“นี่คือสิ่งใดหรือ ? หอม ๆ มัน ๆแปลกลิ้นดีเหลือเกิน” คิ้วดาบดกดำเลิกขึ้นอย่างสงสัย ตัวเขาเองก็เป็ทหารคนหนึ่งใช้ชีวิตนอนกลางดินกินกลางทรายเข้าป่าล่าสัตว์มาแล้วสารพัดแต่กลับไม่เคยพบเจออาหารชนิดนี้มาก่อน
“ถ้าชอบท่านก็กินเยอะ ๆ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วๆ” เด็กน้อยยักคิ้วส่งยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนยื่นอาหารในมือให้คนตรงหน้าเพิ่มอีกหลายไม้ส่วนตัวเองก็รูดเข้าปากด้วยความเร็วไม่แพ้กัน
“เหตุใดเ้าจึงดูคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้นัก”ชายหนุ่มชวนคุยเมื่อทั้งคู่เริ่มอิ่มจากอาหาร เขาสังเกตเห็นว่ามีข้าวของเครื่องใช้บางส่วนอยู่ภายในถ้ำถึงแม้มันจะเก่าผุพังไม่สมประกอบก็ตามที
“ข้าเคยอาศัยอยู่ภายในถ้ำแห่งนี้มาก่อน”เด็กน้อยเงยหน้ามองขึ้นไปรอบ ๆ ถ้ำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“อยู่ที่นี่ ? ด้วยตัวคนเดียวน่ะรึ?” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมองคนตัวเล็กอย่างแทบไม่เชื่อสายตา
เด็กน้อยพยักหน้ารับ
“ครอบครัวของเ้าเล่า ?”น้ำเสียงชายหนุ่มอ่อนลงอย่างนึกเห็นใจ ดูแล้วอายุอานามของเด็กน้อยตรงหน้าคงไม่ถึงสิบขวบเสียด้วยซ้ำแต่ร่างเล็ก ๆ อันบอบบางนี้กลับต้องเผชิญโลกอย่างโดดเดี่ยว
“ข้าไม่รู้…เพราะจดจำสิ่งใดไม่ได้พอฟื้นขึ้นมาตัวข้าก็อยู่ในที่แห่งนี้แล้ว…”เด็กน้อยเปิดปากบอกเล่าเื่ราวของตนเอง
“แล้วชื่อของตนเองเล่า ? เ้าสามารถจดจำได้หรือไม่ ?”
ขอทานน้อยส่ายหน้าหยาดน้ำใส ๆเอ่อล้นออกมาคลอเบ้า ท่าทางเช่นนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับทอดถอนใจออกมาเบา ๆอย่างสะท้อนใจ
“หากอาการาเ็ของข้าดีขึ้นเ้าอยากติดตามข้าออกไปจากที่แห่งนี้หรือไม่ ?”สายตาคมจ้องมองเด็กน้อยด้วยความแน่วแน่ สมองของเขาผ่านการคิดไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว
“ข้าสามารถติดตามท่านออกไปได้ด้วยหรือ ?” ดวงตากลมโตของเด็กน้อยเบิกกว้างขึ้นส่องประกายระยิบระยับอย่างมีความหวังความไร้เดียงสานั้นสั่นคลอนหัวใจของคนตัวโตให้กระเพื่อมไหวเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว
“ได้สิ… ข้าตั้งใจจะรับเ้าเป็น้องบุญธรรมเ้าอยากเป็น้องชายของข้ารึไม่ ?”
“อยากสิ… ข้าอยากมีพี่ชายข้าอยากมีครอบครัว” ใบหน้าเลอะมอมแมมเต็มไปด้วยคราบไคลฉีกยิ้มกว้างก่อนที่ดวงตากลมโตจะส่อแวววูบไหวเจือความเศร้าถามต่ออีกประโยคด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ข้าสามารถไว้วางใจท่านได้… ใช่หรือไม่ ?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ขอทานน้อยเช่นเ้ามีผลประโยชน์อันใดให้ข้ากระนั้นหรือ? เอาเป็ว่า…ข้าขอรับรองด้วยเกียรติว่าจะดูแลปกป้องเ้าทำให้เ้าได้กินอิ่มนอนหลับมีเสื้อผ้าสวมใส่อุ่นสบายอีกทั้งยังจะตามหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาโรคความจำเสื่อมของเ้าด้วย…ดีหรือไม่ ?” ั์ตาหงส์จ้องมองเด็กน้อยอย่างจริงใจ ชายหนุ่มรู้สึกถูกชะตากับคนตรงหน้าเสมือนมีเส้นใยบางๆ เชื่อมโยงให้เขารู้สึกคุ้นเคยผูกพันอย่างประหลาด
“ท่านร่ำรวยมากหรือ ?ถึงมีเงินมากมายมาเลี้ยงดูข้าได้” ขอทานน้อยเอียงคอเอ่ยถามอย่างใสซื่อแววตาส่อประกายไร้เดียงสา
“ข้าสามารถเลี้ยงดูเ้าให้สุขสบายไปได้ตลอดชีวิตเลยเชียวล่ะ…หึหึ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากตอบกลับคนตัวเล็กอย่างอารมณ์ดี
“หากข้าอยากเรียนหนังสือ อยากทำสิ่งอื่น ๆอีกมากมายเล่า ? ท่านจะสนับสนุนข้าหรือไม่ ?” ดวงหน้าเล็กประสานสายตาถามคนตัวโตอย่างจริงจัง
“ได้สิ…เ้าอยากทำอะไร ข้าจะตามใจและสนับสนุนทุกอย่าง”ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มเจือความความขบขัน เป็เด็กเป็เล็กช่างคิดมากเสียจริง
“จริง ๆ นะ ถ้าอย่างนั้นท่านต้องสัญญา”เด็กน้อยจ้องมองคนตัวโตอย่างนึกดีใจพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกไปข้างหน้าเพื่อให้เขาเกี่ยวก้อยแทนคำสัญญา
นิ้วมือเรียวยาวยื่นเข้ามาเกี่ยวก้อยกับนิ้วเล็กผอมหนังติดกระดูกอย่างไม่นึกรังเกียจ
“เอ่อ… แล้วข้าควรเรียกท่านว่ากระไรหรือ?” น้ำเสียงเล็ก ๆ ยังคงถามต่อ…
“ข้าชื่อเซียวจิ่งหลงเ้าเรียกข้าว่าพี่หลงก็แล้วกัน นับแต่นี้ไปข้าจะเป็พี่ชายของเ้า”
“ตกลง! พี่หลงแล้วข้าเล่า ? ข้าควรมีชื่อว่ากระไร ?” ขอทานน้อยทวนชื่อของคนตรงหน้าช้า ๆ พลางชี้นิ้วถามถึงชื่อของตนเองบ้าง
“ในเมื่อพี่ชายเป็ัเช่นนั้นน้องชายเป็หมาป่า ชื่อ เสี่ยวหลาง ดีหรือไม่ ?”
“ไม่เอา… ไม่เอา…หมาป่าน่ากลัว ข้าไม่ชอบ!เอาชื่อสัตว์ที่มันน่ารัก ๆ กว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ ?” เด็กน้อยเบะปากทำหน้าจะร้องไห้รีบโบกมือปฏิเสธเป็พัลวันเพราะครั้งหนึ่งเคยวิ่งหนีหมาป่าหัวซุกหัวซุนความกลัวนั้นยังคงฝังลึกลงไปในจิตใจ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เสียงของเ้าเล็กๆ ดุจลูกแมว ถ้าอย่างนั้นเ้าชื่อเสี่ยวมาวก็แล้วกันแต่ข้าว่าชื่อนี้มันดูไม่ค่อยห้าวหาญสมกับเป็ชายชาตรีสักเท่าไหร่เลยนะ”เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างค้านกับความรู้สึกของตนเอง
“ตกลง!นับแต่นี้ข้าจะชื่อ เสี่ยวมาว เช่นนั้นท่านก็เป็ ต้าหลง ของข้า…” เด็กน้อยยิ้มรับชื่อใหม่อย่างยินดีเพราะถึงอย่างไรลูกแมวน้อยยังฟังดูน่ารักกว่าลูกหมาป่ามากโข
“ตกลง! นับแต่นี้ข้าคือต้าหลง ของเ้า!”ชายหนุ่มตบบ่าของเสี่ยวมาวพลางฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่ขาวที่เรียงตัวสวยอยู่เต็มปาก
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ท่านรีบพักผ่อนให้ดีเถิดแผลจะได้หายเร็ว ๆ ข้าไปก่อนล่ะ” เมื่อพูดจบเด็กน้อยจึงทำท่าลุกขึ้น
“แล้วนั่นเ้าจะไปไหนหรือ ?”เซียวจิ่งหลงถามขึ้นอย่างห่วงใยเพราะตอนนี้เริ่มค่ำมืดแล้ว
“ท่านบ่นว่าข้าตัวเหม็นมิใช่รึ ? ข้าก็จะไปอาบน้ำอย่างไรเล่า” เสี่ยวมาวเริ่มพองแก้มอย่างไม่พอใจกล่าวประชดประชันแถมยังมองค้อนด้วยหางตาทำให้ชายหนุ่มปล่อยก๊ากกับความเ้าคิดเ้าแค้นของเด็กน้อย
“ไปอาบที่ไหน ?ไกลจากที่นี่มากหรือไม่ ?” ชายหนุ่มยังคงซักถามต่อเพราะตอนนี้นับว่าเด็กน้อยได้ยินยอมอยู่ในความดูแลของเขาแล้ว
“ถ้าเดินลึกเข้าไปภายในถ้ำจะมีน้ำตกที่ไหลลงมาจากยอดเขาข้าจะไปอาบน้ำชำระร่างกายที่นั่นสักหน่อย”
“อ้อ! ข้าลืมไปว่าเ้าเคยอยู่ที่นี่มาก่อนย่อมรู้จักคุ้นเคยกับพื้นที่แห่งนี้เป็อย่างดี” เซียวจิ่งหลงกล่าวอย่างนึกขึ้นได้
เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธ“ข้าไปก่อนล่ะ”
66
