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกยิ้มให้กับการ 'หายไป' ของหลี่เฉิง นางทำงานบ้านงานเรือนเหมือนทุกครั้ง แต่กระทั่งพลบค่ำหลี่เฉิงก็ยังไม่กลับมา

        เวลานี้ซ่งอวี้เริ่มกระวนกระวายแล้วหัวใจของนางเต้นแรงไม่นิ่งสงบเหมือนปกติคล้ายว่าอีกเพียงครู่หนึ่งหัวใจดวงน้อยจะกระดอนออกมาหรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับหลี่เฉิง?

        เชิงอรรถ

        [1] อิงเถาคือ เชอรี่