คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง!

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ตอนนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 8 พฤษภาคม]

[ระบบกำลังรีบูต... พลังงานจิตวิญญาณฟื้นฟูที่ 75%]

[คำเตือน: คลื่นอสูรลำดับที่ 4 ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]

[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับภูมิภาค: เรดบอสระดับภัยพิบัติ (S+) ]

['อิกไนตัส' ราชามังกรเพลิงอัคคี ได้ปรากฏตัวขึ้น]

สติของอคินถูกกระชากขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่การตื่นจากการนอนหลับ 

แต่เหมือนการที่ฟันเฟืองเครื่องจักรเริ่มหมุนวนอีกครั้ง 

ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกก่อนที่มวลกล้ามเนื้อจะก่อตัวเป็นรูปร่าง 

เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ ปอดขยายตัวรับอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันและเขม่าควัน

'พยายามจะไม่หักโหมก็แล้วกัน... พลังงานยังไม่เต็มดี'

เสียงใสของระบบดังขึ้นในหัว มันช่างนุ่มนวลและเจือด้วยความกังวลจนอคินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้มาจากอุณหภูมิร่างกาย

“โฮกกกกกกกกกกกกกกก!!!”

เสียงคำรามนั้นไม่ได้ผ่านมาทางหู แต่มันสั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณ 

แรงอัดอากาศมหาศาลทำให้เต็นท์ผ้าใบฉีกขาด อาคารคอนกรีตโดยรอบสั่นสะเทือนจนกระจกแตกละเอียดเป็นผุยผง 

อคินดีดตัวขึ้นจากพื้น คว้าดาบเล่มเขื่องที่วางอยู่ข้างกาย 

ความรู้สึกหนักอึ้งของโลหะในมือนั้นดูสมจริงจนเขาไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมร่างกายที่เพิ่งตื่นถึงได้ทรงพลังเพียงนี้

เขาพุ่งตัวออกไปสู่ความโกลาหล ท้องฟ้าทิศตะวันออกไม่ใช่สีดำ 

แต่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับเลือดที่ถูกสาดไปทั่วเมฆา 

ลมร้อนพัดพากลิ่นไหม้ของ 'เมืองหัวใจพฤกษา' มาถึงที่นี่... ที่มั่นสุดท้ายบนกำแพงเมืองฉะเชิงเทรา

บนแนวกำแพง แสงสปอตไลต์สาดส่องตัดความมืดไปมา 

ทหารนับพันในชุดเกราะมีตราสัญลักษณ์แคลนต่างลนลาน 

สัตยา ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของหอคอย แสงจากหน้าต่างระบบสีแดงเลือดหมูสะท้อนในดวงตาสีฟ้าครามของเขา

“แย่แล้ว พี่เป้!” 

เสียงของสัตยาสั่นเครือ มือที่ถือทาวเวอร์ชิลด์อันหนักอึ้งสั่นระริก 

“อิกไนตัส... กองกำลังหลักเราไม่อยู่ที่นั่น!”

อคินวิ่งขึ้นไปถึงแนวกำแพง เห็นภาพที่สัตยากำลังเสียขวัญ 

แม่ทัพผู้แข็งแกร่งดั่งภูเขาน้ำแข็งบัดนี้กำลังจะถล่มลงมาด้วยความภักดีที่ล้นปรี่

“หนูนา! เตรียมยกพล!” 

สัตยาหันไปตะคอกใส่สุวรรณา 

“เราต้องกลับไปที่เมืองหลวง! หน้าที่องครักษ์คือปกป้องราชา ไม่ใช่มาเฝ้ากำแพงชายขอบแบบนี้!”

“ตั้งสติหน่อยเจมส์!” 

สุวรรณาตวาดกลับ ร่างในชุดเวทสีมรกตของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธและกังวลพอๆ กัน 

“ถ้านายถอนกำลังตอนนี้ ทุกอย่างที่นี่จะกลายเป็นนรก! อสูรจะหลุดไปตลบหลังเมืองหลวง นายอยากให้ท่านเพทายถูกล้อมงั้นเหรอ!”

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบระเบิด ทหารรอบข้างต่างลดอาวุธลง 

แววตาแห่งความหวังเริ่มมอดดับเมื่อเห็นผู้นำทะเลาะกัน 

อคินก้าวเท้าออกไป หมายจะเอ่ยเตือนสติ แต่ทว่า... พสุธากลับเป็นผู้ให้คำตอบแทนเขา

ตึง... ตึง... ตึง...

แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าเสียงมังกรคำรามดังมาจากผืนป่าเบื้องหน้า 

ต้นไม้โบราณหักโค่นราวกับยอดหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำ เงาดำมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านหมอก

[แจ้งเตือนพื้นที่: ตรวจพบ 'เรดบอส' ระดับ A - ราชาวานรคลั่ง]

ร่างนั้นสูงท่วมหัวใจของคนบนกำแพง ขนสีขาวโพลนของมันสะท้อนแสงไฟจนดูเหมือนภูตผี 

ดวงตาสีเลือดคู่นั้นแสยะมองมนุษย์ราวกับมองมดปลวก ในมือมันถือกระบองเหล็กดำที่หนาเท่าลำต้นไม้ใหญ่

“เข้าใจแล้ว...” 

สัตยาแค่นเสียงลอดไรฟัน ความสับสนหายไป แทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิมเขากระแทกโล่ลงพื้นจนกำแพงร้าว 

“ถ้าข้ากลับไปในฐานะผู้แพ้ ข้าก็เป็นเพียงสุนัขที่ทิ้งหน้าที่... แต่ถ้าข้าบดขยี้ไอ้ลิงนี่แล้วกรีธาทัพกลับไป... นั่นถึงจะสมเกียรติ!”

เขาสลัดความกลัวทิ้ง ชูเกราะแขนขึ้นฟ้า 

“ทุกคน! ประจำสถานี! เราจะฆ่ามันที่นี่ ภายในสามชั่วโมง!”

“เฮ้!!!!” 

เสียงโห่ร้องปลุกขวัญดังกระหึ่ม 

อคินกระชับดาบในมือ แอบยิ้มมุมปาก 

‘เปลี่ยนอารมณ์ไวสมเป็นแม่ทัพจริงๆ’

สงครามเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงระเบิดของปืนใหญ่เวทมนตร์ 

ลูกไฟและแสงสีฟ้าพุ่งผ่านหัวอคินไปปะทะกับร่างของราชาวานร 

แต่มันกลับใช้กระบองยักษ์ควงสว่านปัดป้องการโจมตีได้อย่างง่ายดาย

“ผู้เผยแผ่ศาสนา! ร่ายอวยพร!” 

สัตยาตะโกนสั่ง

กลุ่มนักบวชในชุดขาวที่อยู่แนวหลังเริ่มสวดมนต์ แสงสีทองละมุนละไมแผ่กระจายออกมาคลุมร่างทหารทุกคน 

อคินรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้น... แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความ ‘ขัดแย้ง’ ในร่างกาย 

แสงศักดิ์สิทธิ์นั้นทำให้ผิวหนังของเขารู้สึกยิบๆ เหมือนโดนเข็มเล็กๆ ทิ่มแทง

‘ทำไมกัน... พลังรักษาของระบบทำไมถึงทำให้เราเจ็บ?’ 

เขาคิดในใจ แต่ไม่มีเวลาหาคำตอบ

ราชาวานรคำรามลั่น มันไม่ได้สั่งลูกน้องให้บุกธรรมดา 

แต่มันคว้าคอลิงยักษ์ตัวเล็กกว่าแล้วเหวี่ยงพวกมันข้ามแนวกำแพงเข้ามาเหมือนลูกระเบิดมีชีวิต!

การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราชาวานรไม่ได้สนใจกลยุทธ์ใดๆ 

มันใช้กำลังดิบๆ กวาดกระบองใส่ฝูงลูกน้องตัวเองจนกระเด็นข้ามกำแพงเข้ามาเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่

ผัวะ! ผัวะ!

"อ๊ากกก!" 

เสียงร้องโหยหวนของทหารที่โดนลิงยักษ์ทับดังระงม เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกำแพง

ฟรุบ ฟรุบ 

ลิงจำนวนมากพุ่งข้ามกำแพงเข้ามายังแนวหลัง

“มันโยนพวกเดียวกันมา! แนวหน้าตั้งรับ!”

สัตยาพุ่งเข้าปะทะ กระแทกโล่ใส่ลิงที่ตกลงมาจนกระดูกป่น

“อคิน! ฝั่งซ้าย!”

เสียงสุวรรณาดังขึ้น เธอประนมมือแน่น พลังเวทสีน้ำตาลไหลเวียนรอบตัว

“ [พันธนาการปฐพี] !”

รากไม้และเสาหินพุ่งขึ้นมาล็อกขาของราชาวานรที่พยายามจะกระโดดขึ้นกำแพง

"แนวหน้าตั้งรับ! อย่าให้พวกมันเข้ามาถึงตัวจอมเวท!" 

อคินตะโกนสั่งการ เขาวิ่งนำหน้าเข้าปะทะพร้อมกับ เจ้าโบ้ และ ทองดี

เจ้าโบ้ หมาป่าในชุดเกราะ พุ่งชนศัตรูอย่างไม่กลัวตาย 

คมเขี้ยวของมันฉีกกระชากเนื้อลิงยักษ์จนเหวอะหวะ ส่วนทองดีควงดาบใหญ่ฟันกวาดจนหัวลิงขาดกระเด็น

แต่ฝันร้ายที่แท้จริงเพิ่งเริ่มขึ้น

ราชาวานรย่อตัวลง ก่อนจะดีดตัวข้ามคูเมือง ลอยละลิ่วลงมาจอดบนสันกำแพงเสียงดังสนั่น

ตูม!

สัตยาไม่รอช้า พุ่งสวนเข้าไปด้วยสกิล [ยั่วยุ] แสงสีแดงวาบจากเกราะดึงดูดความสนใจของบอสได้ชะงัด

“ทางนี้ไอ้จ๋อ! แน่จริงก็ทุบข้าให้แบนสิ!”

ราชาวานรโกรธจัด มันทุบกระบองลงมาสุดแรง 

" [โล่พิทักษ์] ! "

เปรี้ยงงงง! 

แสงสีทองสว่างวาบเป็นโดมป้องกัน สัตยายกโล่รับ แรงกดดันมหาศาลทำเอาเข่าของสัตยาทรุดลงกระแทกพื้น 

กำแพงใต้เท้าแตกเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของอัศวินหนุ่ม แต่แววตาของเขายังคงลุกโชน

สัตยาทรุดเข่าลง เลือดไหลซึมจากมุมปากแต่แววตายังคงบ้าคลั่ง

“หนูนา! ตอนนี้!”

สุวรรณาร่ายมหาเวทพายุทราย พุ่งเข้าเฉือนร่างสีขาวจนเลือดสีดำพุ่งกระฉูด 

ทหารอาสาและนักผจญภัยต่างระดมยิงธนูและเวทมนตร์สนับสนุน แสงสีตระการตาพุ่งเข้าหาบอสตัวเดียวราวกับห่าฝน

แต่ราชาวานรระดับ 85 ไม่ใช่สิ่งที่จะล้มได้ง่ายๆ มันเบ่งกล้ามเนื้อจนพันธนาการหินระเบิดออก 

กระบองยักษ์เหวี่ยงเป็นวงกลมกวาดเหล่านักรบที่รุมล้อมจนกระเด็นหายไปในความมืด 

อัคคีที่พยายามจะพุ่งเข้าไปเฉือนเส้นเอ็น ถูกปลายกระบองกระแทกเข้าที่ซี่โครงจนร่างลอยละลิ่วไปกระแทกป้อมปืน

“อัคคี!” 

อคินตะโกนลั่น ความโกรธเริ่มพลุ่งพล่านในอก เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่ฝูงลิงยักษ์นับสิบตัวรุมล้อมเขาไว้

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเกือบตีสอง สถานการณ์เริ่มเข้าขั้นวิกฤต 

นักรบส่วนใหญ่บาดเจ็บสาหัส ผู้เผยแผ่ศาสนาพลังเวทย์หมดสิ้นจนทรุดลงไปกองกับพื้น

สัตยายืนหอบกระเส่า เกราะสีเงินเต็มไปด้วยรอยบุบและคราบเลือด สุวรรณาเองก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่

ราชาวานรเองก็บาดเจ็บหนัก แต่มันยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม 

มันง้างกระบองขึ้นเหนือหัว เตรียมจะปิดบัญชีสัตยาและสุวรรณาในทีเดียว

[แจ้งเตือน: สกิล 'หยิบยืมพลัง' พร้อมใช้งาน]

[คำเตือนจากระบบ: ไม่แนะนำให้ใช้! พลังงานวิญญาณฟื้นฟูเพียง 75%] 

[หากฝืนใช้นายอาจจะหายไป... เอ่อ สลบไปนานกว่าปกติ!]

[แนะนำ: ถอยเถอะ! ฉันจะเปิดทางหนีให้!] 

“ถ้าไม่ใช้ตอนนี้... ทุกคนได้ตายกันหมดแน่! เอามาเลย! ยืมพลังมาเดี๋ยวนี้! ระบบ!!"

อคินตะโกนก้องในใจ สวนกลับเสียงเตือนนั้น 

[...]

หน้าต่างระบบนิ่งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความสั้นๆ ที่ดูเหมือนการถอนหายใจ

[รับทราบ]

[ทำการบังคับเปิดใช้งาน 'ผสานวิญญาณ'] 

[ผสานวิญญาณ] 

[ขอให้รอดนะ... ไอ้บ้าเอ๊ย]

[เงื่อนไขครบถ้วน: สกิล 'เข้าทรง' ทำงานประสานกับ 'หยิบบืมพลัง']

[กำลังทำการอัญเชิญ: จิตวิญญาณแห่งท้าวเวสสุวรรณ (ระดับ: เสี้ยวพลัง) ]

[คำเตือน: ร่างกายผู้ใช้จะรับภาระหนัก... เวลาคงเหลือจะลดลงอย่างรวดเร็ว!]

" [เข้าทรง] [หยิบยืมพลัง] !"

วูบ!

[เข้าทรงสำเร็จ]

[หยิบยืมพลังสำเร็จ]

[ได้รับบัฟพิเศษ : พลังแห่งยักษ์ 120 วินาที เนื่องจากพลังงานวิญญาณไม่เพียงพอ]

อคินพึมพำกับความว่างเปล่า เขาไม่สนคำเตือนที่ดู 'เหมือนคน' ผิดปกติของระบบ

เขาวิ่งตัดหน้าสัตยาที่กำลังจะถูกทุบ ความรู้สึกร้อนรุ่มที่กลางหลังแล่นพล่าน 

ราวกับมีใครบางคนกำลังสลักอักขระลงบนดวงวิญญาณ 

ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นธูปและศาลเจ้าเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว ทั้งที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยไปที่นั่นเมื่อไหร่

วูบ!

โลกทั้งใบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แสงสีเขียวปนทองสว่างวาบจนดวงตาของทุกคนบนกำแพงต้องหลับลง 

เงาร่างมหึมาสีนิลสวมเกราะทองปรากฏขึ้นซ้อนทับร่างของอคิน 'ท้าวเวสสุวรรณ' ผู้คุมกฎแห่งขุมนรกปรากฏกาย

ดาบของอคินขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นกระบองวิเศษที่มีไฟสีฟ้าลุกโชน 

ความรู้สึกตอนนั้นสำหรับอคินมันช่างแปลกประหลาด เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองตัวใหญ่ขึ้น 

แต่รู้สึกว่า 'โลกมันเล็กลง' และร่างกายเขาก็เบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก

ราชาวานรที่เคยคลั่งจนหยุดไม่อยู่ ชะงักกึก สัญชาตญาณสัตว์ร้ายบอกมันว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ 'เหยื่อ' แต่เป็น 'ผู้พิพากษา'

“เข้ามา!” 

อคินคำราม เสียงของเขาซ้อนทับกับเสียงก้องกังวานของเทพเจ้า

ตูมมมมมมมมมมม!!

กระบองเหล็กปะทะกับกระบองเทพ แรงกระแทกเป่าเอาฝูงลิงรอบข้างกระเด็นหายไปในพริบตา 

อคินในร่างทรงไม่ได้ใช้เพียงแรงกาย แต่ทุกท่วงท่าคือความเยือกเย็นที่ทรงพลัง 

เขาเบี่ยงหลบกระบองยักษ์ด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทัน ก่อนจะฟาดกลับเข้าที่ชายโครงของบอสจนเสียงกระดูกหักดังก้องไปทั่วสมรภูมิ

ราชาวานรกระอักเลือด มันพยายามจะสวนกลับ แต่อคินไม่ให้โอกาส

“จบกันที... [ทัณฑ์สวรรค์] !”

เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างทรงเทพส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงตะวันกลางฤดูร้อน 

เขากระแทกกระบองเพลิงลงมากลางแสกหน้าของราชาวานร

เปรี้ยงงงงงงงงงง!!

แสงสว่างกลืนกินทุกอย่างไปครู่หนึ่ง เมื่อแสงจางลง 

ร่างมหึมาของราชาวานรคลั่งก็นอนแน่นิ่งอยู่กลางกำแพงที่พังทลาย 

กระบองเหล็กดำของมันหักสะบั้น ดวงตาสีเลือดดับแสงลงตลอดกาล

[ระบบ: สังหาร เรดบอส ราชาวานรคลั่ง สำเร็จ!]

[สกิล 'ผสานวิญญาณ' สิ้นสุดลง] 

[เข้าสู่สภาวะ: อ่อนล้า 180 วินาที] 

[ค่าความเหนื่อยล้า (Stamina) ลดลงอย่างรวดเร็ว] 

[เงื่อนไขเวลาสิ้นสุด: สกิล 'เข้าทรง' ปลดการใช้งาน]

[เงื่อนไขเวลาสิ้นสุด: สกิล 'หยิบยืมพลัง' คูลดาวน์ 72 ชั่วโมง]

[แจ้งเตือน: พลังงานระบบเข้าขั้นวิกฤต... ปิดการทำงานฟังก์ชันเสริมทั้งหมด]

[แจ้งเตือนวิกฤต: พลังงานระบบต่ำกว่า 5%... ปิดระบบสื่อสาร... ปิดฟังก์ชันพยุงร่าง...]

ร่างทรงเทพสลายไปทิ้งไว้เพียงอคินในชุดพนักงานออฟฟิศที่ขาดรุ่งริ่ง 

เขาทรุดลงกระแทกพื้น ความเจ็บปวดที่แท้จริงเริ่มถาโถมเข้ามา 

แต่มันเป็นความเจ็บที่ 'โปร่งแสง' เขาเห็นมือตัวเองเริ่มสั่นและดูเหมือนจะจางลงเล็กน้อยในความมืด

สัตยาและสุวรรณาวิ่งเข้ามาหา แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความทึ่ง 

แต่ลึกๆ ในนั้นอคินเห็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ... มันคือความเศร้าสร้อยและการไว้อาลัย

“นาย... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้...”

 สัตยาพึมพำขณะประคองไหล่ที่เย็นเฉียบของอคิน เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างของอคินนั้นไม่มีไออุ่นของสิ่งมีชีวิตเลย

...

[02:42 น.]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:17:59]

เสียงประกาศชัยชนะจากเมืองหลวงดังขึ้นผ่านลำโพงที่ยังเหลืออยู่ 

อิกไนตัสถูกกำจัดแล้ว... แต่ความสูญเสียนั้นมหาศาล 

อคินพยายามจะลุกขึ้นเพื่อไปช่วยกู้ภัย แต่ขาของเขาไม่เชื่อฟังอีกต่อไป มันเริ่มกลายเป็นละอองแสงสีจางๆ

“อคิน... พอแล้ว” 

อัศวินมามาเลดในร่างแมวส้มใส่เกราะกระโดดลงมาข้างตัวเขา 

แววตาของแมวนั้นดูแก่กล้าและเศร้าหมอง 

“เจ้าทำเพื่อพวกเรามามากพอแล้ว... พักผ่อนเถอะ”

มามาเลดหันไปสั่งการหน่วยอะนีมาเนียที่ยังเหลืออยู่ให้เข้าเมืองไปช่วยกู้ภัย 

โดยสั่งให้โบ้และบัวลอยคุ้มกันอคินกลับไปที่เต็นท์อย่างเคร่งครัด ‘ห้ามใครแตะตัวเขาทั้งนั้น’ คือคำสั่งสุดท้ายที่อคินได้ยิน

โบ้ หมาป่าเหล็กไหลคาบคอเสื้อของอคินลากกลับไปยังที่พักอย่างระมัดระวัง บัวลอยเดินตามหลังด้วยท่าทางที่ดูสงบนิ่งผิดปกติ

เมื่อหัวถึงหมอนที่คุ้นเคย อคินมองขึ้นไปบนเพดานเต็นท์ สติของเขาเริ่มพร่าเลือน

“ขอบใจนะ... ที่ปกป้องฉัน... นายเก่งที่สุดเลย อคิน” 

เสียงของระบบดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย แต่วันนี้มันไม่ได้ดูเหมือนเสียงสังเคราะห์ 

แต่มันเหมือนเสียงกระซิบของคนที่เขารักและคิดถึงที่สุด

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

ร่างของอคินสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าจางๆ ซึมลงไปในอากาศ 

ทิ้งไว้เพียงตำนานบทใหม่ที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นบนกำแพงเมืองฉะเชิงเทรา 

และความวุ่นวายของวันใหม่ที่กำลังรอเขาอยู่เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง