รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        “...จะ...เจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?”

        ราชินีมังกรยังรู้สึกมึนงงพยายามดันตัวเองขึ้นมาจากน้ำ นางเงยหน้ามองไป่ฟานเซียนด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตา

        แม้ตัวนางนั้นแข็งแกร่งขึ้นมาเพราะ“หมื่นสวรรค์นิรันด์” ที่ไม่สมบูรณ์ แต่ถึงอย่างไรความแข็งแกร่งของนางก็ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปถึงหนึ่งขั้นเต็มๆ! 

        นางไม่อยากจะเชื่อว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ยังแอบซ่อนพลังเอาไว้อีก

        ไป่ฟานเซียนจับจ้องลงมาเงียบๆ แค่เพียงพริบตาเดียวร่างของนางก็มาปรากฏตัวที่ใต้ปากของราชินีมังกร  เรียวขาที่งดงามง้างจนสุด  แรงเตะที่อัดแน่นไปด้วยพลังของโลกช้อนเข้าที่คาง  ราชินีมังกรที่กำลังสับสนถูกแรงกระแทกซัดเข้าใส่จากด้านล่างจนแม้แต่ร่างกายที่ใหญ่โตของนางยังลอยขึ้นไปบนฟ้า!

        เปรี้ยง!

        เสียงคลื่นกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง  ไป่ฟานเซียนต่อยเข้าไปกลางลำตัวจนหน้าอกของราชินีมังกรเหมือนจะยุบลงไปตามแรงหมัดมังกรที่เต็มไปด้วยอำนาจเมื่อครู่คล้ายจะกลายเป็นลูกบอลที่ถูกหญิงสาวเพียงคนเดียวทุบตีไปมา!

        “ดะ...เดี๋ยวก่อน”

        ราชินีมังกรรู้สึกว่าตนเองอ่อนแอเป็นครั้งที่สองในเวลาติดๆกัน  ก่อนหน้านี้คือตอนที่อยู่โลกฝั่งนู้นนางถูกหญิงสาวผู้นี้ทุบตีจนต้องฝืนใจใช้โอสถที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่พอนางแข็งแกร่งกว่าเดิมนางก็ยังโดนผู้หญิงคนเดิมซ้อมจนไม่มีทางสู้อีกครั้ง!

        ไป่ฟานเซียนไม่ใส่ใจเสียงของราชินีมังกร  ใบหน้าของนางเรียบสนิท  แต่สองมือสองเท้ายังขยับไม่หยุด  การโจมตีแต่ละครั้งแฝงไปด้วยเจตจำนงของนาง ความเจ็บปวดที่ราชินีมังกรได้รับนั้นยิ่งนานก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆ!

        ราชินีมังกรกัดฟัน  เกล็ดสีแดงฉานของนางพลันเรืองแสงสีแดงจ้า

        ตูม!

        แรงระเบิดมหาศาลที่มีต้นตอมาจากราชินีมังกรกินอาณาเขตไปหลายร้อยเมตร  น้ำทะเลพลันแห้งเหือดลงไปจนเห็นก้นทะเล ก่อนที่น้ำบริเวณอื่นจะเข้ามาแทนที่จนเกิดเป็นคลื่นยักษ์

        เหล่าตัวตนระดับปรมาจารย์ที่ยังอยู่ในพื้นที่จึงต้องรีบพุ่งเข้าไปรับมือกันจ้าละหวั่นถ้าปล่อยให้คลื่นพวกนี้ซัดเข้าสู่ฝั่งได้ละก็มันจะกลายเป็นความสูญเสียที่มหาศาลแน่ๆ

        การโจมตีวงกว้างถูกปลดปล่อยออกมาจากเหล่าพลเอกแต่ละคน หลิวเยี่ยนเฟยตวัดดาบที่เขาพกติดตัวเสมอเพียงทีเดียวคลื่นยักษ์ก็ถูกผ่าเป็นสองซีก  ทันใดนั้นชายชราอีกคนที่เป็นหนึ่งใน “พลเอก” และเป็นหัวหน้าหน่วย“ฉลามฟ้า” ก็พุ่งตัวไปด้านหน้า

        สองมือของเขาประกบกันกลางอากาศคลื่นความเย็นมหาศาลก็แผ่ออกมาจากร่าง 

        ฉลามเยือกแข็ง!

        ที่ด้านหลังของชายชราพลันปรากฏฉลามสีขาวสองตัวที่เกิดจากพลังปราณ  พวกมันอ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวที่คมกริบ  ยามที่ร่างกายของพวกมันปะทะกับคลื่น น้ำทะเลบริเวณนั้นก็จะถูกแช่แข็งด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

        ฉลามขาวว่ายเวียนวนราวกับกำลังโต้คลื่น  ไม่ถึงสิบวินาทีพวกมันก็สร้างประติมากรรมรูปคลื่นที่สูงหลายเมตรขึ้นมาได้สำเร็จ

        “...ฝากเจ้าด้วย”

        ทันทีที่หยุดความเสียหายได้สำเร็จชายชราก็หันไปมองที่หญิงสาวหนึ่งเดียวในหมู่พลเอก นางพยักหน้าให้ ร่างบอบบางของนางพลิ้วไปอยู่บริเวณชายหาด ก่อนที่คลื่นน้ำแข็งนี้จะต้านทานไม่ไหวนางก็ประทับมือลงไปกับพื้น

        โฮก!

        เสียงคำรามที่มีความคล้ายคลึงกับราชินีมังกรดังขึ้นทันที มันคือมังกรดินสีน้ำตาลที่ผุดขึ้นมาจากพื้นทราย พร้อมกับกำแพงดินที่สูงราวกับตึกที่ก่อตัวเป็นแนวยาว  ขวางกั้นไม่ให้น้ำทะเลสามารถผ่านซัดเข้าไปทำความเสียหายในพื้นที่ชายฝั่งได้อีก

        หญิงสาวคนนั้นหอบหายใจ  การสร้างกำแพงที่ทั้งสูงทั้งหนา  แล้วยังเป็นการสร้างจำนวนมากในทีเดียวแบบนี้มันกลืนกินพลังปราณของเธอไปจนแทบหมดตัว

        ไป่ฟานเซียนที่อยู่บนท้องฟ้าเหลือบตามามองด้านล่างครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาแล้วนางก็กลับไปสนใจราชินีมังกรที่ระเบิดพลังออกมา

        เมื่อกลุ่มควันหายไป  มันก็เผยให้เห็นร่างของราชินีมังกรที่เต็มไปด้วยบาดแผล

        นางหอบหายใจจนเห็นไอร้อนลอยออกมาจากปาก กระบวนท่าเมื่อครู่ทำให้ร่างกายที่บาดเจ็บเพราะไป่ฟานเซียนอยู่แล้วทรุดหนักลงไปอีก  นางจับจ้องไป่ฟานเซียนอย่างไม่เข้าใจและหวาดกลัว

        นางไม่สามารถต่อต้านได้เลย!  แม้แต่พลังที่ก้าวข้ามมาแล้วของนางก็ยังไม่สามารถสู้กับหญิงสาวตรงหน้านี้ได้!

        “...เจ้าแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?”

        ราชินีมังกรถามอย่างหวาดระแวง

        ไป่ฟานเซียนไม่ตอบ นางกำลังจะเคลื่อนไหวอีกครั้งก็เป็นวินาทีเดียวกับที่ราชินีมังกรรีบร้อนพูดออกมาอย่างลนลาน

        “เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน...ข้ายอมพูดแล้ว!”

        ไป่ฟานเซียนชะงักกึก  นางหรี่ตามองราชินีมังกร เมื่อเห็นว่าร่างกายที่ใหญ่โตนั้นสลายแรงกดดันทั้งหมดทิ้งไปนางจึงยอมเจรจาด้วยแต่โดยดี

        “...เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ?”

        ราชินีมังกรถามเสียงอ่อย

        “...เจ้ารู้เรื่องโอสถนั่นได้อย่างไร?”  ไป่ฟานเซียนยิงคำถามที่นางคาใจมากที่สุด  เพราะโอสถที่ราชินีมังกรเรียกว่า“หมื่นสวรรค์นิรันด์”นั้นเป็นนางที่คิดค้นและทดลองปรุงขึ้นมาเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน  ในตอนนั้นนางไม่แม้แต่จะตั้งชื่อของมันเพราะยังไม่แน่ใจในสรรพคุณและผลลัพธ์ของมันหลังจากนั้น

        “เจ้าหมายถึงหมื่นสวรรค์นิรันด์?”

        เมื่อเห็นว่าไป่ฟานเซียนพยักหน้า  ราชินีมังกรก็ถอนหายใจแล้วเริ่มเล่าให้ฟัง

        “ข้าไม่แน่ใจนักหรอกว่ามันมีที่มาจากที่ไหน แต่ว่าตั้งแต่ที่ข้าถูกพวกมนุษย์ผนึกไว้ที่หุบเขานั่น ที่กึ่งกลางของภูเขาไฟที่ดับไปแล้วก็มีสูตรของมันและโอสถที่กำลังหลอมเตรียมไว้อยู่แล้ว...”

        ไป่ฟานเซียนสังเกตท่าทีและน้ำเสียงของราชินีมังกร 

        ราชินีมังกรไม่ได้โกหก

        “แปลว่าเจ้าถูกผนึกอยู่ที่นั่นตั้งแต่หมื่นปีก่อน?”

        ไป่ฟานเซียนยิงคำถามต่อไป  แต่ราชินีมังกรกลับรีบส่ายหัวปฏิเสธแล้วตอบว่า

        “มนุษย์ถึงข้าจะมีอายุขัยยืนยาว แต่ข้ายังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย!”

        ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของนางไม่ได้ทำให้ไป่ฟานเซียนเปลี่ยนท่าที  “นั่นมันน่าจะแค่ประมาณพันกว่าปีได้เองกระมัง?”

        ไป่ฟานเซียนที่ได้ยินมาถึงตรงนี้กลับประหลาดใจ หมายความว่าโอสถหมื่นสวรรค์นิรันด์ที่ราชินีมังกรกินเข้าไปนั้นพึ่งผ่านระยะเวลาหลอมกลั่นมาน้อยกว่าโอสถที่นางปรุง

        “...มันยังไม่สมบูรณ์ใช่หรือไม่?”

        ไป่ฟานเซียนที่รับรู้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นของราชินีมังกรก็ยังประหลาดใจจนถึงตอนนี้  เพราะจากเดิมที่มีพลังถึงระดับเหนือมนุษย์(เทพเจ้า) ของผู้ฝึกตน ราชินีมังกรกลับพัฒนาขึ้นสู่ระดับ “ตัวตนกึ่งอมตะ”เช่นเดียวกับไป่ฟานเซียนเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนเท่านั้น

        มันเป็นพลังที่นางสามารถไปถึงได้ด้วยตนเองโดยที่ยังไม่ได้เริ่มหลอม“หมื่นสวรรค์นิรันด์” ที่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับนางในตอนนี้ด้วยซ้ำ

        นางไม่รู้ว่าควรจะเรียกระดับพลังของตนเองในยามนี้ว่าอะไรแล้ว!

        “...ข้าคิดว่าใช่ พลังของโอสถเม็ดนั้นยังเพิ่มขึ้นไปได้มากกว่านี้อีก”เมื่อพูดถึงตรงนี้นางก็ทำหน้าไม่พอใจ

        “แต่เพราะเจ้านั่นแหละที่ทำให้ข้าต้องรีบดูดกลืนมันก่อนเวลาเช่นนี้!”

        ไป่ฟานเซียนไม่ได้สนใจท่าทีของราชินีมังกร  นางเพียงแต่ครุ่นคิดอยู่คนเดียว มันยังมีอีกประเด็นหนึ่งที่นางยังค้างคาอยู่ในใจ

        “แล้วที่เจ้ากล่าวว่า...ข้าและเจ้าล้วนเป็นพวกที่เห็นแก่ตัว  มันหมายความว่าอย่างไร?”

        ราชินีมังกรกลับกลายเป็นประหลาดใจ  ก่อนหน้านี้นางนั้นหงุดหงิดที่ไป่ฟานเซียนนั้นทำตัวราวกับไร้เดียงสาดั่งผู้บริสุทธิ์  หรือว่านางจะไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ?

        “...เจ้าไม่รู้จริงหรือ?”

        ราชินีมังกรถามเสียงเบาหวิว

        ไป่ฟานเซียนขมวดคิ้วมุ่น  พลังที่สงบเริ่มทะลักออกมาอีกครั้ง

        “ก็ได้! ก็ได้ ข้าจะอธิบายให้ฟัง” นางพูดเสียงอ่อย  หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะเริ่มซ้อมนางอีกครั้งแน่ถ้านางยังคงชักช้าอยู่  ขณะเดียวกันนางก็เริ่มขยับปีกออกไปข้างๆ

        “เจ้ารู้ดีว่าโลกใบนี้มีพลังชีวิตไหลเวียนอยู่ใช่หรือไม่?” 

        ราชินีมังกรกล่าวขณะที่สัมผัสถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว  ไป่ฟานเซียนพยักหน้ารับแล้วตอบกลับไป

        “ใช่...”

        พลังชีวิตเหล่านี้จะเป็นประโยชน์กับผู้ฝึกตน  เพราะพวกเขาหลังจากที่ข้ามผ่านมายังโลกของยุทธภพได้แปลว่าเป็นผู้ที่เข้าใจถึงกระแสพลังของสวรรค์และโลก พวกเขาจะเริ่มดึงดูดพลังชีวิตในธรรมชาติเข้าสู่ร่างกายเพื่อบ่มเพาะ

        ผสานกับพลังปราณที่ก่อเกิดมาจากในร่าง และอาจจะได้รับการส่งเสริมจากโอสถหรือของวิเศษซึ่งเป็นปัจจัยภายนอก ทำให้ระดับพลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆตามระยะเวลาและความเข้าใจในวิถีของแต่ละคน

        แต่ว่าตั้งแต่ที่ไป่ฟานเซียนข้ามผ่านยุคสมัยมาจนถึงปัจจุบัน นางกลับรู้สึกว่าพลังชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ตามธรรมชาติเหล่านี้กลับลดน้อยลงไปจากเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนมาก

        “...หรือว่า?”

        ไป่ฟานเซียนฉุกคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของราชินีมังกร  ระดับพลังชีวิตในธรรมชาติที่ลดลง  และการที่นางถูกบอกว่าเป็นผู้เห็นแก่ตัว

        “เจ้าน่าจะรู้แล้ว...”ราชินีมังกรพยักหน้ารับ

        “โอสถเม็ดนั้น...หมื่นสวรรค์นิรันด์จะดึงดูดกระแสพลังธรรมชาติในโลกเข้าไปเพื่อหลอมกลั่นตัวมันเอง”

        “ยิ่งนานวันมันก็ยิ่งกลืนกินอย่างหิวกระหาย  เจ้าเข้าใจความหมายของมันแล้วใช่ไหม?”

        ไป่ฟานเซียนสะท้านไปกับคำพูดของราชินีมังกร

        เปรียบให้เห็นง่ายๆก็คือโลกใบนี้นั้นมีพลังงานอยู่อย่างจำกัด  เหล่าผู้ฝึกตนก็เหมือนกับผู้ที่คอยใช้งานพลังนั้นเพื่อพัฒนาตนเอง เพียงแต่ปริมาณในการสร้างและฟื้นฟูพลังงานของโลกมันมากกว่าปริมาณที่ใช้ไปจึงไม่มีผลกระทบอะไรนัก  ทุกอย่างยังอยู่ในจุดที่สมดุลดี

        แต่“โอสถหมื่นสวรรค์นิรันด์” นี้กลับเป็นตัวแปรที่เข้ามาทำให้สมดุลนี้พังทลาย  ตัวมันดึงดูดเอาพลังงานเข้าไปในสัดส่วนที่“มากกว่า”  ความเร็วในการฟื้นฟูของโลก

        นั่นจึงทำให้กระแสพลังชีวิตบนโลกที่คอยหล่อเลี้ยงเหล่าผู้ฝึกตนค่อยๆลดน้อยลงทุกวันๆ เมื่อนานวันเข้าเหล่าผู้ที่มีพลังสูงส่งระดับเหนือมนุษย์ก็ทยอยล้มหายตายจากไป   แต่ด้วยกระแสพลังชีวิตที่น้อยลง  จึงไม่มีใครสามารถที่จะพัฒนาไปสู่ระดับเหล่านั้นได้อีก

        ตัวตนสูงสุดในแต่ละยุคสมัยจึงมีระดับพลังที่น้อยลงไปเรื่อยๆ

        เมื่อมาถึงในยุคปัจจุบันหนึ่งหมื่นปีผ่านไปแม้แต่ในโลกของไป่ฟานเซียน ผู้ที่มีพลังมากที่สุดยังหลงเหลือเพียงแค่ระดับ “ปรมาจารย์” ที่เทียบได้กับศิษย์ทั่วไปที่พบได้ในตำหนักของไป่ฟานเซียนเมื่อครั้งนั้นเท่านั้นเอง

        ถึงขนาดที่ผู้คนบนโลกนี้แทบจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของโลกยุทธภพ!

        นี่จึงเป็นสาเหตที่ราชินีมังกรเรียกนางว่า“ผู้ที่เห็นแก่ตัว”

        การปรุงโอสถครั้งนั้นของนางมันส่งผลกระทบไปจนถึงทุกคนในโลก การที่พลังของโลกน้อยลงนอกจากจะทำให้ผู้ฝึกตนไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้แล้วมันยังทำให้เหล่าของวิเศษ สมุนไพรรากต่างๆหรือแม้แต่เหล่าสัตว์อสูรบางส่วนที่อาศัยอยู่ในโลกนี้เมื่อหมื่นปีก่อนค่อยๆสูญพันธุ์ไปตามกาลเวลา...

        ตัวนางที่หลับใหลมาถึงหมื่นปีไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องนี้เลย...

        “...แปลว่าที่โลกของเจ้า?”

        ไป่ฟานเซียนสงบลงอย่างรวดเร็ว บางครั้งเรื่องราวแบบนี้มันก็อาจจะเป็นลิขิตสวรรค์  สิ่งที่นางทำลงไปแม้จะกระทบกับหลายๆสิ่งแต่พวกเขาก็ไม่ได้ล้มตายไปเพราะนาง  ช่วงเวลาหนึ่งหมื่นปีนั้นยาวนาน   พวกเขาล้วนมีวิถีชีวิตของตนเอง บางทีการที่ระดับพลังของผู้คนลดต่ำลงจนถึงปัจจุบันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีกว่าก็ได้

        “โลกนั้นมีกระแสพลังชีวิตที่น้อยกว่าโลกใบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว”  ราชินีมังกรพยักหน้า  โลกใบนั้นนอกจากนางที่ได้รับผลกระทบจากโอสถหมื่นสวรรค์นิรันด์แล้วสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นล้วนมีพลังไม่เกินจอมยุทธ์ขั้นสูงสุดทั้งนั้น

        “...เข้าใจแล้ว”

        ไป่ฟานเซียนหลับตา  การเดินทางครั้งนี้นางสามารถคลายข้อสงสัยอย่างหนึ่งที่เป็นปมในใจของนางได้สำเร็จไปแล้ว  จิตใจของนางจึงโล่งขึ้นเหมือนคราวที่นางมีเป้าหมายที่จะสร้างตำหนักของตนเองขึ้นอีกครั้งในยุคนี้

        ทันใดนั้นพลังที่สงบลงไปแล้วของไป่ฟานเซียนก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง ราชินีมังกรที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบลืมวิธีบิน

        “เจ้าจะระเบิดพลังออกมาทำไมอีก!?”

        “...ก็เพื่อสังหารเจ้า?”

        ตรงข้ามกับไป่ฟานเซียนที่เอียงคออย่างไม่เข้าใจ ราชินีมังกรรีบละล่ำละลั่กถามไป่ฟานเซียนอย่างตื่นตระหนก

        “ทำไมเจ้าจะยังสังหารข้าอยู่ล่ะ!? ข้าก็บอกทุกสิ่งที่ข้ารู้ไปหมดแล้วนี่!”

        ราชินีมังกรไม่เข้าใจ  ตัวตนที่สูงส่งอย่างนางมาอยู่ในสถานการณ์ที่จะต้องร้องขอชีวิตแบบนี้ไปได้อย่างไร?

        “เจ้าอันตรายเกินไป...”

        คำพูดของไป่ฟานเซียนนั้นมีเหตุผล ราชินีมังกรมีพลังในระดับที่เหนือกว่าใครก็ตามในโลกใบนี้นอกจากตัวนางเอง  ดังนั้นหากปล่อยไปหรือให้อยู่ห่างไกลสายตา  เกิดราชินีมังกรไปอาละวาดที่ใดเข้าจนผู้คนบริสุทธิ์ล้มตายจะพาลให้นางรู้สึกผิดขึ้นมาอีก

        เพราะนางยังตระหนักดีว่าเป็นความสะเพร่าของนางเองที่ทำให้ราชินีมังกรหลุดมายังโลกใบนี้!

        ถึงนางจะคร้านที่จะสนใจคนอื่นนอกจากคนของตน  แต่นางก็ไม่ใช่พวกไร้ความรับผิดชอบต่อการกระทำ

        อย่างน้อยนางต้องสะสางปัญหาที่นางก่อ!

        และการสังหารราชินีมังกรก็คงจะไม่มีใครออกมาตามแก้แค้นหรือวุ่นวายกับนางเหมือนกับผู้คนในยุคสมัยนี้ด้วย

        “...ก็ตามนั้นแหละ?”