ตอนที่ 7
บ้านซ่ง หลังจากที่ได้รู้แล้วว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน จึงได้พากันมาที่บ้านตงทันที เพราะความเป็ห่วง และอยากรู้ว่าลูกสาวทำไมถึงได้ไม่รักตัวเองอย่างนั้นๆ ทั้งๆ ที่ทุกคนต่างก็รักเ้าตัวมาก
เมื่อมาถึงบ้านตงแล้วจึงได้เดินเข้าไป มีผู้เป็ใหญ่ในบ้านและลูกสะใภ้กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน
"จินจู รบกวนเธอจริงๆ ขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลลูกสาวให้" เมื่อมาถึง ชิงหลิงลี่ จึงได้พูดขึ้นทันทีอย่างเกรงใจ
"พี่หลิงลี่ อย่าได้เกรงใจกันเลยค่ะ เป็ลูกชายของฉันที่ได้ช่วยหนู ซูหลิน เอาไว้ ฉันเองไม่ได้ทำอะไรมากเลย" แม้จะยังไม่สบายใจ แต่ด้วยที่เป็บ้านที่พึ่งพาอาศัยกันมานาน และมีความผูกพันอันดีต่อกันมานาน จึงจำต้องเก็บความไม่สบายใจเอาไว้
"น้าเจินจูครับ น้องสาวของผมอยู่ที่ไหนครับ" ซ่งชุนหลาง ที่เป็ห่วงน้องสาว และมองดูแล้วไม่ได้อยู่แถวนี้จึงได้ถามขึ้น
"น้าให้พักในห้องของ หวางโจ เพราะว่าต้องเปลี่ยนชุดที่เปลี่ยนออกไป แต่ว่าตอนนี้รู้สึกตัวแล้วนะ อย่าได้เป็ห่วงเลย น่าจะไม่มีอะไรแล้ว"
"ลูกสาวของฉันฟื้นแล้วอย่างนั้นหรือคะ ดีจริงๆ ขอบใจอีกครั้งนะ อย่างนั้นลูกใหญ่ ไปพาน้องออกมาเราจะได้กลับบ้านกัน"
ในเมื่อลูกสาวของเธอปลอดภัยแล้วคนเป็แม่อย่างเธอจึงรู้สึกโล่งอกเป็อย่างมาก ที่ลูกสาวยังอยู่กับเธอ ส่วนเื่อื่นเอาไว้ค่อยถามตอนกลับไปบ้านดีกว่า เื่นี้เป็เื่ภายในครอบครัว ไม่สมควรที่จะให้คนนอกได้รับรู้
"จะกลับกันเลยหรือคะ แม่สามี ทำไมถึงไม่คุยเื่ที่น้องเล็กเสียหาย เราจะปล่อยให้เป็อย่างนี้ได้อย่างไรกันคะ"
จินมู่ลี่ ที่เห็นว่าแม่สามี จะพาน้องสาวตัวภาระของบ้านกลับโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย เธอไม่ยอมหรอกนะ ในเมื่อมีโอกาสที่จะได้กำจัดน้องสาวสามีคนนี้ออกจากบ้านได้
"นั่นสิคะ น้องเล็กตอนนี้น่าจะมีชื่อเสียงที่เสียหายไปแล้ว เราจะปล่อยไปอย่างนี้ไม่ได้นะคะ เราต้องเรียกร้องให้น้องเล็ก ให้ ตงหวางโจ รับผิดชอบที่ทำให้ชื่อเสียงของน้องเล็กเสียหายอย่างนี้"
ในเมื่อถูกเนื้อต้องตัวกันอย่างนั้นแล้ว ไม่อาจที่จะปฏิเสธอะไรได้หรอกนะ แล้วจะมาทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนี้เธอไม่ยอมหรอก ไม่ได้รักอะไรน้องสาวสามีหรอกนะ แต่อยากจะกำจัดให้ออกไปจากบ้านเท่านั้นเอง พูดถึงบ้านนี้ก็ดีเหมือนกัน จนดี ชีวิตในบ้านหลังนี้คงจะแย่กว่าที่บ้านอย่างแน่นอน
"สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง พูดอะไรของพวกเธอกัน หวางโจ ช่วยด้วยความจริงใจ จะมาบังคับกันอย่างนั้นได้อย่างไร แค่ช่วยลูกสาวของฉันให้ปลอดภัย แค่นี้ก็พอแล้ว เื่ชื่อเสียงฉันไม่สนหรอกนะ"
แม้จะเป็ห่วงเื่นี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีบ้านหลังไหนที่จะต้อนรับลูกสาวของเธอหรอก ไม่สู้อยู่กับพวกเธอไปอย่างนี้ดีกว่า ถ้าไปบ้านอื่นเธอกลัวว่าลูกสาวจะเป็ที่รังเกียจเสียมากกว่า
"จินจู เธออย่าได้ใส่ใจไปเลยนะ ลูกสะใภ้ของพวกเราพูดไม่คิดให้ดีก่อน เื่ที่เกิดขึ้นมีแต่ความหวังดี บ้านเราไม่คิดที่จะบีบบังคับใจใครหรอกนะ เรารู้ดีว่าอะไรเป็อะไร"
ซ่งชุนิ เองก็ไม่อยากที่จะปล่อยลูกออกไป เพราะกลัวว่าถ้าลูกเจ็บป่วย พวกเขาจะไม่รักษา ลูกสาวที่เขารักอาจจะอยู่กับเขาได้ไม่นานก็เป็ไปได้ ชื่อเสียงพวกนั้นทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก
"แต่ว่า...พ่อสามี แม่สามี ทำอย่างนั้นไม่ดีกับตัวน้องเล็กนะคะ"
"หยุดพูดไปเลยสะใภ้ใหญ่ จะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมากัน ลูกใหญ่ไปพาน้องกลับบ้านได้แล้ว เื่อื่นไปคุยกันที่บ้าน"
ไม่อยากที่จะด่าลูกสะใภ้ในบ้านคนอื่นนัก เดี๋ยวค่อยไปจัดการตอนอยู่ที่บ้านดีกว่า
ส่วนทางบ้านตงเอง ทั้งตัวตงหวางจงและแม่ ตอนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจให้เื่มันเป็อย่างนี้เสียหน่อย แต่ถามว่าให้เขารับผิดชอบ เขานั้นก็รู้สึกว่ามันไม่เป็ธรรมกับเขานัก แต่ถ้าเขาไม่รับผิดชอบก็จะไม่เป็ธรรมสำหรับ ซ่งซูหลิน ที่เสื่อมเสียชื่อเสียงไปแล้ว ไม่ว่าจะเลือกทางใดทางหนึ่งก็หนักใจทั้งนั้น
รอไม่นาน ซ่งซูหลิน ที่ถูก กู้เหมยหลัน สะใภ้ใหญ่บ้านตง ประคองออกมา หน้าตาที่ยังดูซีดเซียว บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้แข็งแรงนักนั้น ทำให้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกปวดใจเป็อย่างมากทีเดียว
"ซูหลิน ลูกแม่ ลูกอย่าทำอย่างนี้อีกนะ แม่ปวดใจเหลือเกิน" ไม่พูดเปล่า พร้อมทั้งร้องไห้ออกมาด้วยความเป็ห่วงลูกสาวที่เธอรัก แม้ใครจะว่าอย่างไร เธอไม่คิดที่จะสนใจ เพราะลูกสาวคนนี้เป็แก้วตาดวงใจของบ้าน
"แม่ พ่อ ฉันขอโทษ" แม้ในใจจะบอกว่ามันสายไปเสียแล้ว เพราะลูกสาวที่พวกเขารักนั้นได้จากไปไกลแล้ว และเธอนั้นไม่ใช่ลูกสาวของพวกเขา แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะตอนนี้เธอเป็ลูกสาวของพวกเขาแล้ว และยิ่งเห็นความรักที่ทุกคนมีให้นั้น คนที่เป็เด็กกำพร้า แม้แต่พ่อ แม่ แท้ๆ ยังไม่คิดที่จะเลี้ยงเลย จึงรู้สึกซาบซึ้งเป็อย่างมาก
"ไม่เป็ไร ไม่เป็ไรลูก แค่ลูกยังอยู่กับพ่อและแม่ก็พอแล้วล่ะ"
"ใช่แล้ว ลูกเป็ลูกสาวที่พ่อรัก อย่าทำอะไรอย่างนี้อีก พ่อกลัวว่าจะเสียลุกไปเสียแล้ว"
"ค่ะพ่อ"
"อย่าทำอะไรเลี่ยงๆ อีกนะรู้ไหม พี่ใหญ่ และพี่รองเป็ห่วงมากเลยนะ กลับบ้านกันเถอะ"
"จินจู หวางโจ ขอบใจอีกครั้งนะ สำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ซูหลินเป็แก้วตาดวงใจของบ้านเรา ได้กลับมานั้นโชคดีมากแล้ว"
"ไม่เป็ไรหรอก ปลอดภัยก็ดีแล้ว" แม้จะรู้สึกโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่บังคับให้รับผิดชอบ แต่เธอนั้นก็ไม่สามารถที่จะทำอย่างนั้นได้ เพราะถึงจะไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่ใช่คนใจร้ายที่จะทำลายใครได้เหมือนกัน
"ผมเองก็ไม่เป็ไรเหมือนกันครับ เื่เล็กน้อยเอง"
"ขอบคุณ ทุกคนมากนะคะ ที่ช่วยฉันในครั้งนี้ ถ้ามีโอกาสจะตอบแทนอย่างแน่นอนค่ะ"
เธอรู้สึกขอบคุณเป็อย่างมาก และรู้สึกดีที่แม่ไม่คิดที่จะบังคับบ้านตงให้รับผิดชอบเธอ เพราะเธอนั้นมาจากยุคใหญ่ เื่นี้ไม่ได้เื่ที่จะมารับผิดชอบอะไร เธอไม่คิดที่จะสนใจอยู่แล้ว แต่ก็เป็ห่วงความรู้สึกของพ่อและแม่เหมือนกัน
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
14K
