“Oh Shit!”
ชายหนุ่มร่างสูง ผมแดง ปาจอยส์เกมส์เข้ากำแพงอย่างแรง เขาแสดงอาการหงุดหงิดออกมาพร้อมกับสบถคำหยาบตามแบบที่เขาเคยสบถโดยไม่สนสายตาของหญิงสาวสูงวัยที่หยุดยืนมองเขาที่หน้าประตูห้องซึ่งแง้มเปิดกว้างไว้อยู่ภายในห้องนอนที่โอ่งโถงและกว้างขวางนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์การเล่นเกมส์และอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีใหม่ ๆ อีกหลายอย่างหญิงสาวสูงวัย เจนนี่ เดินเข้าไปในห้องและหยุดตรงที่ใบประกาศนียบัตรตกอยู่เธอหยิบใบประกาศนียบัตรขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจทอดยาวราวกับมีเื่อะไรบางอย่างที่หนักอกหนักใจเป็อย่างมา
“เจฟ แม่มีเื่อยากจะคุยด้วย”
เจฟหันหลังกลับมามอง ดวงตาสีฟ้าของเขาเบกกว้างมากขึ้นก่อนจะมีทีท่าเลิ่กลั่กเล็กน้อย
“อะ..เอ่อ ครับ ครับ....”
ท่าทางเงอะงะนั่น แสดงถึงอาการทำตัวไม่ถูกของเขา เจฟเดินเตะนั่นเตะนี่ไปมา กว่าที่จะมาถึงตัวเจนนี่ เจฟหยุดยืนนิ่ง ถ้ามองจากมุมกไกล ๆจะเห็นสัดส่วนความสูงที่ชัดเจนว่าทั้งสองคนนั้นไม่ได้สูงห่างกันมากนักและเจฟก็ดูเหมือนแม่ของเขามาก ทั้งสีผม สีของดวงตา สีผิวและลักษณะอื่น ๆภายนอกเช่นรูปร่างและใบหน้าทุกสัดส่วน ราวกับฝาแฝดในร่างชายหญิง แต่เกิดและเติบโตในคนละ่วัย
“ลงไปคุยกันข้างล่างนะ”
พูดจบ เจนนี่ก็เดินนำลูกชายของเธออออกจากห้องไปทันที เจฟยืนนิ่ง กำลังจะหันหลังกลับไปจับจอยส์เกมส์ที่วางอยู่บนโซฟา
“เดี๋ยวนี้นะ เจฟ!!”
เจฟสะดุ้งตัว เขามีอาการหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมที่จะเดินตามเจนนี่ออกจากห้องของตัวเองไป ทั้งสองคนเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นข้างล่างที่ถูกจัดและตกแต่งไว้ด้วยชุดโซฟาสุดแพงและเครื่องอำนวยความสะดวกที่หลากหลายเจนนี่นั่งลงที่โซฟาตัวกลางของห้อง ส่วนเจฟก็เดินไปนั่งที่โซฟาถัดไปเขาไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก และคิดว่าตัวเองถูกบังคับให้ลงมาเลยพยายามไม่สนใจ เจนนี่รู้ดีว่าลูกชายของเธอไม่เอาไหนและเธอคิดว่า ถึงขั้นที่ต้องเอาจริงสักทีแล้ว
“แม่อยากให้ลูกออกไปจากบ้านหลังนี้...”
เจฟหันไปมองหน้าของเจนนี่ในทันทีที่ได้ยินว่าเจนนี่พูดว่าอะไรสีหน้าของเจนนี่นั้นเรียบเฉยและดูจริงจังโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรต่อ เจนนี่ยืนกระดาษใบหนึ่งให้กับเจฟกระดาษใบนั้นคือเช็คที่เซ็นมอบเงินจำนวนหนึ่งล้านให้กับเขาเจฟรับเช็คนั้นมาดูอย่างพิจารณาเขาไม่แน่ใจว่า แม่ของเขากำลังจะทำอะไรและ้าให้เขามีปฎิกิริยาตอบโต้อย่างไร
“ไปอยู่ที่อาพาร์ทเม้นท์ของลูกสิ ที่พ่อเคยซื้อให้ พร้อมกับใช้เงินนี้ในการใช้ชีวิตถ้าลูกสามารถทำให้มันเพิ่มมูลค่าขึ้นมาได้ แม่จะไม่ยุ่งกับชีวิตลูกอีกเลยแต่ถ้าลูกใช้เงินหมด และกลับมาขอแม่ ลูกจะต้องทำงานเหมือนกับแม่ทุก ๆ วัน”
คำพูดของเจนนี่ทำให้เจฟรู้สึกแปลกใจ เงินจำนวนหนึ่งล้านมันก็มากอยู่สำหรับเขาแต่จะต่อยอดและเพิ่มยอดเงินยังไงในเมื่อตอนนี้เขาไม่ได้มีงานทำั้แ่ที่เขาเรียนจบมา ถึงแม้จะเป็สาขาวิชาที่ถนัดอย่างวิศวะคอมพิวเตอร์แต่เขาก็ไม่อยากจะทำงานและเบื่อกับการออกไปพบปะผู้คนเจฟคิดว่าหน้าที่ที่ต้องเรียนให้จบของเขาได้จบลงแล้วหน้าที่ที่เขาต้องทำเพื่อแม่สิ้นสุดแค่นั้น และต่อจากนี้เขาอยากจะใช้ชีวิตแบบสบายๆ ตามใจตัวเอง แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว เกือบห้าปีที่เจฟไม่ทำอะไรเลย และวัน ๆก็เอาแต่เล่นเกมส์ ดูเหมือนว่า เจนนี่เองก็จะล้มเหลวในการเลี้ยงดูเจฟเช่นกันแน่นอนว่าเธอรู้ตัวดีและนี่คงเป็ทางเดียวที่เธอพอจะคิดได้ที่จะทำให้เจฟเห็นคุณค่าของสิ่งรอบตัวและคนอื่น ๆ ในชีวิตของเขาบ้าง
“จะ..เลิกยุ่งกับผมจริง ๆ ใช่ไหม”
สีหน้าและแววตาของเจฟนั้นจริงจังมาก มากเสียจนเจนนี่หวั่นใจว่าถ้าหากเจฟทำได้จะเกิดอะไรขึ้นทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอมั่นใจว่าเจฟน่าจะปฎิเสธ
“ใช่ แม่พูดแล้วแม่ทำตามสัญญาเสมอ ลูกรู้ดี”
เจฟพยักหน้า เขาไม่อยากจะพูดอะไรต่อ และตัดสินใจแล้วว่าการอยู่คนเดียวน่าจะดีกว่าที่ต้องอยู่ในบ้านกับแม่ที่ไม่ชอบสิ่งที่เขาทำแบบนี้เจนนี่มองเจฟที่เดินขึ้นบันไดไปเก็บของด้วยความรู้สึกเสียใจแต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เธอก็จะยอมรับผลที่ตามมา แม้มันจะทำให้เธอปวดใจก็ตาม
เจฟลากกระเป๋ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องชั้นบนสุดของอาพาร์ทเม้นท์สุดหรูแห่งหนึ่งเป็สถานที่ที่เขาไม่ค่อยได้มาบ่อยนักเพราะพ่อเป็คนซื้อให้และเขามีความหลังที่ไม่ดีกับพ่อ แต่เมื่อมันมีความจำเป็มันก็เป็สถานที่ที่เดียวที่เขาพอจะมาอาศัยอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องเจอกับใครที่เขาไม่อยากเจอ เจฟไขประตูเข้าไปทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านและพร้อมเข้าอยู่ ไม่นานนักก็มีเสียงออดดังขึ้นและประตูก็เปิดออกพร้อมกับข้าวของของเจฟ โดยเฉพาะชุดเครื่องเกมส์ต่าง ๆ ที่ดูเหมือนจะมากกว่าเสื้อผ้าหรือสิ่งของเครื่องใช้ส่วนตัวที่เขามีเสียอีกเจฟชี้มือชี้ไม้ บอกให้คนขนของช่วยเลื่อนของไปวางตรงนั้นตรงนี้ตามที่เขา้า และให้เอาของออกจากกล่องที่แพ็คของมาให้เรียบร้อยของของเจฟไม่ได้มีอะไรมาก เพราะที่นี่ก็ถูกจัดเตรียมพร้อมอยู่อาศัยอยู่แล้วเขาเอาเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อนจะจัดการจัดพื้นที่เล่นเกมส์ของเขาที่ส่วนนั่งเล่นภายในห้องทั้งเครื่องคอนโซลต่าง ๆ ทุกแบรนด์ และแผ่นเกมส์อีกนับไม่ถ้วน ถูกวางไล่เรียงต่อ ๆกันไปเรื่อย ๆ ตามแบบที่เขาอยากจะจัดวาง เจฟถอยห่างออกมาจากทีวีจอั์ที่ติดตั้งเข้ากับกำแพงภายในห้องมองดูพื้นที่ต่าง ๆก็รู้สึกดีที่พื้นที่ในการเล่นเกมส์ของเขานั้นมากกว่าตอนที่อยู่ที่บ้านเจฟหันไปเห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่ที่ด้านหน้าประตูห้องเขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่คนขนของไม่ยอมหยิบมารวมกันเหมือนที่เขาสั่งเจฟเดินไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา ก็จำได้ว่ามันเป็เกมส์ใหม่ที่เขาใช้แต้มวีไอพีแลกมาเล่นก่อนที่เกมส์จะออกเผยแพร่จริงและมีวีไอพีอีกหลายคนเหมือนกันที่ได้พรีเกมส์นี้มาเล่นเจฟนั่งลงที่โซฟาและแกะกล่องออกมาดู ก็เห็นแผ่นเกมส์ ‘SOLO’ พร้อมกับเครื่อง VR ที่แถมมากับเกมส์และอุปกรณ์อื่น ๆ อีกหลายชิ้น
‘คุ้มดีแฮะ ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย’
เจฟพูดกับตัวเองในใจ เขาพึงพอใจกับสิ่งที่ได้รับเป็อย่างมากเขาอยากจะเล่นเกมส์ใหม่ซะเดี๋ยวนั้นเลยแต่เพราะจัดของและย้ายของมาตลอดทั้งวันจนถึงเย็น ทำให้เขาหิวขึ้นมาซะก่อนเจฟตัดสินใจโทรสั่งอาหารจากร้านประจำที่ตัวเองเคยสั่งแต่ครั้งนี้ให้มาส่งที่สถานที่ใหม่ เป็อาหารไทยที่เขาชื่นชอบอย่างมากซึ่งก็คือผัดไท และ ไก่ย่าง เมื่ออาหารมาถึงเจฟก็จัดการซัดอาหารที่ได้มาด้วยความหิวไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอาหารที่อยู่ตรงหน้าก็หมดไปอย่างรวดเร็วเจฟจัดการเคลียร์กล่องอาหารต่าง ๆ ทิ้งลงถังขยะและเดินตรงไปที่โซฟาเตรียมพร้อมเล่นเกมส์ทันที
‘ครืด ครืด ครืด....’
เสียงสั่นของโทรศัพท์เจฟ ดังฟังชัดเจนเพราะมันสั่นอยู่บนโต๊ะกระจกเจฟมองดูสายเรียกเข้าที่โทรเข้ามา ไม่ใช่สายที่เขาอยากรับ แต่ก็คงต้องรับ
“ผมอยู่ที่ห้อง ไม่ได้ไปไหน แม่มีอะไรรึเปล่า” เป็คำพูดที่ไม่ควรพูดแต่ก็เพราะ้าตัดบทจบให้เร็วที่สุดเจฟถึงได้พูดออกไป
“ไม่มีอะไร ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดี แม่ก็สบายใจ”
“งั้นแค่นี้นะ”
เจฟวางสายลงในทันที ทำให้คนทางปลายสายรู้สึกเสียใจแต่ถึงเขารู้เขาก็ไม่แคร์เพราะเวลานี้เขา้าที่จะผ่อนคลายและเล่นเกมส์เท่านั้น เจฟหยิบแผ่นเกมส์ออกมาใส่เข้าไปในเครื่องเล่น และสวมใส่อุปกรณ์ VR พร้อมถืออุปกรณ์การเล่นไว้ในมือ ภาพอินโทรลค่ายเกมส์ปรากฎขึ้นเขาอมยิ้มเล็กน้อย รู้สึกค่อย ๆ ตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเริ่มตัดเข้าสู่อินโทรลเกมส์ ซึ่งทำเอาเจฟสนใจเป็อย่างมากและเขาพร้อมจะตัดขาดจากโลกภายนอกเพื่อให้ได้อยู่กับเกมส์นี้อย่างดื่มด่ำมากที่สุด
“โคตรเจ๋ง”
คำพูดที่พูดออกมาอย่างไม่รู้ตัวของเจฟบ่งบอกถึงความน่าสนใจและน่าเล่นของเกมส์เป็อย่างมากและเจฟก็พร้อมแล้วที่จะเล่นมันเกมส์เข้าสู่ที่หน้าเมนูและแน่นอนว่าคนที่ชอบเล่นเกมส์อย่างเขาก็ปรับระดับความอยากของเกมส์ให้อยู่ในระดับที่ยากที่สุดนั่นก็คือระดับ ‘มาสเตอร์’ เจฟเริ่มเล่นเกมส์และจมดิ่งเข้าสู่‘SOLO LAND’ หรือโลกในเกมส์ทันที เวลาผ่านไปเรื่อย ๆเจฟก็ยังคงเล่นเกมส์ต่อสู้และอัพเลเวลของตัวละครที่เขาสร้างให้มีระดับที่สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ
03:48 AM.
เจฟค่อย ๆ ถอยหลัง และนั่งลงบนโซฟา...แต่ภาพที่เขาเห็นผ่าน VR นั้น คือ เขากำลังนั่งลงบนพื้นหญ้าท่ามกลางบรรยากาศที่โอบล้อมและเต็มไปด้วยขุนเขา ภาพที่แสดงให้เห็นนั้น มีลมพัดพาใบไม้ต้นหญ้าพริ้วไหวลอยไปตามแรงลมพอดีกับจังหวะที่แอร์ภายในห้องปล่อยลมเย็น ๆ ออกมา เจฟค่อย ๆ เอนตัวลงนอนบนพื้นหญ้าเขาเริ่มรู้สึกจมดิ่งกับมันมากกว่าเดิมดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าในโลกของความเป็จริงนั้นเขากำลังนั่งและพิงหลังอยู่บนโซฟาหนานุ่มภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ตึกแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองที่มีแต่ความวุ่นวายความหนาวเย็นภายในห้องทำให้เจฟรู้สึกเคลิ้มไปกับบรรยากาศในภาพที่เห็นจากเครื่อง VR ประสาทของเขาเริ่มแยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรไม่จริง เสียงที่ได้ยินก็เป็เสียงนกเสียงธรรมชาติในแบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันก็อ่อนโยนต่อหูของเขามากความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ในเกมส์จนผ่านด่านมาหลายด่านและปลดล็อคระบบ openworld ในเกมส์ได้ ทำให้เจฟรู้สึกเหมือนได้รับอิสระและสิ่งแรกที่เขาทำก็คือการหยุดพักนั่นเอง แล้วภาพที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็ค่อย ๆเลื่อนหาย เบลอและจางลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะมืดดับลงเจฟกำลังอยู่ในห้วงนิทราด้วยความไม่ตั้งใจ
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!!”
เจฟสะดุ้งตื่นขึ้นเสียงของใครบางคนที่แว่วมาไกล ๆตามกระแสลมที่พัดผ่านตัวเขามา ทำให้เขารู้สึกตัวเจฟมองซ้ายมองขวาและพบว่าตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้าและบรรยากาศรอบ ๆก็เต็มไปด้วยหุบเขาจริง ๆ เจฟรู้สึกใมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อสติของเขากลับมาเต็มร้อยเขาก็ไม่เห็นอะไรที่เขาคุ้นเคยเลย ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันแน่ นี่คือความฝันใช่ไหมหรือว่าเขา....ตายไปแล้ว ?? แต่นี่คือภาพจำสุดท้ายที่เขามองเห็นนะภาพสุดท้ายที่เห็นผ่านจากเครื่อง VR ที่เขากำลังเล่นเกมส์อยู่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!”
เสียงร้องะโดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆไม่แน่..มันอาจจะเป็คำตอบที่เขาตามหาอยู่ก็ได้.
![[Mpreg] Oh my ghost! How it happened? #ผมท้องกับผี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593854545_38209656.webp)
748
