ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        เติ้งต้าเหมาเอ่ยพร้อมสีหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง“ใต้เท้าจ้าว ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งขอรับ เหนียนเหนียนโหย่วอวี๋หมดแล้ว มิสู้วันนี้พวกท่านลองสั่งอาหารสองจานใหม่ของร้านเรา...”

        จ้าวจวี๋เหรินถลึงตาเอ่ยถาม“ขายหมดแล้ว?พวกเราเพิ่งจะมาถึงก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วหรือ?”

        เติ้งต้าเหมาเอ่ยพร้อมใบหน้าแย้มยิ้ม“ใต้เท้าเองก็เห็นแล้ว มีลูกค้าหลายโต๊ะที่สั่งเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋เหลาอาหารของเรารับหัวปลาเข้ามาเพียงสามสิบที่ ดังนั้นยามนี้มันจึงถูกขายออกจนหมดแล้วขอรับ”

        “ช่างเป็นเรื่องที่กำความสุขมาพร้อมความฮึกเหิมทว่าต้องกลับพร้อมความผิดหวังจริงๆ!”

        “ทั้งๆที่รู้ดีว่ามีคนอีกมากที่ต้องการทาน เหตุใดไม่รับเข้ามาให้มากหน่อย? มีหนทางทำเงินอยู่ตรงหน้าแต่ไม่ทำหลงจู๊ของพวกเจ้าทำการค้าไม่เป็นเลยหรือ?”

        “ในเมื่อมาถึงแล้วมิสู้ลองทานอาหารจานใหม่ดู หากว่ามันอร่อยเหมือนกันเล่า?”

        “เฮ้อข้าว่าเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ต้องอร่อยถูกปากแน่อาหารใหม่จานอื่นจะมาเทียบชั้นได้อย่างไร”

        ซิ่วไฉทั้งห้าผลัดกันพูดคนละคำสองคำเติ้งต้าเหมาคอยเล็งโอกาสอยู่เสมอ เมื่อจังหวะประจวบเหมาะก็นำเสนออาหารจานใหม่อีกครั้ง

        “ครั้งหน้าที่มาพวกเราต้องได้ทานเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋!” จ้าวจวี๋เหรินรู้สึกว่าถนนด้านนอกเต็มไปด้วยดินโคลนเปรอะเปื้อนการจะเปลี่ยนร้านอาหารก็เป็นเรื่องยุ่งยาก มิสู้ลองชิมอาหารสองจานใหม่ดูเสียหน่อย

        หลังจากที่เติ้งต้าเหมาแจ้งทางครัวให้ทำอาหารสำหรับลูกค้าหกที่เสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็พร่ำบ่นกับหลงจู๊ว่า “เพิ่งจะผ่านเที่ยงวันไปเพียงครึ่งชั่วยามเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ก็ขายจนหมดแล้ว นี่ยังมีรอบบ่ายอยู่อีกนะขอรับแล้วข้าน้อยจะอธิบายกับลูกค้าว่าอย่างไร? ขอร้องหลงจู๊ช่วยนำหัวปลาเข้ามาเพิ่มในวันนี้เถิดขอรับ”

        หลงจู๊เองก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นกันการค้าคึกคักถึงเพียงนี้ เหตุใดสกุลหม่าถึงไม่คว้าโอกาสนี้นำเข้าหัวปลามาขายเพิ่มให้มากหน่อยเล่า?

        จ้าวจวี๋เหรินพร้อมด้วยซิ่วไฉทั้งห้าหลังจากได้จิบชาร้อน ร่างกายก็อบอุ่นขึ้น ยามนั้นอาหารจานแรกก็ถูกนำขึ้นโต๊ะพอดี

        เสี่ยวเอ้อร์ขานนามของอาหารเสียงดังฟังชัด“ซวงเหมยโต่วเยี่ยน! เชิญทุกท่านรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยขอรับ”

        “จานนี้รสชาติไม่เลวเลยจริงๆ”

        “นี่มันพริกอันใดกันรสชาติไม่เหมือนทั้งพริกแห้ง พริกสด ยามที่ถูกผัดรวมกับไข่ก็ช่วยดับกลิ่นคาวของไข่อร่อยเป็นอย่างยิ่ง”

        “นามเองก็ไพเราะเหลือเกินซวงเหมยโต่วเยี่ยน อาหารจานนี้เทียบกับการบานสะพรั่งของดอกเหมยขี้ผึ้งและดอกเหมยแดงได้ดีทีเดียว”

        “ถูกต้องเหล่านักปราชญ์เช่นพวกเราควรจะลิ้มลองอาหารอันโอชะนี้”

        เพียงครู่เดียวยามที่เสี่ยวเอ้อร์นำอาหารจานที่สองขึ้นโต๊ะ จานซวงเหมยโต่วเยี่ยนก็หมดเกลี้ยงพอดี

        ซิ่วไฉชรารูปร่างอวบอ้วนคนหนึ่งเอ่ยปากโพล่งออกมาว่า“อาหารจานใหม่นับว่าใช้ได้”

        เสี่ยวเอ้อร์ลอบหัวเราะอยู่ในใจหากว่าแค่ใช้ได้จริงๆ เหตุใดถึงได้ทานหมดเร็วขนาดนี้เล่า?

        จ้าวจวี๋เหรินแตะนิ้วชี้ขวาเคาะโต๊ะแล้วเอ่ยถามว่า “อาหารจานใหม่อีกจานจะถูกนำขึ้นโต๊ะเมื่อใดหรือ?”

        จานอาหารที่เสี่ยวเอ้อร์ยกมาคราวนี้ก็คือเต้าหู้ตุ๋นหน่อไม้และเห็ดหูหนูเขาเอ่ยตอบตามจริงว่า “จานเซียงเฉิงซานเจิงที่ใต้เท้าสั่งต้องรออีกสักครู่ขอรับเชิญใต้เท้ารับประทานจานอื่นก่อนนะขอรับ”

        “ไม่ทราบว่าเซียงเฉิงซานเจิงนั้นเป็นอาหารประเภทใด?”

        “หากไม่อร่อยก็ไม่คู่ควรใช้นามของเมืองเซียง!”

        บุรุษทั้งหกทานอาหารพร้อมๆกับสนทนาไปด้วย สายตาก็คอยสอดส่องโต๊ะข้างๆ ว่าสั่งอาหารอันใดมาผลปรากฏว่าโต๊ะอื่นเองก็สั่งเซียงเฉิงซานเจิงมาเช่นกัน

        อาหารถูกทยอยนำขึ้นโต๊ะไม่เร่งร้อนแต่ไม่ช้าจนเกินไป กระทั่งถึงอาหารจานที่หกก็เป็นคราวของเซียงเฉิงซานเจิง

        จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายดอกไม้สีฟ้ายาวหนึ่งฉื่อเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งฉื่อ ด้านบนสุดถูกปกคลุมไปด้วยพริกสับสีแดงสดด้านล่างไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่อย่างไรก็ตามกลิ่นของอาหารนั้นเย้ายวนชวนลิ้มลองเป็นอย่างยิ่ง

        ครานี้เสี่ยวเอ้อร์ตั้งใจแนะนำอย่างละเอียดว่า“ใต้เท้าขอรับ พริกสับของจานนี้คือนึ่งที่หนึ่ง ด้านล่างของพริกสับคือซี่โครงหมูนับเป็นนึ่งที่สอง และด้านล่างสุดคือเผือกพันธุ์ปิงหลาง นับเป็นนึ่งที่สามเมื่อรวมกันแล้วจึงได้ชื่อว่าเซียงเฉิงซานเจิงหรือสามนึ่งแห่งเมืองเซียงขอรับเชิญทุกท่านลิ้มรสให้อร่อยขอรับ”

        “ที่แท้นี่ก็คือเซียงเฉิงซานเจิงนี่เอง”

        “จานใหญ่ปริมาณแน่นเต็มอิ่มทีเดียว ฮ่าๆ”

        “ปริมาณมิได้มากเท่าเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋จานที่บรรจุเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ใหญ่กว่านี้มาก”

        “เหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ราคาสามร้อยเหรียญทองแดงจานนี้มีราคาเพียงแปดสิบแปดเหรียญทองแดงเท่านั้น”

        “นั่นก็จริงเช่นกัน”

        จ้าวจวี๋เหรินเป็นคนแรกที่ขยับตะเกียบท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของซิ่วไฉทั้งห้า เขาแหวกพริกสับดองที่โรยไว้อยู่ด้านบนออกเผยให้เห็นซี่โครงหมูที่ยาวครึ่งนิ้ว ชายหนุ่มคีบซี่โครงชิ้นนั้นขึ้นมาไม่สนว่ามันจะร้อนจนลวกลิ้นก็ส่งเข้าปากทันที...

        “เป็นอย่างไร?”

        “ร้อน อร่อย คิดไม่ถึงว่าเนื้อของซี่โครงหมูจะทั้งหอมและอร่อยถึงเพียงนี้!”จ้าวจวี๋เหรินแทบจะอดรนทนไม่ไหวคีบซี่โครงชิ้นต่อไปเข้าปาก

        ซิ่วไฉชราที่ฟันหลุดไปสามซี่ยืดคอยาวจ้องซี่โครงในจานก่อนเอ่ยถามว่า “เนื้อของซี่โครงถูกนึ่งจนเปื่อยยุ่ยดีหรือไม่?”

        “เปื่อยนุ่มมาก!อร่อยเหลือเกิน ฟันของข้าหลุดไปไม่น้อยกว่าเจ้าเลย”

        “ข้าอยากลองเผือกนี้ดูแต่ก่อนหลังเรือนของข้าปลูกเผือกเอาไว้มากมายยามที่ไม่มีอาหารกินก็กินเผือกประทังความหิว”

        “เผือกพันธุ์ปิงหลางเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองเซียงเราคู่ควรแล้วกับนามเซียงเฉิง”

        “เผือกนี่อร่อยเหลือเกินข้าไม่คุยกับพวกเจ้าแล้ว ข้าจะกินให้เรียบเลย!”

        “ตาแก่เอ๋ยพวกเราดูเหมือนอยากจะคุยกับเจ้าหรือ? ข้าเองก็จะกินให้อิ่มหนำสำราญเช่นกัน!”

        “เผ็ดเผ็ดได้ถึงอกถึงใจดีจริงๆ เสี่ยวเอ้อร์ ข้าขอข้าวหนึ่งจาน”

        หนึ่งจวี๋เหรินห้าซิ่วไฉกินทั้งกับกินทั้งข้าวผลสุดท้ายพวกเขากินกับไปทั้งหมดสิบจาน ข้าวยี่สิบแปดชามร่างทั้งร่างยังเหงื่อแตกเปียกซ่ก

        “รสชาติอร่อยเกินไปแล้ว”

        “ดูท้องของเจ้าสิกลมอย่างกับสตรีตั้งครรภ์”

        “ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เหมือน”

        “ฮ่าๆวันนี้แม้จะไม่ได้กินเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ ทว่าได้กินซวงเหมยโต่วเยี่ยนและเซียงเฉิงซานเจิงต้องขอบใจน้องจ้าวแล้ว”

        บุรุษทั้งหกคนกินเยอะเกินไปจนเกือบจะต้องพยุงกำแพงเดินออกจากร้านยามที่เดินไปถึงประตู เติ้งต้าเหมาก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “ใต้เท้ากินได้อิ่มหนำสำราญดีหรือไม่ขอรับ?”

        “ดี พรุ่งนี้ข้าจะมาอีกข้าจะกินเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ให้จงได้” จ้าวจวี๋เหรินยังคงมีท่าทีไม่ถอดใจเขาเอ่ยเสริมอีกว่า “อาหารจานใหม่สองจานของร้านเจ้าก็ไม่เลวเช่นกัน”

        “ข้าก็บอกแล้วว่าอาหารของเหลาอาหารสกุลหม่าอร่อยกว่าร้านตรงข้ามเยอะ พวกเจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

        “เจ้าพูดถูกเสมอ”

        “อาเช่นนั้นคำที่ข้าเอ่ยก็ไม่ถูกแล้วหรือ?”

        ลูกค้าของร้านอาหารทยอยกันเข้าร้านไม่ขาดสายทว่าเหลาอาหารสกุลหูที่อยู่บนถนนเส้นเดียวกันกลับมีลูกค้าบางตา

        เหลาอาหารสกุลหูเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของหม่าชิง

        เบื้องหลังของตระกูลหูคือจ่างสื่อ[1] ของเมืองเซียง ส่วนเบื้องหลังของหม่าชิงคือตระกูลหม่า

        ความสัมพันธ์ระหว่างจ่างสื่อและตระกูลหม่าเองก็นับว่าพอใช้ได้

        ดังนั้นเหลาอาหารทั้งสองจึงต้องอาศัยความสามารถดั้งเดิมในการประชันมิอาจเล่นเล่ห์กลโกงได้เลย

        เมื่อคืนวานหูชุนหยางแห่งสกุลหูได้ข่าวว่าเหลาอาหารของหม่าชิงมีอาหารจานใหม่นามว่าเหนียนเหนียนโหย่วอวี๋วันนี้เขาจึงตั้งใจเข้ามาที่เหลาอาหารของสกุลหู ยืนอยู่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองและเพ่งสายตาผ่านบานหน้าต่าง จับจ้องเหล่าลูกค้าที่ทยอยเดินเข้าเหลาอาหารสกุลหม่าอย่างไม่ขาดสาย

        หูชุนหยางอายุไม่ต่างจากหม่าชิงมากนักทว่ารูปโฉมของเขาธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง เขาไร้วรยุทธ์ปลายปีที่ผ่านมาก็เอาแต่ไปหลงมัวเมาอิสตรี ใต้ตาปรากฏสองถุงใหญ่ผิวหนังบนใบหน้าหย่อนคล้อย แผ่นหลังก็ค่อมเล็กน้อย ดูชราและโทรมกว่าวัยมาก

        ข้ารับใช้ตัวน้อยของสกุลหูที่ถูกส่งออกไปเพื่อสืบข่าวเหลาอาหารสกุลหม่าพุ่งเข้ามาทางประตู“นายท่าน แย่แล้วขอรับ เหลาอาหารสกุลหม่าแนะนำอาหารใหม่อีกสองจานแล้วขอรับทั้งหมดล้วนเป็นอาหารที่ใช้พริกสับเป็นส่วนประกอบแขกเหรื่อที่ลองทานต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยทั้งยังบอกอีกว่าแม้หน้าตาจะมิอาจสู้เหนียนเหนียนโหย่วอวี๋ทว่ารสชาติอร่อยล้ำเป็นอย่างยิ่งขอรับ”

        “ยังมีจานใหม่ออกมาอีกหรือ?” หูชุนหยางมีท่าทีไม่เชื่อเขาเอ่ยเสียงเย้ยหยันว่า “ตลอดทั้งปีที่ผ่านมาเหลาอาหารสกุลหม่าไม่เคยมีอาหารจานใหม่ขึ้นโต๊ะทว่าเพียงช่วงเวลาเดียวกลับมีเพิ่มขึ้นทีเดียวสองจาน เฮอะ หม่าชิงช่างมีฝีมือจริงๆเจ้าทั้งเคยเห็นกับตาเคยทานกับปาก อาหารเหล่านั้นเป็นจานใหม่จริงๆหรือแค่เปลี่ยนนามกันแน่?”

        “นายท่านขอรับเงินที่ท่านให้มา ข้าได้นำไปซื้ออาหารจานใหม่มาลองทานแล้วอาหารจานใหม่พวกนั้นมิใช่อาหารเดิมที่เพียงเปลี่ยนนาม แต่เป็นอาหารจานใหม่จริงๆขอรับ เป็นอาหารที่มีพริกสับเป็นส่วนประกอบ... จานใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวขอรับ...”สองมือของข้ารับใช้ตัวน้อยวาดขนาดของจานพร้อมอธิบายอย่างละเอียด

        “ไข่ไก่ซี่โครงหมู เผือกพันธุ์ปิงหลาง พริก เหลาอาหารของข้าเองก็มีเช่นกัน!”สีหน้าของหูชุนหยางยังคงไม่พอใจ “ไปซื้อกลับมาให้ห้องครัวลองชิมอย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ เหลาอาหารของข้าจะต้องมีอาหารจานใหม่ขึ้นโต๊ะเช่นกัน!”

        ข้ารับใช้ตัวน้อยเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ“นายท่านขอรับ พริกของเรามิใช่พริกสับดองนะขอรับ”

        ------------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] จ่างสื่อ (长史) เป็นผู้นำขุนนางในสำนักเสนาบดี ไม่มีหน้าที่แน่นอนหากเฉิงเซี่ยงมีธุรการงานประการใด สามารถเรียกจ่างสื่อมาเพื่อรับมอบงานตามกฎเป็นคราวไปถ้าเปรียบกับปัจจุบันก็เทียบได้กับรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี