หลายเดือนแล้วที่คงจะไม่มีคนจำเื่เงินทีทตลาดได้แล้วละปิงปิงพูดคุยกับอวี่หลิง
ท่านพี่ข้าอยากไปซื้อบ๊วยหวานมากินท่านแม่คงไม่ให้ไปหรอกเราอย่าไปดีกว่า ท่านแม่จะได้ไม่เป็ห่วงพวกเรา งั้นปิงปิงไปขอท่านแม่ก็ได้ แม่ตำหนิเบาๆ แต่ปิงปิงยืนยันจะไปจึงปล่อยให้ทั้งสามไป ยามเช้าคงไม่ค่อยมีคนงั้นพวกเ้ารีบไปรีบกลับอย่าให้เลยเที่ยงละ
ถ้ากลับมาเลยเที่ยงแม่จะไม่ทำอาหารให้พวกเ้ากินนะ ค่ะท่านแม่ ทั้งสามคนเดินไปพูดคุยไป มีคุณชายคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับบ่าวรับใช้เห๋นปิงปิง พูดคุยยิ้มเยาะล้อ ก็ตกหลุมรักทันที จึงเดินเข้ามาถาม แม่นางเ้าชื่ออะไรเป็คุณหนูตระกูลไหนใยข้าไม่เคยเห๋นเ้าเลย ขออภัยคุณชาย ปิงปิงเดินมาหา
อวี่หลิงกับลี่อัน คุณชายจึงถามขึ้นอีกครั้งว่า แม่นางข้าอยากทราบชื่อแม่นางได้หรือไม่
อวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่า พวกเราเป็แค่ชาวบ้านธรรมาดาเป็เด็กกำพร้าที่ถูกนำมาเลี้ยงไม่สมควรที่คุณชายต้องมาเสียเวลาถามหรอกเ้าค่ะ คุณชายก็ถามไม่เลิก อวี่หลิงที่เป็พี่คนโตจึงพูดขึ้นมาว่า น้องข้าชื่อปิงปิง
ข้าชื่ออวี่หลิงส่วนน้องสาม ลี่อัน เ้าค่ะไม่ทราบว่าคุณชายชื่อแซ่อะไร คุณชายก็ตอบกลับมาว่าข้าชื่อ ฉุน แซ่ฉิงอ่อ คุณชายตระกูลขุนนางนี่เอง พวกเราขอตัวนะคุณชาย จากยั้นก็เดินจากไปสายตาคุณชายที่มองปิงปิงที่ตกหลุมรักก็แอบเดินตามทั้งสามคน ตามแล้วยิ่งอยากคุยอยากรู้จักจึงเดินมาใกล้ๆไม่ว่าปิงปิงจะหยิบจับอะไรก็ซื้อให้หมด ปิงปิงจึงพูดขึ้นมาว่า คุณชายอย่าทำเช่นนี้เลยเ้าค่ะเราไม่รํจักกัน เดี๋ยวคนอื่นจะนินทาเอาได้นะเ้าคะ คุณชายฉุนฉิงก็ไม่สนใจ จนอวี่หลิงและลู่อันถอยออกมาให้ทั้งสองคนจีบกัน ระหว่างซื้อของเสร็จ จะกลับแล้ว คุณชายฉุนฉินยังอาสามาส่งถึงบ้าน แม่เห็นก็ตำหนิทั้งสามคนคุณชายก็รีบขอหมั้นปิงปิงทันที
ทุกคนที่ได้ยินก็ใมาก แม่จึงพูดขึ้นมาว่าต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ๆของข้าแต่มาอยู่ที่นี่ก็คือลูกข้า ต่อให้เป็ฝ่าาฮ่องเต้องค์ชายคุณชายตระกูลร่ำรวย มาทำให้ลูกข้าเสียชื่อเสียงมาทำร้ายลูกสาวข้าข้าก็ไม่ยอม วันนี้ข้าไม่รับ เ้าสองคนยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
เ้ากลับไปเถอะคุณชาย จากนั้นแม่จึงไล่ทั้งสามคนเข้าไปในบ้านและห้ามออกไปอีกเด็ดขาดไปได้แค่สวนและแถวบ้านซึ่งแม่จะดูอยู่ตลอดเวลา ทั้งสามคนถูกกักบริเวณไม่ให้ไปไหนจึงได้แต่อยู่ในบ้านเป็เวลาหลายเดือน
87K
