ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

คฤหาสน์หลังโตหรูหราใจกลางเมืองหลวงที่เคยเปิดไฟสว่างไสว บัดนี้กลับตกอยู่ในความมืดสลัวและเงียบเชียบราวกุมความลับอันดำมืดเอาไว้ ผ้าม่านผืนหนาถูกปิดสนิททุกบานเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก ผู้กองวุติและมิ้นท์ก้าวเท้าเข้ามาภายในตัวบ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก หลังจากได้เห็นหลักฐานคลิปวิดีโออัปยศที่ไอ้โจใช้แบล็กเมล์น้ำฟ้า ความโกรธแค้นที่มิ้นท์เคยมีต่อเพื่อนทรยศคนนี้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความหดหู่ใจยามเมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนใหญ่

ทันทีที่ผู้กองวุติผลักบานประตูเปิดออก ไอความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นอายของความสิ้นหวังก็พุ่งเข้าจู่โจมในทันที

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาสมองของมิ้นท์ขาวโพลน... น้ำฟ้า ในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีทว่าบัดนี้หลุดลุ่ยและเปรอะคราบน้ำตา นั่งกอดเข่าคุดคู้ซุกตัวอยู่บนพื้นมุมห้องที่มืดมิด ใบหน้าสวยสะคราญที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมไปด้วยอีโก้ บัดนี้ซูบตอบ ซีดเผือด และเหม่อลอยคว้างราวกายหยาบที่ไร้ซึ่งวิญญาณ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยเศษกระดาษ สลิปโอนเงิน และเอกสารทรัพย์สินที่ถูกขีดฆ่า ตอกย้ำความจริงที่ว่าเธอถูกไอ้สัตว์นรกสองตัวนั้นรีดไถเงินทองจนแทบหมดเนื้อหมดตัว โดยที่เธอไม่กล้าปริปากบอกใครเพราะกลัวคลิปหลุดจะทำลายชื่อเสียงของตระกูล

"น้ำฟ้า..." มิ้นท์เอ่ยเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความเวทนาร่วงพรูออกมาอย่างกั้นไว้ไม่ได้

ร่างที่นั่งสั่นเทาสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นตระหนก น้ำฟ้ารนลานเอาฝ่ามือที่สั่นระริกขึ้นมาปิดหน้า พยายามซุกตัวเข้าหาฝาผนังห้องราวกับกลัวว่าจะถูกทำร้ายซ้ำสอง "ออกไป! อย่าเข้ามานะ! ฉันกลัว... อย่าทำฉันเลย..ฉันเจ็บ... ฮึก... ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ปล่อยฉันไปที..." เสียงหวานแหบพร่าร้องคร่ำครวญซ้ำ ๆ ราวกับคนสติหลุดลอยดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง

มิ้นท์ไม่รอช้า เธอสลัดความลังเลทั้งหมดทิ้งไปพลันถลาเข้าไปทรุดกายลงบนพื้นเย็นเฉียบ โผเข้าสวมกอดร่างที่สั่นเทาของน้ำฟ้าเอาไว้แน่นหนา ท่ามกลางอาการขัดขืนและตื่นกลัวในคราแรก แต่มิ้นท์กลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแห่งความเห็นอกเห็นใจนั้นให้แน่นขึ้น เพื่อส่งผ่านไออุ่นในฐานะผู้หญิงด้วยกันที่รับรู้ความทรมานนี้ดีที่สุด

"น้ำฟ้า... นี่กูเอง มิ้นท์เองมึง... มึงปลอดภัยแล้วนะน้ำฟ้า กูรู้เรื่องหมดแล้ว ยัยเจนนี่ก็รู้แล้ว..." มิ้นท์ปล่อยโฮพลันลูบแผ่นหลังบางของเพื่อนแผ่วเบา "กูขอโทษที่เคยเกลียดมึง กูไม่รู้เลยว่ามึงต้องแบกรับขุมนรกและโดนพวกมันข่มขู่รีดไถอยู่คนเดียวขนาดนี้... พอกันทีนะมึง มึงไม่ต้องกลัวมันอีกแล้ว"

คำปลอบประโลมอันแสนอ่อนโยนและอ้อมกอดที่ไร้ซึ่งการซ้ำเติม ทำให้น้ำฟ้าชะงักงัน กำแพงความระแวงพังทลายลงในพริบตา หญิงสาวปล่อยโฮออกมาสุดเสียงราวกับเขื่อนแตก เธอซบหน้าลงกับไหล่ของมิ้นท์พลันกอดรัดเพื่อนรักเอาไว้แน่นหนาด้วยความอัดอั้นตันใจที่ต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายและสูญเสียศักดิ์ศรีไปจนหมดสิ้น

ผู้กองวุติยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ชายหนุ่มก้าวเข้ามาทรุดกายลงนั่งยอง ๆ ข้างคนทั้งคู่ แววตาของนายตำรวจหนุ่มฉายประกายแห่งความยุติธรรมอันหนักแน่น

"คุณน้ำฟ้าครับ ผมผู้กองวุติ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างให้เกียรติและนุ่มนวล "สิ่งที่พวกมันทำกับคุณมันคืออาชญากรรม และคุณไม่จำเป็นต้องแอบซ่อนมันอีกต่อไปแล้วครับ ยอมร่วมมือกับพวกเรา... เป็นพยานปากสำคัญให้ผมในการตลบหลังพวกมัน แล้วผมสัญญาด้วยเกียรติของตำรวจ ว่าผมจะลากคอไอ้โจกับลุงสอนมาเข้าคุก ชดใช้กรรมทั้งหมดที่ทำไว้กับคุณและคุณเจนนี่ให้สาสมที่สุด!

เสียงโทรศัพท์มือถือของหมอเอกที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแผ่วดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องนอนสลัวของเซฟเฮ้าส์ริมทะเล ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดรับสายพลาวเปิดลำโพงเพื่อให้เจนนี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินด้วย เนื่องจากรู้ดีว่าเธอเฝ้ารอความคืบหน้าของคดีนี้อยู่ทุกลมหายใจ เสียงปลายสายของผู้กองวุติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเหนื่อยล้า ทว่าประโยคแรกที่รายงานกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนให้แก่คนทั้งสองอย่างรุนแรง

"เอก... ฉันกู้ไฟล์คลิปหลักฐานในระบบของไอ้โจได้แล้วนะ ความจริงมันพลิกผันว่ะ... น้ำฟ้าไม่ได้เป็นคนบงการด้วยความเต็มใจ แต่เธอถูกไอ้โจกับลุงสอนหักหลัง ล่วงละเมิดอัดคลิป แล้วใช้มันข่มขู่รีดไถเงินทองจนตอนนี้เธอหมดเนื้อหมดตัว ดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง ตอนนี้ฉันกับมิ้นท์พาร่างที่พังทลายของเธอมาดูแลในฐานะพยานปากสำคัญแล้ว"

คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบเข้ากลางใจของเจนนี่ หญิงสาวนิ่งงันเบิกตากว้าง หยาดน้ำตาที่เคยหลั่งร่วงด้วยความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความหดหู่ใจและเวทนาจับใจในพริบตา ปมแค้นที่เคยผูกแน่นรากสลักลึกในใจว่าน้ำฟ้าคือศัตรูตัวร้ายบัดนี้ถูกปลดล็อกออกจนหมดสิ้น ความจริงอันโหดร้ายตอกย้ำว่าพวกเธอต่างก็เป็นเพียงเหยื่อที่ถูกย่ำยีในวงจรนรกเดียวกัน

หลังจากหมอเอกกดวางสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เจนนี่ก็ปล่อยโฮออกมาสุดเสียง ทว่าครานี้ไม่ใช่เพราะอาการคลุ้มคลั่ง แต่เป็นน้ำตาแห่งการให้อภัยและปล่อยวาง หญิงสาวหันกลับมาซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นของหมอหนุ่ม กอดรัดร่างสูงไว้แน่นหนาราวกับกุมที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต

"พี่เอกคะ... เจนนี่ขอบคุณพี่เอกมากนะ ขอบคุณที่ช่วยเจนนี่ออกมาจากขุมนรกนั่น ขอบคุณที่โอบกอดผู้หญิงคนนี้เอาไว้..." เสียงหวานสะอื้นไห้พรั่งพรูความในใจที่เคยกลัวว่าเขาจะรังเกียจ

"คุณไม่ได้สกปรกเลยเจนนี่ และผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" หมอเอกเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนพลาวถอดแว่นสายตาวางไว้ข้างเตียง ชายหนุ่มสอดวงแขนแกร่งโอบรัดร่างอวบอิ่มเอาไว้แน่น ประคองใบหน้าเนียนขึ้นมารับรสจูบอันแสนละเมียดละไม ซับหยาดน้ำตาแห่งความทุกข์โศกด้วยความรักทั้งหมดที่มี