คืนนั้น…ทั้งวังเหมือนจะหลับ
แต่ลมกลับพัดแรงผิดปกติ
พาเอากลิ่นดอกเหมยร่วงโรยลอยมาปะทะหน้าต่างตำหนักของซูอิน
ซูอินนอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เพราะภาพในกระจกยังติดตา—
ภาพที่องค์ชายกอดเธอในสภาพเลือดท่วมอก
ภาพที่เธอ “จะตาย”
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาหน่อย
แต่พอหันข้าง—
องค์ชายฉีอวิ้น…กำลังนั่งเฝ้าเธออยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียง
ทั้งที่เวลานี้คือยามสามแล้ว
เธออ้าปาก
“เพคะ…ท่านยังไม่นอนหรือเจ้าคะ?”
องค์ชายตอบทันที
ไม่คิดสักวินาที
“เจ้าฝันร้ายหรือไม่?”
ซูอินสะดุ้ง
“…ไม่เพคะ ข้าแค่—”
องค์ชายลุกขึ้น
เดินมานั่งลงบนพื้นข้างเตียง
ทำให้ใบหน้าเขาอยู่ระดับที่เธอเห็นชัดเจน
“ข้ามิอาจหลับได้ หากเจ้ายังสั่นอยู่เช่นนี้”
ซูอินหน้าแดง
“ขะ—ข้าสั่นเพราะหนาวเพคะ! ไม่ใช่—”
องค์ชายเอียงหน้า
ยกมือแตะหน้าผากเธอเบา ๆ
สายตาจริงจังจนเธอหายใจเกือบไม่ออก
“เจ้าไม่ต้องหลอกข้า
หัวใจเจ้าสั่นจนเตียงยังสั่นตาม”
ซูอิน
(นี่ข้ากลัวภาพในกระจกหรือกลัว ท่าน กันแน่เนี่ย!!?)
ทันทีที่เธอกำลังจะเถียง
เสียงหนึ่งดังขึ้น…
ไม่ใช่เสียงลม
ไม่ใช่เสียงคน
แต่เป็นเสียง “กระซิบ”
เบา
แผ่ว
เหมือนเด็กเล็กเรียกแม่ข้างหู
“ซู…อิน…”
ซูอินผงะ
“องค์ชาย! ท่านได้ยินไหม!?”
องค์ชายขยับมือ
ชักดาบสั้นออกจากปลายเตียงทันที
แต่เขาไม่ได้ตอบว่า “ได้” หรือ “ไม่ได้”
นี่ทำให้ซูอินรู้ว่า—
เสียงนั้นมีเพียงเธอที่ได้ยิน
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ชัดขึ้น
“กลับมาที่เดิม…
เจ้าลืมข้าไปหรือ?”
เลือดในร่างซูอินเย็นลงทันที
เพราะเสียงนั้น…
คุ้นแปลก ๆ เหมือนคนที่ ใกล้ชิดในชาติก่อน
องค์ชายจับมือเธอ
“บอกข้า เสียงนั้นพูดอะไร”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“มันบอกให้ข้ากลับไปที่เดิมเพคะ…เหมือนข้าเคยอยู่ที่ไหนสักที่
และเหมือน…มีคนกำลังรอข้าอยู่”
องค์ชายฉีอวิ้นกัดฟันแน่น
กล้ามเนื้อขากรรไกรเขาขยับอย่างอันตราย
“ผู้ใด…กล้าพูดเช่นนั้นกับเจ้า?”
ซูอินส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้เพคะ แต่เสียงเหมือน…เด็ก อายุไม่ถึงสิบด้วยซ้ำ”
องค์ชายยิ่งขรึม
“นั่นทำให้ข้ากังวลกว่าเดิม”
อยู่ ๆ
พื้นตรงกลางห้องก็เรืองแสงขึ้น
ไม่ใช่แสงธรรมดา
แต่เป็นแสงสีฟ้าจาง ๆ ลอยเป็นเส้นเหมือนลายมือของใครบางคน
แล้วกระดาษบางแผ่นก็ “โผล่ขึ้น” จากพื้น
เหมือนถูกวางไว้ใต้กระเบื้องมาเป็นพันปี
ซูอินอ้าปากค้าง
“นี่มัน…ออกมาจากใต้พื้นจริง ๆ เหรอเพคะ!?”
องค์ชายหยิบกระดาษขึ้น
แล้วชะงักทันที
เพราะตัวอักษรบนกระดาษ…
ไม่ใช่อักษรของแคว้นใดบนแผ่นดินนี้
และไม่ใช่อักษรเทพสวรรค์ที่เคยเห็นในตำรา
มันคือ—
อักษรของ “ยุคก่อนตำนาน”
ยุคที่คนเชื่อว่าหายสาบสูญแล้ว
องค์ชายอ่านออกทีละคำ
แต่สีหน้าเข้มขึ้นทุกคำ
“เจ้าของผนึกเจ็ดแฉก…
ฟื้นแล้ว
จงจำให้ได้ว่าผู้ที่ร้องเรียกเจ้าคือใคร
ก่อนที่เขาจะลบเลือนหายไปจากยุคสมัยอีกครั้ง”
ซูอินหน้าเสีย
“ใครเอ่ย…ร้องเรียกข้า? ข้ารู้จักเขาเหรอ?”
องค์ชายวางกระดาษลง
เข้ามาจับไหล่เธอทั้งสองข้าง
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลลึก
“ซูอิน
ข้อความนี้หมายความว่า—
มีใครบางคนที่เจ้ารัก…หลงลืมไปแล้ว
และเขากำลังใกล้จะถูก ‘ยุคสมัย’ กลืนหายไป”
ซูอินหัวใจวูบ
มือสั่นจนเธอกำมันไม่อยู่
“…ข้าเคยรักใครก่อนมาที่นี่หรือเพคะ?”
องค์ชายตอบช้า ๆ
เสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม
“ข้าไม่รู้…
แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าระลึกถึงเขาอีก”
ซูอินเงียบ
ใจเต้นแรง…แต่ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะน้ำเสียงเขาเต็มไปด้วย ความหึง
องค์ชายกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ว่าชาติก่อนเจ้าจะเป็นของผู้ใด
ในชาตินี้—
เจ้าจะเป็นของข้าเท่านั้น”
ซูอินหน้าแดงวาบทั้งหน้า
“ท่าน—!! ข้าตกใจนะเพคะ ไม่ใช่เวลา—!”
เสียงกระซิบดังแผ่วอีกครั้ง
เหมือนเด็กคนนั้นอยู่ในห้องด้วย
“เขากลัวเจ้า…จะจำข้าได้”
ซูอินตัวแข็ง
องค์ชายขยับเข้ามากอดทันที
เหมือนจะกั้นเธอไม่ให้ได้ยินเสียงนั้นอีก
หลังจากเสียงเงียบไป
ซูอินนั่งบนเตียง
มือยังสั่นไม่หยุด
“องค์ชาย…
ถ้าข้ามีใครในชาติก่อนจริง ๆ
แล้วเขายังรอข้า…”
องค์ชายหยุดเธอด้วยการแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ
แค่แตะ
แต่ทำเอาซูอินพูดไม่ออกทั้งประโยค
“อย่าเอ่ยคำว่า ‘รอ’ ให้ข้าได้ยินอีก
ข้าจะไม่ยอมให้ใคร…ดึงเจ้าไปจากข้า
ทั้งมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ”
ซูอินกลืนน้ำลายแทบไม่ลง
“ท่าน—ท่านหึงเด็กเสียงกระซิบด้วยหรือเพคะ?”
องค์ชายตอบทันที
“ข้าหึงทุกคนที่ไม่ใช่ข้า”
ซูอินหน้าแดงจนปวดแก้ม
“เพ—เพคะ!! ข้าไม่เคยบอกว่าข้าจะไปหาใครนะ!”
องค์ชายส่งยิ้มมุมปากแบบหล่อฆ่าคน
“ดีมาก
เจ้าต้องพูดเช่นนั้นทุกครั้งที่มีเสียงลึกลับเรียกเจ้า”
ซูอิน
(คนบ้าอะไรแบบนี้เนี่ย! หล่อก็น่ารำคาญได้เหมือนกันนะ!!)
ทันใดนั้น
หัวซูอินก็วูบ
เหมือนมีใครมาเปิดหนังสือในหัวเธอ
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้น—
เด็กผู้ชายอายุราว 9–10 ปี
ผมสีเงิน
ตาสีฟ้าอ่อนเหมือนแสงจันทร์
ยื่นมือมาทางเธอ
“ซูอิน…
เรากลับบ้านกันได้หรือยัง?”
ซูอินสะดุ้งเฮือก
เหงื่อแตกทั้งตัว
องค์ชายรีบคว้าเธอ
ประคองเธอไว้แน่น
“ซูอิน! เจ้าเห็นอะไร!?”
ซูอินหอบ
เสียงสั่นจนพูดไม่ชัด
“ขะ—ข้าเห็นเด็กคนหนึ่ง
เขาเรียกชื่อข้า…
และเขา—เขาร้องไห้เพคะ…”
องค์ชายสีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดันแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“เด็กนั่นคือใครกันแน่?”
ซูอินส่ายหน้าแรง
“ข้าไม่รู้! แต่หัวใจข้าเจ็บ…เหมือนเคยสัญญาอะไรกับเขามาก่อน”
องค์ชายขบกราม
“จากนี้ไป
เจ้าจะไม่ออกจากตำหนักแม้ก้าวเดียวถ้าข้าไม่อยู่
ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน
เข้าใจหรือไม่?”
ซูอินอ้าปากจะค้าน
องค์ชายหันมามอง
ด้วยสายตาแบบ…
“ถ้าเจ้าปฏิเสธ ข้าจะอุ้มเจ้าแล้วล็อกไว้ในห้องเดี๋ยวนี้”
ซูอิน
“…เจ้าค่ะ…ข้าเข้าใจแล้วเพคะ”
องค์ชายถอนหายใจ
แล้วกอดเธอแน่นอีกครั้ง
ซูอินซุกหน้าเข้ากับอกเขาโดยไม่รู้ตัว
กลิ่นเสื้อเขาอบอุ่น
ทำให้ใจเธอสงบลงทีละนิด
แต่ขณะเดียวกัน
เธอก็ได้ยินเสียงเด็กคนนั้นแผ่วกลับมา—
“อย่าเชื่อเขา…
เจ้าสัญญากับข้าแล้ว…
จำไม่ได้จริง ๆ หรือ ซูอิน…”
ซูอินตัวเย็นวาบทันที
หัวใจเต้นแรงราวจะหลุดออกมา
เพราะเสียงนั้นครั้งนี้…
ชัดเจนจนเหมือนเด็กคนนั้นยืนอยู่ข้างหลังเธอจริง ๆ
⭐ จบบทที่ 35: เสียงกระซิบจากยุคสมัยไฮไลต์ตอนนี้:
✔ ซูอินได้ยินเสียงเด็กปริศนาเรียก
✔ กระดาษโบราณจากยุคก่อนเทวะปรากฏ
✔ องค์ชายหึงแบบไม่ปิดบัง (มากกก 555)
✔ ภาพในอดีตของซูอินเริ่มฟื้น
✔ เด็กผมเงิน—รากเหง้าของผนึกเจ็ดแฉก
✔ ความจริงกำลังเข้าใกล้ แต่ก็ยิ่งอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ
5K
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
