ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 159 วิธีหาเงิน

   สมาคมศาตราโลหิตไม่ได้ขายข้อมูลเพียงอย่างเดียว พวกมันยังรับซื้อข้อมูล และเป็นคนกลางระหว่างผู้จ้างและลูกจ้าง ผู้คนที่ต้องการบางสิ่งแต่ไม่อาจได้มาด้วยตัวเอง ทว่ามีเงินจำนวนมาก มักมาสมาคมศาตราโลหิตเพื่อให้สมาคมศาตราโลหิตจ้างคนที่มีความสามารถนำเอาสิ่งนั้นมาให้

///

   นักเล่นแร่แปรธาตุระดับแปดผู้หนึ่งได้ยินข่าวเรื่องซอมบี้ซึ่งมาจากอาณาเขตต้องห้าม ดวงตาทั้งสองของมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มันต้องการร่างซอมบี้พวกนั้นมาเพื่อทำบางสิ่ง น่าเสียดาย แม้มันจะเป็นระดับแปด ทว่าความแข็งแกร่งมันเป็นเพียงระดับห้าเท่านั้น การต่อสู้กับสัตว์ร้ายระดับเก้าเมื่อหลายปีก่อนทำให้ตัวมันความแข็งแกร่งลดลง นักเล่นแร่แปรธาตุไม่ยอมแพ้ ซอมบี้คือสิ่งที่มาจากอาณาเขตต้องห้าม อาณาเขตต้องห้ามคือสิ่งใด? มันคือพื้นที่สุดแสนอันตราย กระทั่งชนชั้นสูงที่มีความแข็งแกร่งสังหารเทพเจ้าได้ ยังต้องเสียชีวิต เมื่อเข้าไปภายในส่วนลึกของอาณาเขตต้องห้ามแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ชนชั้นสูง เทพเจ้า นางฟ้า ปีศาจ เผ่าพันธุ์ชั้นสูงทั้งหลาย ทั้งหมดล้วนไม่อาจออกจากออกจากที่นั่นแบบมีชีวิต

   ข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตต้องห้ามมีน้อยมาก ข้อมูลส่วนลึกของอาณาเขตต้องห้ามมีเพียงอย่างเดียว ร้อยปีก่อน สมาคมศาตราโลหิตส่งคนเข้าไปส่วนลึกภายในอาณาเขตต้องห้าม ผู้คนที่ถูกส่งเข้าไป ทั้งหมดเป็นชนชั้นสูงซึ่งเคยสังหารเทพเจ้ามาก่อนแล้ว ในระหว่างเดินเข้าไปในส่วนลึกอาณาเขตต้องห้าม ผู้คนของสมาคมศาตราโลหิตได้เจอร่างกระดูกคล้ายมนุษย์ร่างหนึ่งพร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่ม

   ตอนแรกที่ผู้คนของสมาคมศาตราโลหิตเห็นร่างกระดูกนั้น พวกมันก็รู้สึกตกตะลึง ถึงร่างกระดูกจะไม่มีชีวิต ทว่ามันกลับแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ชนชั้นสูงซึ่งถูกส่งไปโดยสมาคมศาตราโลหิตไม่สามารถทำลายร่างกระดูกได้ สร้างรอยบางๆบนกระดูกก็ยังทำไม่ได้ ต่อให้ร่วมมือกันใช้พลังทั้งหมดทำลายก็ตาม เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากระดูกมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าหลายเท่า

   เสียชีวิตไปแล้วยังแข็งแกร่งเช่นนี้ หากตอนยังมีชีวิตอยู่ล่ะจะแข็งแกร่งขนาดไหน? สิ่งที่น่าประหลาดและน่าหวาดกลัวมากที่สุดคือ สิ่งมีชีวิตซึ่งสามารถสังหารชนชั้นสูงได้แบบง่ายดาย กลับตายเหลือเพียงกระดูกสภาพไม่น่าดู ตัวตนไหนทำเช่นนั้น? มันคือสิ่งใด? แข็งแกร่งเพียงไหน?

   ชนชั้นสูงของสมาคมศาตราโลหิตไม่กล้าอยู่ต่อ พวกมันรีบออกจากอาณาเขตต้องห้าม หลังจากนั้นสมาคมศาตราโลหิตก็ได้เปิดหนังสือซึ่งได้รับจากร่างกระดูก ในหนังสือเต็มไปด้วยอักษรจากยุคโบราณ ไม่ใช่เป็นอักษรธรรมดา เป็นอักษรระดับสูง มีความซับซ้อน ยากจะเข้าใจและเรียนรู้

   สมาคมศาตราโลหิตซึ่งมีข้อมูลมากมายจำเป็นต้องใช้เวลาหลายปีเพื่อทำความเข้าใจอักษรในหนังสือ หนึ่งร้อยปีต่อมา สมาคมศาตราโลหิตสามารถแปลประโยคหนึ่งในหนังสือได้ มันเขียนว่า -น่าขนะแขยง น่ารังเกียจ น่ากลัว ไม่ ไม่ อันตรายเกินไป- ตามจริงมันไม่ควรถูกเรียกว่าประโยคด้วยซํ้า ข้อมูลที่ได้รับไม่ช่วยคลายความสงสัยของสมาคมศาตราโลหิตเลย กลับกันความสงสัยเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม

   แม้จะสงสัย ต้องการข้อมูลเพิ่ม ทว่าสมาคมศาตราโลหิตก็ไม่ได้ส่งคนเข้าไปในส่วนลึกอาณาเขตต้องห้าม การส่งคนไปในส่วนลึกมันไร้ประโยชน์ สุดท้ายแล้วผู้คนที่ถูกส่งเข้าไปจะไม่มีทางรอดกลับมาแบบมีชีวิต หัวหน้าสูงสุดสมาคมศาตราโลหิตตัดสินใจไม่ส่งคนไปที่นั่นอีก จนกว่าจะแปลอักษรในหนังสือเล่มนั้นได้หมด

   กลับมาปัจจุบัน นักเล่นแร่แปรธาตุระดับแปดส่งคนรับใช้ไปยังสมาคมศาตราโลหิตอย่างรวดเร็ว สมาคมศาสตราโลหิตมีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในทวีป แต่ละสาขาเชื่อมถึงกัน การส่งข้อมูลข่าวสารหรือสิ่งของไปสาขาอื่นใช้เวลาไม่นาน ไม่เกินสามวันข่าวที่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับแปดต้องการร่างซอมบี้หลายพันร่างก็ถูกรู้โดยสมาคมศาตราโลหิตนับร้อยสาขา นี่คือความน่ากลัวของสมาคมโลหิตซึ่งมีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในทวีป

///

   สิ่งที่สายฝนชี้ไปคือกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งติดที่กระดานหรูหรา กระดาษถูกทำด้วยวัตถุระดับสูง แม้เป็นระดับห้าก็ยังยากทำลายกระดาษใบนั้น ด้วยความสามารถทักษะประตูเส้นทางโบราณ สายฝนจึงไม่มีปัญหาในการอ่านอักษรบนกระดาษ กระดาษนั้นเป็นใบประกาศ อักษรบนกระดาษถูกแปลออกมาเป็น -ร่างสิ่งมีชีวิตจากอาณาเขตต้องห้ามระดับสอง1ตัว=1เหรียญทอง ระดับสามหรือเกินกว่านั้น=3เหรียญทอง —ผู้จ้าง กายศักดิ์สิทธิ์- แค่นั้นจริงๆ กระดาษแผ่นใหญ่แต่เขียนอักษรใว้ไม่กี่ตัวเท่านั้น

   ‘สังหารซอมบี้เก้าร้อยเก้าสิบเก้าตัว ฉันจะได้รับเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญทอง’ สายฝนคิดก่อนคิดต่อมาว่า ‘ปัญหาคือการสังหารมันโดยไม่ทำลายร่างพวกมันทั้งหมดเป็นเรื่องยาก’ วินาทีต่อมาชายหนุ่มผมดำก็ส่ายหัวภายในใจพลางพึมพำเบาๆ “เป็นเรื่องยากก็จริง ทว่ามันก็ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับฉัน” เพราะสายฝนอ่านหนังสือในห้องสมุดชายชราครีเทลจำนวนมาก เขาจึงพอมีวิธีสังหารซอมบี้โดยไม่ทำลายร่างกายพวกมัน

   “ท่านแน่ใจหรือว่าจะทำมัน?” เวลานั้นฟีซิเลียพลันกล่าวถาม

   “นี่เป็นวิธีเดียว” สายฝนเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เขาคิดวิธีหาเงินจำนวนมากภายในระยะเวลาอันสั้นไม่ออก จนกระทั่งมาเห็นใบประกาศในอาคารสมาคมศาตราโลหิต ถ้าสายฝนไม่ใช่วิธีการนี้ เขาก็จะหาเงินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญทองเร็วๆไม่ได้ หัวสายฝนไม่ได้ดีพอจะคิดหาวิธีอื่นออก

   “งั้นข้าก็จะไม่ห้ามท่าน” ฟีซิเลียถอนหายใจ เธอรู้ว่าไม่มีใครสามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของเขาได้ ยกเว้นว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งสามารถสังหารเขาได้ภายในหนึ่งวินาที 

   “ดูท่าทางเธอสิ เธอคิดว่าฉันไปตายหรือไง? คนอย่างฉันไม่มีทางไปเสี่ยงตายเพื่อเงินไม่กี่เหรียญ ชีวิตฉันมีค่ามากกว่าหนึ่งล้านเหรียญม่วง ไม่สิ มันไม่อาจประเมินราคาได้!” เห็นท่าทางเด็กสาว สายฝนเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจเล็กน้อย แค่เขาไปสังหารซอมบี้เกือบหนึ่งพันตัว เด็กสาวนางนี้ก็ทำท่าทางราวกับว่าเขาจะไม่มีทางรอดชีวิตกลับมา

   “ท่านมีวิธีหนีเตรียมใว้ใช่หรือไม่?” เด็กสาวถาม เธอคาดเดาว่าสายฝนต้องไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงโดยไม่มีวิธีหนีหรือวิธีปกป้องชีวิตแน่นอน แต่ถึงอย่างงั้นเธอก็อดกังวลไม่ได้ เด็กสาวไม่มั่นใจนักว่าวิธีปกป้องชีวิตของสายฝนจะได้ผลหรือไม่ การเอาชีวิตรอดจากซอมบี้นับพันไม่ใช่เรื่องง่าย

   “มี” สายฝนตอบสั้นๆและไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่มอีก

   ฟีซิเลียส่ายหัว จากคำกล่าวเขาเธอรู้ว่าสายฝนมีวิธีหนีและวิธีรักษาชีวิตตัวเอง เขาแค่ไม่ต้องการบอกอธิบายให้เธอเข้าใจเท่านั้น การกล่าวถามออกไปเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ เพราะงั้นเด็กสาวจึงปิดปากเงียบ