ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

     ฝนตกมาอย่างแรงสภาพอากาศที่เปลี่ยนอย่างกะทะหันเป็นไปทำให้หลายๆคนต้องลำบากในการเดินทางในพื้นที่ต่างมิตินี้ซึ่งบางคนต้องหลบฝนก่อนที่จะทำการล่าต่อ บางคนก็เดินทางต่อ ส่วนบางคนก็ออกจากพื้นที่ต่างมิตินี้ไป ในส่วนของพวกนักผจญภัยและทหารรับจ้างของกลุ่มแซงนั้นได้ทำการออกจากพื้นที่ต่างมิตินานแล้ว กับกันหลินฟานคิดว่ามันเป็นโอกาสมากกว่า เพราะในตอนที่สัตว์อสูรหลายๆตัวออกมา จากถ้ำหรือเขตที่อยู่อาศัยของตัวนั้น มันทำให้พื้นนั้นไม่เหลืออันตรายเท่าที่ควร

"หลินฟาน ไปหลบตรงนั้นก่อน"

"โอเคร "

"บริเวณนี้คงไม่มีถ้ำแล้วแหละ"

"ขออย่าให้เจอตัวอะไรเลยนะ"

"นั้นปากใช่ไหม"

"...." หลินฟานเงียบในทันที

จือหลิงที่บอกให้ไปหลบในถ้ำนั้นเพราะในแถวๆนี้ไม่มีที่ให้หลบเหลือแล้วจึงพากันเข้าไป 
ลักษณะของถ้ำนั้นไม่กว้างไม่ยาวเกิน ทางเดินไปแค่1เมตรก็เป็นทางตันตลอดสองฝั่งก็เป็นหญ้าที่ขึ้นเต็ไปหมด จือหลิงสำรวจทั่วบริเวณพร้อกับหาที่นั่งเหมาะๆ

"ไม่นั่งรอหรอ"

"รอเธอนั่งก่อน ถ้าเปอะขึ้นมาฉันจะได้ไปนั่งตรงอื่น"

"หลินฟาน!!!"

"จะตะโกนเรียกทำไม"!!!

"นายปอดแหกเกินไปไหมแค่พื้นเนี่ย!!!"

'ฉันเจ็บมาเยอะเว้ยย"!!!หลินฟานคิดในใจแต่ก็ไม่ตอบกลับไปพร้อมกับนั่งลงนึกย้อนอดีตอันขมขื่น

ในสมัยก่อนที่หลินฟานเข้ามาอยู่ในประเทศเรียวมะเมืองระดับกลางใหม่ๆนั้นก็ต้องเรียกว่าโดนหลอกมาเยอะตอนแรกๆที่ยังเข้ามาใหม่ๆก่อนที่จือหลิงจะมานั้นหลินฟานเป็นเด็กใสๆซื่อๆตอนนั้นอายุประมาณ5-6ขวบเคยก่อนที่จะติดเกมก็เป็นอดีตเด็กเกาะเบาะมาก่อนสมัยนั้นพ่อแม่ตามใจไม่คิดว่าหลินฟานจะเกเรเพราะดูซื่อใสๆ เลยทำให้ตอนที่หลินฟานบังเอิญเข้าร้านเกมครั้งแรกนั้นเจ้าตัวนั้นชื่นชอบในดูคนเล่นเกมส์มาก

"พี่ๆเล่นเกมไรอะ"

"เกมFs นะ"

"พี่เล่นโครตเก่งอะ"

"ธรรมดาไอ้น้อง"

"อยากลองเล่นมั้งและ"

"อยากครับ"

"มาเล่นกับพี่สิ"

พูดปุ้ปหลินฟานก็ไปจ่ายตังแล้วเล่นข้างๆเด็กผู้ชายคนนั้นซึ่งตอนนี้เขาก็จำไม่ได้ว่ามันชื่ออะไรเป็นใครเพราะลืมชื่อ เอาแต่เรียกว่าพี่จำแค่ว่ามีผมหยิกข้างหน้า

"โหวพี่ แบกผมอีกตา"

"มาๆไอ้น้องชายย"

"จัดไปอย่าให้เสีย"

"ก็มาดิค้าบบบ"

ซึ่งหลินฟานตอนนั้นเล่นเกมส์จนลืมเวลาที่แรกเขาแค่อยากรู้อยากเห็นจนกลายเป็นเล่นลืมเวลากินข้าวตอนเย็น จนสุดท้ายหลินคงกับหลิงจิงจิงก็เป็นห่วงเพราะหลินฟานไม่เคยไปเที่ยวเล่นนานแบบนนี้มาก่อน จนต้องออกมาตามหาจนเจอ

"โห่ววว อย่างมัน"

"จริงไอ้น้อง"

"มาๆอีกตาครับพี่"

เด็กผู้ชายผมที่ผมหยิกข้างหน้ามีชื่อฉินฉาวเป็นเด็กที่ชอบเล่นเกมร้านนี้ประจำง่ายๆคือขาประจำนั้นเองมาทุกวันซึ่งเขาเล่นไปเล่นมาก็สังเกตอะไรได้ผิดปกติเพราะตอนนี้มีคนเดินเข้ามาอยู่ข้างๆหลินฟานซึ่งเอาแต่จ้องหลินฟานอย่างหน้าเคร่งเครียด

"หลินฟานนน!!!!" เสียงหลินคงตะโกนลั่นร้าน

"อะไร" หลินฟานหันตามเสียง

"ห...หะพ่ออ มาทำอะไรที่นี้"หลินฟานหน้าซีดพร้อมพูดอย่างกะตุกกะตาก

"กลับบ้านเดี๋ยวนี้!!!!"

"อย่าพึงพ่อขอจบเกมส์ก่อนเดี๋ยวแรงค์ตก"

"ไอ้ลูกหมาา!!!!!!!"

"ม่าายยยยจริงง  แรงงค์ผมมม!!!!!"