ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 86 แอนเชี่ยน วัน

บนถนนที่ว่างเปล่าในนครนิวยอร์กทั้งสองคนมองหน้ากันไปมาในระยะ 10 เมตร

จอมเวทย์โบราณ?

หลังจากได้ยินการแนะนำตัวของหญิงสาว ไคล์ ก็ยังคงแสดงออกอย่างเฉยชา แต่ภายในหัวใจของเขาได้เกิดเป็นคลื่นพายุไปแล้ว กล้ามเนื้อในร่างกายเกร็งกระชับและเข้าสู่การเฝ้าระวังในระดับสูงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ผู้วิเศษ แอนเชี่ยน วัน หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดของ โลกมาร์เวล ในตอนนี้ เธอเป็นหญิงชราที่มีชีวิตอยู่มานานหลายร้อยปีและเป็นผู้ปกป้องโลกพร้อมกับคอยสอดส่องความจริงอันมหัศจรรย์ของจักรวาล!

และในตอนนี้ดูเหมือนว่า เวนอม จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของ ไคล์ มันเปลี่ยนจากชุดสูทหมวกแว่นตากันแดดและอื่น ๆ เป็นชุดรบสีดำเตรียมพร้อมในระดับสูงสุด

แอนเชี่ยน วัน ยิ้มและมองไปที่ ไคล์ ในโหมดต่อสู้ เธอพูดอย่างใจเย็น:“ นายพลไคล์ ข้าไม่ได้มาร้าย”

“คุณบอกไม่ได้มาร้ายแล้วสิ่งที่คุณทำนี่คืออะไร? แล้วที่นี่คือที่ไหน?” ไคล์ ถามอย่างเย็นชาและมองไปรอบๆ

“ นี่เป็นเพียงมิติที่ข้าสร้างขึ้นมันเรียกว่ามิติกระจก”แอนเชี่ยน วัน พูดอธิบาย

“มิติกระจก…” ไคล์ ขมวดคิ้วแม้ว่าเขาจะรู้ว่า แอนเชี่ยน วัน สามารถควบคุมเวลาและมิติด้วยเวทมนตร์ได้ แต่ด้วยประสบการณ์ส่วนตัวเขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งนี้น่ากลัวเพียงใด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าตัวเขาตกเป็นรอง เขาไม่สามารถหลบหนี และทำได้เพียงรอให้อีกฝ่ายแสดงเจตนารมณ์

ท้ายที่สุดผู้ที่ไม่มีความสามารถในการควบคุมเวทมนตร์ต่างก็ไม่สามารถหลบหนีออกไปจากมิติกระจกเพื่อกลับไปยังโลกที่แท้จริงได้

และการสู้กับ แอนเชี่ยน วัน เป็นความคิดที่โง่เขลา ไคล์ เชื่อว่าแม้แต่เผ่าพันธุ์ที่มีระดับสูงบางเผ่าพันธุ์ที่อ้างว่าเป็นเทพเจ้าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ถ้าไม่ถูกเธอเล่นงานจนหนีกลับไปมันคงจะเป็นเรื่องที่แปลกมาก

เธอเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของโลกคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกหรือไม่? !

“แล้วจอมเวทย์อย่างคุณมาหาผมมีธุระอะไร” ไคล์ หายใจเข้าลึก ๆ และระงับความตรึงเครียดเอาไว้

“ข้าอยากเจอ นายพลไคล์ มานานแล้ว ข้าเพิ่งรู้ว่าวันนี้คุณว่างดังนั้นข้าจึงมาหาคุณในทันที” แอนเชี่ยน วัน เอ่ยขึ้นและใช้ภาษากึ่งๆโบราณที่ไม่เร่งรีบและดูเหมือนจะมีเวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ซึ่งสามารถขจัดความระมัดระวังของผู้อื่นได้อย่างลึกลับ.

“ทำไม?” ไคล์ แปลกใจหลังได้รับความสนใจจากหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

แอนเชี่ยน วัน จ้องมองเขาและยิ้มแล้วถามว่า“ คุณทำอะไรกับ เทสเซอร์แรกต์อวกาศ?”

“เทสเซอร์แรกต์อวกาศ?” ไคล์ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและตอบอย่างฉะฉาน:“ ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร แต่ถ้าคุณหมายถึง เทสเซอร์แรกต์ ที่องค์กรไฮดราใช้เพื่อสร้างแหล่งพลังงานที่ไม่จำกัดนั่นแล้วละก็ก่อนหน้านี้มันตกลงไปในก้นทะเล หลังจากนั้นก็ย้ายกลับไปที่ฐานทัพโดยตรง ตอนนี้เหล่านักวิทยาศาสตร์น่าจะทำการศึกษาในฐานทัพสหรัฐฯ”

“ แล้วคุณเคยเห็นอะไรที่เหมือนกับอัญมณีนี้ฝังอยู่ด้านในรึไม่” แอนเชี่ยน วัน กล่าวพร้อมกับยกฝ่ามือขวาขึ้นจากนั้นสร้อยคออัญมณีปรากฏออกมาจากอากาศแล้วตกลงบนฝ่ามือของเธอ

สร้อยคอที่มีจี้โลหะคล้ายดวงตาขนาดใหญ่ ด้านในมีอัญมณีสีเขียวมรกตฝังอยู่และในตอนนี้มันได้ปลดปล่อยแสงสีเขียวออกมา

“ นี่คืออะไรอุปกรณ์วิเศษของจอมเวทย์? มันสามารถส่องแสง?”ไคล์ เอ่ยถามอย่างุนงงราวกับว่าเขาพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ในความเป็นจริงเมื่อเขาเห็นสร้อยคอรูปดวงตาเขาก็รู้ว่ามันคืออะไร ดวงตาแห่งอากาโมโต้ อัญมณีแห่งกาลเวลา!

หนึ่งใน 6 อัญมณีที่เหมือนกับ อัญมณีอวกาศ!

“ คุณไม่เคยเห็นอัญมณีที่เปล่งประกายแบบนี้อยู่ข้างในเทสเซอร์แรกต์เลยเหรอ”

แอนเชี่ยน วัน ยังคงถามต่อไป ส่วน ไคล์ ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธเขาพูดว่า:“ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน ในคลังแสงของกองทัพเยอรมันผมเห็นอัญมณีกองเป็นภูเขา แต่ไม่มีอัญมณีเม็ดไหนที่สามารถเปล่งประกายด้วยตัวของมันเองเช่นนี้”

นี่เป็นความจริงเขาไม่เคยเห็นอัญมณีอวกาศเพราะมันถูกเปลี่ยนให้เป็นการ์ดตั้งแต่มันอยู่ในเทสเซอร์แรกต์และเขาไม่เคยเรียกมันออกมาดู

"โอ้."แอนเชี่ยน วัน มองลึกเข้าไปในดวงตาของ ไคล์ ราวกับว่ากำลังค้นหาความจริงบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นานสร้อยคอจี้รูปดวงตาที่อยู่บนฝ่ามือของเธอก็หายไปในอากาศบางๆ

ไคล์ มองไปที่สร้อยคอที่หายไปด้วยความเสียดายและพูดขึ้นว่า:“ผมไม่รู้ว่าอุปกรณ์เวทย์มนตร์ชิ้นนั้นขายให้ผมได้ไหม? พอดีผมมีเพื่อนที่ชอบสะสมสมบัติหายากเช่นนี้ ”

คราวนี้ถึงคราวของ แอนเชี่ยน วัน ที่ต้องส่ายหน้าปฏิเสธและพูดว่า“ สิ่งนี้ไม่มีค่าและเป็นของคนที่มีชะตากรรมร่วมกันเท่านั้น”

“แล้วการที่ผมได้พบกับคุณไม่ถือว่ามีชะตากรรมร่วมกันหรอกเหรอ.…” ไคล์ เอ่ยถามขึ้น

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า แอนเชี่ยน วัน รับรู้แล้วว่าอัญมณีอวกาศหายไปจากเทสเซอร์แรกต์และเธอกำลังพยายามตามหามันอยู่

นอกจากนี้ยังเป็นความจริงที่ว่าเหล่าจอมเวทย์ในฐานะผู้พิทักษ์โลกจะทำการโจมตีเฉพาะผู้ที่รุกรานโลกจากต่างดาวหรือผู้ที่เป็นอันตรายต่อโลกเท่านั้นและพวกเขาจะไม่ทำอะไรต่อวีรบุรุษสงครามที่ 'ปกป้องประเทศ' และเป็นผู้ 'อ่อนแอ'ในสายตาพวกเขา

“สองมือของคุณเปื้อนเลือดและมีกลิ่นอายฆ่าฟันมากเกินไป เพราะฉะนั้นคุณไม่ใช่คนที่มีชะตากรรมอย่างแน่นอน” แอนเชี่ยน วัน ปฏิเสธจากนั้นก็หันหลังกลับและกำลังจะจากไป

ไคล์ ดูกังวลและรีบไล่ตาม:“เดี๋ยว! อุปกรณ์เวทมนตร์นั้นไม่ขายก็ไม่เป็นไร แต่ช่วยสอนเวทมนตร์ให้ผมหน่อยจะได้ไหม? หรือในนามของประเทศโปรดไปดื่มชากับผมสักแก้วสองแก้วก็ได้”

เมื่อ ไคล์ กำลังจะเข้าสู่ระยะห่าง 3 เมตรที่สามารถดึงการ์ดได้ แอนเชี่ยน วัน ก็ยกมือขึ้นแล้ววาดวงกลมในอากาศจากนั้นประกายไฟที่หมุนเป็นวงล้อก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของเธอ

แอนเชี่ยน วัน ก้าวเข้าไปในประตูมิติวงกลมแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยว รอก่อน!" ไคล์ ตะโกนแล้วกระโดดตามเข้าไปในประตูมิติ …

บนถนนที่คึกคักในนครนิวยอร์ก

“สายแล้ว สายแล้ว!” พนักงานออฟฟิศถือกระเป๋าเอกสารและหนังสือพิมพ์กำลังเดินอยู่ข้างถนนอย่างเร่งรีบ เขามองลงไปที่นาฬิกาแต่ทันใดนั้นเขาก็ชนเข้ากับเงาดำที่จู่ๆก็โผล่ออกมาตรงหน้าเขา เขาล้มลงไปนั่งบนพื้นและสิ่งที่อยู่ในมือของเขาก็ตกอยู่ข้างๆที่บนพื้น

"เฮ้?" เขาเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มที่สวมชุดรบสีดำที่คุ้นเคย ดวงตาของเขาก็เคลื่อนไปที่หนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์สที่ตกอยู่บนพื้นโดยไม่รู้ตัว .

บนหน้าหนังสือพิมพ์เป็นภาพของชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าทำเนียบประธานาธิบดีเยอรมัน ท่วงท่าแข็งแกร่งสวมชุดรบสีดำนั้นเหมือนกับบุคคลที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

หลังจากตกตะลึงไปหนึ่งวินาที พนักงานออฟฟิตก็พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น:“ พลตรีไคล์! ตัวจริง!!"

"หืม?" ไคล์ ที่เพิ่งออกมาจากมิติกระจกยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ หลังจากผ่านไปช่วงสั้น ๆ และมองไปรอบๆเขาก็ต้องตกใจ เขากลับมาสู่ถนนที่คึกคักในนครนิวยอร์กซึ่งรายล้อมไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินเท้าอย่างหนาแน่น

เมื่อเสียงของ พนักงานออฟฟิต ดังขึ้นก็ทำให้ถนนทั้งสายเงียบลงและสายตาประหลาดใจนับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ ไคล์

“ฉิบหายแล้ว” นี่เป็นความคิดแรกของ ไคล์ และเขารู้ว่าในตอนนี้เขาสวมชุดรบเวนอมที่ใช้ในสนามรบ …

ความคิดที่สองของเขาคือ:

“ หญิงชราฉันจะจดจำเหตุการณ์ในวันนี้เอาไว้!”