ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 41 ไม่ได้ตั้งใจ (รีไรต์)

        ลั่วฉิงเทียนขมวดคิ้วมองเฉินฮ่าวที่อยู่ด้านบนโดยไม่พูดอะไรออกมา

        ‘หมอนี่เมื่อก่อนก็อ่อนไหวขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ไอ้เรื่องควักผลึกคริสตัลออกจากหัวซอมบี้นี่ฉันก็เรียนมาจากเขานะ’

        ลั่วฉิงเทียนควักหัวไปหลายหัว

        ในที่สุดก็พบกับผลึกคริสตัลสีฟ้าอยู่ในหัวของซอมบี้ที่มีขนาดใหญ่กว่าหัวอื่นเล็กน้อย

        “ผลึกคริสตัลธาตุน้ำ! เยี่ยมเลย!”

        ลั่วฉิงเทียนพูดพลางหยิบน้ำแร่ออกมาจากพื่นที่มิติแล้วค่อย ๆ เทน้ำนั้นล้างผลึกคริสตัลอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโยนมันเข้าไปในพื้นที่มิติ

        ในขณะที่ลั่วฉิงเทียนกำลังเพลิดเพลินกับการตามหาผลึกคริสตัลเสียงของเฉินฮ่าวก็ดังขึ้นจากด้านบนอีกครั้ง

        “เอ่อ คุณผู้หญิง ปล่อยผมลงไปก่อนได้ไหม”

        ลั่วฉิงเทียนเงยหน้ามอง

        “รอเดี๋ยว ฉันกำลังจะไปแล้ว!”

        ลั่วฉิงเทียนร่ายเวท เถาวัลย์ปรากฏขึ้นอีกครั้งในมือ เธอใช้มือข้างหนึ่งจับเถาวัลย์ไว้แน่น

        ร่างกายของเธอลอยขึ้นจากพื้นก่อนที่จะค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปหาเฉินฮ่าว

        ทว่าในขณะที่ลั่วฉิงเทียนกำลังเข้าใกล้เฉินฮ่าว ซอมบี้หัวขาดตัวหนึ่งกลับปีนป่ายกำแพงอย่างคล่องแคล่ว มันพุ่งตรงไปยังเฉินฮ่าวด้วยความเร็วสูง

        “แม่เจ้าโว้ย! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย! แม่จ๋า ช่วยด้วย! เธออย่าเข้ามานะ!”

        เฉินฮ่าวร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของลั่วฉิงเทียนเบิกกว้างเมื่อเห็นซอมบี้ตัวนั้น

        ทำไมถึงมีซอมบี้ระดับ 3 โผล่มาที่นี่เร็วขนาดนี้?

        มันรวดเร็วมากเร็วเสียจนลั่วฉิงเทียนไม่ทันได้ตั้งตัว มันก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเฉินฮ่าวแล้ว

        “อ๊ากก ช่วยด้วย!”

        เฉินฮ่าวมองดูซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาใกล้

        อ้าปากหวังจะกัดกินหัวของเขา 

        หัวใจของลั่วฉิงเทียนเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด เธอเผลอตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาสุดเสียง

        “เฉินฮ่าว!”

        มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งออกจากมือของลั่วฉิงเทียน ไปยังหัวของซอมบี้ระดับ 3 ต่อจากนั้นสายฟ้าก็ผ่าลงมาอย่างจัง กระแทกเข้าที่หัวของซอมบี้อย่างแม่นยำ

        ภายใต้การโจมตีอันหนักหน่วงของมีดสั้นและสายฟ้าฟาด ร่างของซอมบี้ก็ร่วงลงสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

        ลั่วฉิงเทียนฉวยโอกาสนี้พุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวเฉินฮ่าวไว้พลางดึงเถาวัลย์กลับมา

        ก่อนจะพาเฉินฮ่าวร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

        ในระยะไม่ไกล ร่างสูงสง่าปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสอง

        ทันทีที่เห็นร่างนั้นในสายตา เฉินฮ่าวก็ร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น

        “หัวหน้า! ในที่สุดผมก็เจอหัวหน้าแล้ว!”

        ตี้เจียงซึ่งอยู่ไม่ไกลผ่อนหายใจออกมาเมื่อได้ยินเสียงของเฉินฮ่าว

        “ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว!”

        ลั่วฉิงเทียนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงนั้น ทำไมถึงเป็นเขาได้? หัวหน้าของเฉินฮ่าวคือนายพลผู้นี้หรือ?

        ในขณะนั้นเอง มือของตี้เจียงก็เปล่งประกายสายฟ้าฟาดฟาดใส่ซอมบี้ระดับ 3 ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างของซอมบี้ส่งเสียงดังฉี่ ๆ เมื่อถูกสายฟ้าฟาด

        มันรีบลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าหาตี้เจียงอย่างรวดเร็ว

        มือของตี้เจียงมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ พุ่งเข้าโจมตีซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาหาเขาไม่หยุดหย่อน

        ลั่วฉิงเทียนเองก็ไม่รอช้า เธอปล่อยเถาวัลย์ออกจากมือ ไล่ตามซอมบี้ตัวนั้นไป

        และในจังหวะที่มันเกือบจะถึงตัวตี้เจียง เถาวัลย์ของเธอก็จับมันไว้ได้อย่างแน่นหนา

        ตี้เจียงฉวยโอกาสปล่อยพลังสายฟ้าออกไปอีกครั้ง คราวนี้สายฟ้าดูหนาและทรงพลังกว่าครั้งก่อนมาก

        สายฟ้าฟาดเข้าที่หัวของซอมบี้ระดับ 3 อย่างจัง!

        จนหัวของมันเบี้ยวไปด้านข้าง ทันใดนั้นเอง ตี้เจียงก็ชักมีดทหารออกมาจากไหนสักแห่ง

        เขาฟันเข้าที่คอของซอมบี้ระดับ 3 อย่างรวดเร็ว ตัดหัวของมันจนขาดกระเด็นหลุดออกจากบ่า ร่วงลงไปอยู่แทบเท้าของลั่วฉิงเทียนอย่างพอดิบพอดีลั่วฉิงเทียนเห็นหัวของซอมบี้ระดับ 3 กลิ้งอยู่แทบเท้า ก็อดหัวเราะไม่ได้

        เธอหยิบมีดสั้นออกมา ก่อนจะจ้วงมันลงไปที่กะโหลกของซอมบี้

        “ตุ้บ!” ผลึกใสขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกตกลงมา ลั่วฉิงเทียนเห็นผลึกระดับ 3 ก็ดีใจจนออกนอกหน้า

        เธอรู้ดีว่าซอมบี้ระดับ 3 ต้องมีผลึกคริสตัลอยู่ภายในสมองแน่ ๆ

        ตอนนั้นเองเฉินฮ่าวและตี้เจียงก็เดินตรงเข้ามาหา พอเห็นผลึกคริสตัลในมือของลั่วฉิงเทียน ทั้งคู่ก็เอ่ยปากถามขึ้นมาทันที

        “นั่นอะไรน่ะ”

        “ผลึกคริสตัลไง สิ่งที่อยู่ในหัวของซอมบี้น่ะ”ลั่วฉิงเทียนไม่ได้ปิดบังอะไร เธอถือผลึกคริสตัลในมือขึ้นโชว์ให้ทั้งสองคนดูอย่างชัดเจน

        ตี้เจียงมองหน้าลั่วฉิงเทียนแล้วหยิบผลึกคริสตัลจากมือของเธอไปพิจารณาดู ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น

        “ผลึกคริสตัลนี่มันเอาไปทำอะไรได้ล่ะ”

        “เอาไว้ใช้เพิ่มระดับพลังพิเศษได้ไงล่ะ ผลึกคริสตัลพวกนี้มันก็มีหลายธาตุนะ อย่างเช่น ผลึกคริสตัลสีเหลืองก็เอาไว้ใช้กับผู้มีพลังพิเศษธาตุดิน สีแดงก็เอาไว้ใช้กับผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟ ส่วนผลึกคริสตัลใสแบบนี้ผู้มีพลังพิเศษทุกคนสามารถใช้ได้หมด! อย่างเช่น พลังพิเศษสายฟ้าของคุณก็สามารถดูดซับผลึกคริสตัลไร้ธาตุแบบนี้ได้เลย”

        ทันทีที่ลั่วฉิงเทียนพูดจบผลึกคริสตัลไร้ธาตุในมือของตี้เจียงก็สลายหายไปในทันที

        ลั่วฉิงเทียนมองบนอย่างอดไม่ได้ เธอมองตี้เจียงด้วยสีหน้าเอือมระอา

        ให้ตายเถอะ!

        นี่เธอฆ่าซอมบี้ไปตั้งเยอะกว่าจะได้ผลึกคริสตัลไร้ธาตุมาแค่ก้อนเดียว สุดท้ายกลับโดนเขาดูดซับไปง่าย ๆ แบบนี้เนี่ยนะ

        ตี้เจียงก็ดูตกใจไม่น้อย เขาเองก็ไม่คิดว่าผลึกคริสตัลไร้ธาตุจะหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาในทันทีที่มันอยู่ในมือ เขาอึกอักก่อนจะพูดกับลั่วฉิงเทียนว่า

        “เอ่อ ขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจ”

        ลั่วฉิงเทียนเหลือบมองตี้เจียงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อ เพราะในชีวิตก่อนเธอเองก็เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน

        ว่ากันว่ายิ่งมีพลังพิเศษแข็งแกร่งมากเท่าไหร่

        ความเร็วในการดูดซับผลึกพลังงานก็ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น แถมยังแยกแยะผลึกพลังงานที่จำเป็นต้องใช้ได้เองอีกด้วย

        ลั่วฉิงเทียนกัดฟันกรอด

        กวาดตามองนายพลหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไหล่กว้าง เอวคอด ขายาว หน้าตาก็ดี แถมยังทำหน้าตายเหมือนคนไร้อารมณ์ทางเพศอีก ชัดเจนว่าเป็นภาพลักษณ์ของพระเอกนิยายชัด ๆ ยิ่งเป็นแบบนี้ ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่เคยสู้กับเธอที่ท่าเรือมาก่อนด้วย ถ้าให้เขารู้ว่าเธอคือคน ๆ นั้นที่อยู่ที่ท่าเรือ เขาก็คงเดาได้ไม่ยากว่า เรื่องที่ยาหายไป ต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่ ๆ

        ทันใดนั้นลั่วฉิงเทียนก็ตัดสินใจได้ในทันทีว่าต้องอยู่ห่าง ๆ ผู้ชายคนนี้เอาไว้ จะไม่ข้องเกี่ยวกับเขาอีกเด็ดขาด ยังไงซะเมื่อกี้เธอก็เก็บผลึกพลังงานได้เยอะแยะ แถมยังเอาพวกมันไปซ่อนไว้ในมิติแล้วตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำเป็นอย่างแรกก็คือออกไปจากที่นี่แล้วไปหาอาหารมาให้ต้าไป๋

        ลั่วฉิงเทียนไม่สนใจตี้เจียง

        เธอเปิดใช้ทักษะที่สามแล้วเดินไปข้างหน้า

        เฉินฮ่าวมองลั่วฉิงเทียนแล้วเบนสายตาไปมองตี้เจียง เขาพูดเบา ๆ ว่า

        “ท่านนายพล ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นคนฆ่าซอมบี้นั่น แต่เด็กสาวคนนั้นเป็นคนเก็บผลึกได้ คุณทำแบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะครับ”

        ตี้เจียงได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าบึ้งตึง

        เขาบอกไปแล้วไงว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ ทำไมหมอนี่ยังไม่เชื่อเขาอีก

        ตี้เจียงจับคอเสื้อเฉินฮ่าวแล้วพูดว่า

        “ไปกันได้แล้ว ข้างหน้านั่นอาจจะเป็นทางออก!” พูดจบตี้เจียงก็รีบเร่งฝีเท้าตามลั่วฉิงเทียนไป

        ตอนที่ตามลั่วฉิงเทียนทัน

        เขาไม่ได้จงใจเข้าใกล้แค่เดินตามหลังเธอไปห่าง ๆ ไม่ใกล้ไม่ไกล

        ตอนนี้เฉินฮ่าวก็ตามมาทัน ทั้งสามคนเดินออกไปเงียบ ๆ

        พวกเขาเดินไปสักพักก็มาถึงทางเดินแห่งหนึ่ง ตอนนี้เองพวกเขาถึงเห็นชัดเจนว่าที่นี่คือห้องทดลอง ส่วนซอมบี้ที่นี่ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นคนของห้องทดลองนี้

        “ภูเขาแบบนี้มันจะมีห้องแล็บแบบนี้ได้ยังไงกันนะ” ลั่วฉิงเทียนมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย

        ในตอนที่เธอกำลังสงสัยอยู่นั้นเฉินฮ่าวก็พูดขึ้น “คุณผู้หญิง คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงครับ”

        ลั่วฉิงเทียนชี้ไปที่ด้านบน “ฉันเจอรังกระต่ายน่ะตอนที่กำลังจะจับกระต่ายก็โดนเถาวัลย์พันแล้วก็ร่วงลงมา พวกคุณล่ะ”

        เฉินฮ่าวทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป “อืม…พวกผมก็อาจจะเป็นเหมือนกัน”