คือเวลาที่เฟิงหลงได้หายตัวไปจากสายตาของสาธารณชน... สามเดือนที่เขาได้จมดิ่งลงไปในห้วงแห่งการหล่อหลอมร่างกายและจิตวิญญาณขึ้นมาใหม่ภายใต้การชี้แนะของอาจารย์
และในที่สุด... เขาก็กลับมา
การกลับมาของเขาไม่ได้โอ่อ่าหรือเป็นที่โจษจัน... เขาเพียงแค่เดินกลับมายัง "เรือนเงาจันทร์" อย่างเงียบงันในยามราตรี... แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น... ได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง!
มันคือกลิ่นอายของยอดฝีมือระดับ ราชันย์!
"หลงเอ๋อร์! เจ้า...เจ้า..." เฟิงเจิ้น ที่กำลังนั่งโคจรพลังอยู่กลางสวน สัมผัสได้ถึงการมาถึงของบุตรชายในทันที! เขาลืมตาขึ้นและเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนกับความปีติยินดีอย่างสุดซึ้ง!
"ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านพ่อ" เฟิงหลงยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่อบอุ่นอย่างแท้จริง
การทะลวงสู่ขั้นราชันย์ของเขาได้สร้างความยินดีให้แก่เฟิงเจิ้นอย่างมหาศาล... แต่เมื่อเขาได้พบกับ หลินเฟิง และ เซียวเฉิน ในวันรุ่งขึ้น... รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป... ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว
"พี่ชายเย่! ในที่สุดท่านก็กลับมา!" ทั้งสองร้องออกมาด้วยความดีใจ แต่ใบหน้าของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความเหนื่อยล้า
"เกิดอะไรขึ้น?" เฟิงหลงถามเสียงเรียบ เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ
หลินเฟิงถอนหายใจยาว... "พี่ชายเย่... ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา... กลุ่มเงาอสูรของเราเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว... แต่ในขณะเดียวกัน... เราก็ได้สร้างศัตรูที่น่ากลัวที่สุดขึ้นมา"
"ตระกูลเหลย..." เซียวเฉินกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำ "พวกเขาไม่ยอมปล่อยเรื่องการตายของเหลยป้าเทียนไปง่ายๆ"
"ในช่วงเดือนแรก... พวกมันยังไม่เคลื่อนไหว" หลินเฟิงเล่าต่อ "แต่หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าท่านผู้อาวุโสเยว่ไม่ได้เข้ามาแทรกแซงโดยตรง... พวกมันก็เริ่มลงมือ!"
"พวกมันไม่ได้ท้าทายเราซึ่งๆ หน้า... แต่กลับใช้ 'สงครามเงา' ที่สกปรกและเลือดเย็น! พวกมันส่งคนจากกลุ่มอิทธิพลอื่นที่อยู่ใต้สังกัด... มาหาเรื่องสมาชิกของเรา... ปล้นชิงแต้มคุณูปการ... และทำร้ายร่างกาย! สมาชิกของเราหลายคนบาดเจ็บสาหัส! และบางคนก็หวาดกลัวจนต้องขอลาออกจากกลุ่มไป!"
"และที่เลวร้ายที่สุด..." เซียวเฉินกัดฟันแน่น! "...เมื่อสามวันก่อน... 'ลู่เฟย'... ศิษย์สายนอกที่ท่านเคยช่วยไว้และเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ภักดีที่สุดของเรา... เขาถูกพบในสภาพที่บาดเจ็บสาหัสปางตายที่หลังหอคอยทดสอบ... เส้นชีพจรของเขาถูกทำลายจนหมดสิ้น! เขา...เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว!"
ครืน!
ถ้วยชาในมือของเฟิงหลง... พลันแหลกละเอียดเป็นผุยผง!
ไอสังหารที่เย็นเยียบจนสามารถแช่แข็งจิตวิญญาณได้... ระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างไม่อาจควบคุม! ทำให้หลินเฟิงและเซียวเฉินต้องตัวสั่นเทาและถอยหลังไปหลายก้าว!
"ใคร...เป็นคนทำ?" เขาเค้นถามออกมาจากไรฟัน... ทุกพยางค์ล้วนเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันที่หนาแน่น
"เป็น...เป็น... เหลยจ้าน (Lei Zhan) ขอรับ!" หลินเฟิงตอบเสียงสั่น "เขาคือน้องชายแท้ๆ ของเหลยป้าเทียน! และเป็นที่รู้จักกันดีในนาม 'พยัคฆ์อัสนีคลั่ง!' พลังของเขาอยู่ในระดับราชันย์ขั้นที่สอง! และขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและซาดิสม์! มัน...มันทำร้ายลู่เฟยต่อหน้าคนอื่น... และยังประกาศกร้าวว่า... นี่เป็นเพียงแค่ 'คำเตือน' แรก... ที่ส่งมาถึงท่าน!"
เฟิงหลงหลับตาลง... เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ... และกดข่มไอสังหารที่บ้าคลั่งนั้นไว้...
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ดวงตาของเขาก็กลับมาสงบนิ่ง... แต่เป็นความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุที่บ้าคลั่งเสียอีก...
"ข้าเข้าใจแล้ว" เขากล่าวเสียงเรียบ
"พี่ชายเย่! ท่านจะทำอย่างไร!? เราจะไปบุกกลุ่มอัสนีบาตเลยหรือไม่!?"
"ไม่" เฟิงหลงส่ายหน้า "การทำเช่นนั้น... คือการเดินเข้าไปติดกับดักของพวกมัน"
เขาหันไปมองสหายทั้งสอง "พวกเจ้าทำได้ดีมากแล้ว... ที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง"
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ... เขาเพียงแค่หันหลัง... และเดินออกจากเรือนเงาจันทร์ไปอย่างเงียบๆ...
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังกลุ่มอัสนีบาต...เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังตำหนักวินัย...
แต่เขาเดินตรงไปยัง... "หอโอสถ!"
หลินเฟิงและเซียวเฉินมองหน้ากันอย่างงุนงง... 'ไปหอโอสถทำไม!?'
แต่ในใจของเฟิงหลงนั้น... แผนการที่อำมหิตและเลือดเย็นที่สุด... ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว...
'เหลยจ้าน... ตระกูลเหลย...' เขากระซิบกับตัวเองในใจ
'พวกเจ้าคิดว่าการทำร้ายคนของข้า... จะทำให้ข้าต้องโกรธแค้นและบุกเข้าไปอย่างโง่เขลางั้นรึ?'
'พวกเจ้าคิดผิดแล้ว...'
รอยยิ้มของอสูรปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
"...เพราะข้า... จะไม่เพียงแค่ฆ่าพวกเจ้า..."
"...แต่ข้า... จะทำให้พวกเจ้า... ต้องสิ้นหวัง... และอ้อนวอนขอความตาย... ที่จะไม่มีวันมาถึง"
848K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
