ราชาไร้บัลลังก์

ตระกูลอิกเนสที่ได้รับโอกาสในการเข้าไปพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องโดนบัญชีดำทั้งตระกูล พวกมันทยอยกันเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยเดลตั้นหรือหัวหน้าตระกูลได้กำชับให้สมิธพูดในสิ่งที่ควรพูดเท่านั้น หากมันพล่ามอะไรที่ไร้สาระหรือแสดงท่าทางก้าวร้าวขณะพูดคุยกันมันจะถูกกักบริเวณทันทีทั้งหมดเดินเข้ามาก็เจอดาวินนั่งอยู่ที่ชั้นแรกโดยมีมิคาเอลนั่งอยู่ข้างๆสมิธที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มจะแสดงท่าทางไม่พอใจออกมาแต่แล้วก็ถูกสายตาของผู้เป็นพ่อห้ามเอาไว้
''เชิญนั่ง หากมีเรื่องอะไรจะพูดก็รีบพูด ข้าไม่ได้มีเวลาว่างมากนัก''ดาวินพูดออกมาขณะผายมือไปที่เก้าอี้หลังจากเดลตั้นนั่งลงแล้วมันก็รีบพูดทันที
''ที่ข้ามาในครั้งนี้เพราะเรื่องที่ลูกชายของข้าไปล่วงเกินท่านเข้า และข้าได้นำของล้ำค่ามามอบให้เพื่อแสดงถึงคำขอโทษและความจริงใจ ข้าหวังว่าท่านดาวินจะยกเลิกบัญชีดำของตระกูลข้า''เดลตั้นพูดออกมาขณะปั้นสีหน้ายิ้มแย้มแต่ในใจกลับไม่ใช่ มันกำลังโกรธเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นแต่มันกลับต้องเสียของล้ำค่าที่มีราคาแพงและหายากไปหลายชิ้นในเวลาเดียวกัน
''ของล้ำค่า? เจ้าคิดว่าข้ายากจนขนาดนั้นเลยหรือไงและเรื่องนี้อันนี้ที่จริงเจ้าควรจะขอโทษให้กับน้องชายเพราะลูกของเจ้าไปดูถูกน้องชายท่านนี้ก่อน''ดาวินพูดขณะหันหน้าไปทางมิคาเอลมิคาเอลเองก็ยิ้มรับเพราะดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ดาวินต้องการมอบของทั้งหมดให้มิคาเอลมิคาเอลเองก็ไม่คิดจะปฎิเสธเพราะเงินค่ากริชและเงินในการจ้างคนไปสร้างค่ายฝึกมันยังมีไม่พอเลย
''น้องชายว่าไง พอจะให้อภัยพวกข้าได้มั้ยคนเรามันมีผิดพลาดกันได้ ว่ามั้ย?''เดลตั้นพูดเชิงข่มขู่ออกมาและสายตาที่ใช้จับจ้องไปที่มิคาเอลนั้นหากสามารถใช้ฆ่าคนได้มิคาเอลคงตายไปเป็น100รอบแล้ว
''ข้าเห็นด้วยนะที่คนเรามันผิดพลาดกันได้ แต่ในกรณีของลูกเจ้าเค้าไม่ได้เรียกว่าความผิดพลาดหรอกเจ้าเองก็น่าจะรู้นิสัยลูกตัวเองอยู่แก่ใจ''ยกยิ้ม ใช่มิคาเอลมันกำลังยิ้มอยู่ที่จริงมันก็คิดอะไรอภัยอยู่หรอกแต่ในเมื่ออีกฝ่ายนำของมาให้แล้วทั้งที มันจึงคิดจะหากำไรเพิ่มอีกเล็กๆน้อยๆ
''ก็ได้ ข้ารู้ว่าลูกของข้ามันตั้งใจแล้วยังไง? จะให้ข้าทำยังไงถึงเจ้าจะพอใจ''มิคาเอลหัวเราะร่าอยู่ในใจมันไม่คิดเลยว่าหัวหน้าตระกูลจะมีความอดทนที่ต่ำขนาดนี้เดิมทีมันคิดว่าต้องไล่ต้อนไปอีกซักพักถึงเดลตั้นจะยอมพูดคำๆนี้ออกมา
''ท่านพ่อพวกเรากลับกันเถอะ ข้าทนไม่ไหวแล้ว ไอ้เด็กสวะนั่นมันกำลังล้อเล่นกับเรา''สมิธเดินไปพูดกับเดลตั้นเพราะมันคิดว่าเรื่องนี้คงจะจบไม่ง่ายแล้ว แต่เมื่อสมิธพูดจบมันกลับถูกเดลตั้นตบเข้าที่ใบหน้าพร้อมทั้งตะโกนขึ้น
''หุบปากซะ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะใครข้ากำลังจะแก้ปัญหาแต่เจ้าดันจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่ลงขออภัยคุณชายเชิญท่านพูดมาเลยว่าต้องการอะไรถ้าข้าสามารถทำได้ข้าจะทำให้ดีที่สุด''หลักจากเดลตั้นตบและด่าสมิธเสร็จมันก็หันมาพูดกับมิคาเอลด้วยความนอบน้อมทันที
''เอาเถอะ ของที่พวกเจ้านำมาข้าจะรับไว้และบัญชีดำของพวกเจ้าข้าจะขอให้ท่านดาวินยกเลิกให้ แต่...''
''แต่อะไรคุณชายพูดมาเถอะข้าจะทำมันให้ดีที่สุด''เดลตั้นรีบพูดทันทีเพราะเรื่องทั้งหมดกำลังจะจบและหลังจากนี้มันค่อยหาโอกาสจัดการกับมิคาเอลเอาก็ได้
''เอามาประลองกระชับความสัมพันธ์กันหน่อยซัก3รอบ กฎการประลองง่ายๆ ส่งออกมาฝ่ายละ3คนแพ้คัดออก อายุต้องไม่เกิน25ปีและที่สำคัญรอบสุดท้ายข้าอยากเห็นลูกชายของท่านลงมาด้วยตัวเอง''
''หุบปากเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักใช่มั้ยที่คิดจะมาสู้กับตระกูลของข้า''สมิธโวยวายออกมาเพราะมิคาเอลพูดแบบนี้ไม่ต่างจากการดูถูกตัวมันเลย
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า หากเจ้าไม่กล้าก็เงียบไปซะ และการประลองแต่ละรอบข้าขอเสนอให้มีการวางเดิมพันโดยรอบแรก5ล้านเหรียญทองและเพิ่มขึ้นในแต่ละรอบ5เหรียญทองหากพวกท่านชนะได้ทั้ง3รอบข้าจะไม่เอาของของพวกเจ้าและบัญชีดำก็ถูกยกเลิกด้วยเช่นกัน พวกท่านคิดว่าไง''หลังมิคาเอลพูดจบเดลตั้นก็ขมวดคิ้วมันกำลังสงสัยว่าทำไมมิคาเอลถึงพูดแบบนั้นออกมาแต่เมื่อมันคิดดูดีๆแล้วมันมีอะไรจะต้องกลัวในเมื่อตระกูลมันมีอัจฉริยะที่อายุไม่เกิน25ปีอยู่มากมาย
''ได้ข้าตกลง แต่ช่วยรอซักครู่ข้าจะส่งคนไปตามคนที่จะมาลงประลองก่อน''เดลตั้นพูดจบก็ส่งสัญญาณให้ผู้อาวุโสในตระกูลออกไปเอาคนที่ตระกูลมา2คน ในขณะที่มิคาเอลเองก็ขอแยกตัวออกไปเหมือนกันโดยมันเดินขึ้นไปที่ชั้น4และบอกดาวินไว้ว่าห้ามคนขึ้นไปจากนั้นมันจึงได้เข้าไปในประตูพรสวรรค์
''โอ้ ท่านอาจารย์ในที่สุดท่านก็เข้ามาซักที ช่วยข้าด้วยเถอะข้าเรียนอักขระจนถึงระดับสูงสุดแล้วแถมพลังเองก็เพิ่มไปมาก แต่ข้ากลับถูกเจ้าแบร็คมันรังแกและบังคับให้ฝึกแทบทุกเวลา''เฟรมมิ่งเฮลเมื่อเห็นมิคาเอลเข้ามามันก็รีบวิ่งมาฟ้องเรื่องต่างๆทันที โดยมันไม่ทันสังเกตเลยว่าแบร็คได้ยืนอยู่ข้างหลังของมัน
''อาจารย์ศิษย์พี่รังแกข้า ท่านต้องช่วยข้านะ''แบร็คพูดขณะที่วิ่งไปที่ด้านหน้าของมิคาเอลจากนั้นจึงหันหลังและชี้ไปที่เฟรมมิ่งเฮลขณะใช้มือน้อยๆอีกข้างปาดน้ำตา
''เจ้าอายุก็เยอะแล้วทำไมถึงต้องรังแกศิษย์น้องของเจ้า รอข้ามีเวลาว่างก่อนเถอะข้าจะอบรมนิสัยของเจ้า''มิคาเอลพูดขณะเดินไปลูบหัวแบล็คจากด้านหลัง เมื่อมือของมิคาเอลอยู่บนหัวของแบร็คแล้วตัวแบร็คกลับยิ้มขึ้นที่มุมปาก เฟรมมิ่งเฮลที่เห็นก็ถึงกับคิ้วกระตุกทันที
''อาจารย์ นะ...นั่น''เฟรมมิ่งเฮลชี้ไปที่แบร็คขณะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
''พอทีไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ที่ข้าเข้ามาเพราะถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องออกไปข้างนอกแล้ว เฟรมมิ่งเฮลเจ้าเตรียมตัวทำเงิน ส่วนแบร็คเมื่อออกไปข้าจะให้เจ้าไปต่อสู้ข้าอยากเห็นผลของการฝึกและนี่คือของขวัญของเจ้ามันเคยเป็นกริชของสุดยอดนักฆ่าซึ่งเป็นเพื่อนของข้า ตอนนี้ข้าลงอักขระให้แล้วนับต่อจากนี้กริช2เล่มนั้นเป็นของเจ้า''มิคาเอลพูดจบก็โยนกริชคู่มรกตให้แบร็ค แบร็คเองก็รับเอาไว้ด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการฆ่า
''ขอบคุณอาจารย์ข้าจะดูแลมันให้ดีที่สุด''
''อาจารย์และของขวัญของข้าล่ะ ทำไมข้าถึงไม่ได้''เฟรมมิ่งเฮลที่เห็นแบร็คได้กริชที่ดีขนาดนั้นมันก็ทวงของขวัญของตัวเองบ้าง แต่คำพูดของมิคาเอลกลับทำให้มันน้ำตาเล็ดออกมา
''เจ้าอิจฉา? เดี๋ยวเจ้าออกไปก็ทำเงินได้แล้วทีนี้เจ้าอยากได้อะไรก็ซื้อเอาเองแล้วกัน''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่40:ประลองกระชับความสัมพันธ์

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่40:ประลองกระชับความสัมพันธ์

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้