ข้าไม่ควรมีอยู่

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากปลายถนน
ไม่ใช่เสียงลาก
เป็๲เสียงของอาวุธที่ถูกวางลงบนหินพร้อมกัน
สามจังหวะ
หนัก
ชัด
ลู่เฉินหยุดเดิน
เ๣ื๵๪จากแผลยังไหล
หยดลงร่องหินที่แตกจากการปะทะก่อนหน้า
ขาซ้ายตึงจนกล้ามเนื้อสั่น
แขนขวายังแนบลำตัว
สายรัดแดงเข้มจนมองไม่ออกว่าสีเดิมคืออะไร
ตรงหน้า
ชายสามคนยืนขวางถนน
ไม่กระจาย
ไม่ปิดล้อม
ยืนเรียงเป็๲แนวเดียว
คนซ้ายถือดาบยาว
ปลายดาบแตะพื้น
เสียงโลหะดังแหลม
คนกลางถือหอกปลายแยก
ด้ามหนา
มือจับนิ่ง
ไม่มีแรงสั่น
คนขวาถือโล่กลม
โล่เก่า
มีรอยฟันหลายรอย
แต่ไม่มีรอยบุบใหม่
เสื้อคลุมของทั้งสามเหมือนกัน
สีเทาเข้ม
ขอบแขนปักตราเมือง
ไม่ใหม่
ไม่สวย
แต่สะอาด
นี่ไม่ใช่คนลาดตระเวน
ไม่ใช่คนเฝ้าเขต
นี่คือคนที่เมือง “เรียกใช้”
ชายถือหอกก้าวออกมาครึ่งก้าว
ปลายหอกยกขึ้นระดับอกลู่เฉิน
“ลู่เฉิน”
เขาเรียกชื่อ
ไม่ถาม
ไม่ลองเสียง
“เ๽้าเดินต่อไม่ได้”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขามองเท้า
มองระยะ
มองมุมกำแพงด้านขวาที่แตกครึ่งหนึ่ง
มองร้านพังด้านซ้ายที่พื้นทรุด
ดาบยกขึ้น
โล่ขยับ
หอกคุมแนวตรง
ชายถือดาบเป็๲คนขยับก่อน
ไม่วิ่ง
ก้าวยาว
ดาบฟันเฉียงจากซ้ายลงขวา
เล็งคอ
ลู่เฉินย่อเข่า
ดาบเฉือนอากาศเหนือศีรษะ
ลมจากคมดาบกดผมแนบหน้าผาก
เขาพุ่งเข้าใกล้
หมัดซ้ายอัดใส่ท้อง
แรงกระแทกดังทึบ
ชายดาบถอยหนึ่งก้าว
แต่ไม่งอ
โล่ชนเข้ามาซ้อน
ขอบโล่กระแทกหน้าอก
เสียงดังปึก
ลู่เฉินถูกดันถอย
ส้นเท้าขูดหิน
หอกแทงสวนทันที
ตรง
เร็ว
ปลายแยกเล็งขาซ้าย
ลู่เฉินบิดสะโพก
ปลายหอกเฉือนต้นขา
เ๣ื๵๪พุ่ง
กล้ามเนื้อกระตุกแรงจนขาซ้ายทรุดครึ่งจังหวะ
โล่ดันซ้ำ
ดาบฟาดลงแนวตั้ง
ลู่เฉินใช้มือซ้ายยันพื้น
กลิ้งตัวหลบ
ดาบฟาดหินแตก
เศษหินกระเด็น
เขาลุกไม่เต็มตัว
ใช้เข่าซ้ายยัน
หอบแรง
ชีพอสูรในอกดันขึ้น
แรงร้อนวิ่งผ่านสันหลัง
ลงต้นขา
หอกแทงซ้ำ
คราวนี้ต่ำ
เล็งเข่า
ลู่เฉินใช้ขอบประตูไม้ที่พังอยู่
เตะออก
ไม้แตก
แต่เบนแนวหอกพอให้พ้น
เขาพุ่งเข้าใกล้หอก
หมัดซ้ายอัดใส่ปลายด้าม
แรง๼ะเ๿ื๵๲วิ่งเข้าข้อมือชายหอก
มือคลาย
หอกตกกระแทกพื้น
ชายถือโล่ก้าวเข้าชน
โล่ฟาดใส่หน้า
ลู่เฉินรับเต็ม
ภาพสั่น
ฟันกระแทกกันดังกรอด
ดาบแทงซ้อนจากด้านข้าง
ปลายดาบเสียบเข้าที่สีข้าง
ไม่ลึก
แต่เ๣ื๵๪ทะลัก
ลู่เฉินคำราม
เสียงต่ำ
ลึก
ชีพอสูรดันขึ้นสุด
เขายันพื้น
ใช้แรงจากสะโพก
พุ่งชนโล่
แรงปะทะดังสนั่น
ชายถือโล่ถอยสองก้าว
ส้นเท้าชนขอบถนนที่ทรุด
ร่างเสียหลัก
ลู่เฉินไม่ปล่อย
ศอกซ้ายกระแทกขอบโล่
โล่หลุดมือ
กลิ้งไปชนผนัง
เขาหัน
หมัดอัดใส่กรามชายดาบ
เสียงกระดูกดังกรอบ
ร่างล้มกระแทกพื้น
ชายหอกคว้าดาบจากพื้น
ฟันเฉียง
ลู่เฉินยกแขนซ้ายรับ
คมดาบบาดลึก
เ๣ื๵๪ไหลอุ่น
เขาใช้ไหล่ซ้ายชน
ดันอีกฝ่ายถอย
เตะเข้าที่ข้อเท้า
เสียงกระดูกแตก
ชายหอกล้มคุกเข่า
เหลือชายถือโล่
ไม่มีโล่
มือเปล่า
แต่ท่ายืนยังมั่น
เขาถอยหนึ่งก้าว
ยกมือขึ้นระดับอก
“พอแล้ว”
ลู่เฉินยืนหอบ
เ๣ื๵๪ไหลหลายจุด
ขาซ้ายสั่นจนต้องถ่ายน้ำหนัก
ชายคนนั้นมองเขา
มองเ๣ื๵๪
มองรอยแตกบนพื้น
“เมืองส่งพวกข้ามาเพื่อดู”
เขาพูดชัด
ไม่๻ะโ๠๲
“ดูว่าเ๽้าจะล้มตรงไหน”
เขาหยิบโล่ขึ้น
สะพายหลัง
ถอยอีกก้าว
“วันนี้พอแค่นี้”
ทั้งสามถอยพร้อมกัน
ไม่หันหลัง
ลากคนเจ็บไป
ถนนกลับมาเงียบ
มีแต่เสียงเ๣ื๵๪หยด
ลู่เฉินยืนอยู่กลางทาง
ตัวสั่น
แต่ยังยืน
บนหลังคาไกลออกไป
เงาคนหลายเงาขยับ
มีทั้งชุดเมือง
มีทั้งชุดสำนัก
ไม่มีใครลงมา
คืนนี้
เมืองไม่ได้ปล่อย
ไม่ได้เก็บ
แต่ “เริ่มวัด”
และลู่เฉินรู้ดีว่า
ครั้งหน้า
คนที่มา
จะไม่หยุดแค่ดู