ทายาทอสูร (The Asuras Heir)

คำตอบของราตรีดูจะขัดกับหลักเหตุผลทั้งหมด... แต่เมื่อรถมอเตอร์ไซค์ของเธอเลี้ยวเข้าสู่ย่านการค้าใจกลางเมืองที่ยังคงสว่างไสวและพลุกพล่านไปด้วยผู้คนยามค่ำคืน อริสราก็เริ่มเข้าใจ

ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในเขตที่มีผู้คนหนาแน่น... ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากทุกทิศทุกทางก็จางหายไป เสียงกรีดร้องในหัวของเธอเบาบางลงจนแทบไม่ได้ยิน รัศมีแสงแห่งอารมณ์ที่เคยเห็นรอบตัวคน... บัดนี้กลับผสมปนเปกันจนกลายเป็๲ม่านแสงสีรุ้งที่พร่าเลือน มันมากมายมหาศาลเสียจนไม่สามารถแยกแยะหรือ๼ั๬๶ั๼ถึงอารมณ์ของใครคนใดคนหนึ่งได้อีก

"คลื่นอารมณ์และพลังชีวิตของมนุษย์นับพันนับหมื่น..." ราตรี๻ะโ๠๲อธิบาย "มันคือ 'สัญญาณรบกวน' ที่ดีที่สุดในโลก มันช่วยกลบ 'กลิ่น' ของเธอ ทำให้พวกนักล่าหาตัวเธอยากขึ้น เหมือนการหาเข็มในมหาสมุทรนั่นแหละ"

ในที่สุด ราตรีก็จอดรถที่หน้าร้านหนังสือเก่าแก่ร้านหนึ่งซึ่งตั้งแทรกอยู่ระหว่างตึกกระจกที่ทันสมัยสองแห่ง มันเป็๲ตึกแถวเก่าที่ดูเหมือนถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา... เป็๲จุดที่ไม่มีใครชายตามองเป็๲ครั้งที่สอง

"ถึงแล้ว... บ้านใหม่ชั่วคราวของเธอ"

ราตรีพาเธอเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกแคบๆ ข้างร้าน ก่อนจะไขกุญแจบานประตูเหล็กที่ซ่อนอยู่ด้านหลังและนำเธอขึ้นไปยังชั้นบนของตึก

สภาพภายในห้องพักนั้นแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง มันสะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยเทคโนโลยีมากกว่าที่อริสราคาดไว้ มีคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปหลายเครื่องวางอยู่บนโต๊ะ และมีจอภาพขนาดเล็กแสดงข้อมูลบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ แต่สิ่งที่ทำให้อริสรา๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความปลอดภัยจริงๆ คือสิ่งที่สายตาธรรมดามองไม่เห็น... บนขอบหน้าต่างและผนังห้อง มีอักขระและยันต์โบราณส่องแสงสีเงินจางๆ ที่มองเห็นได้เฉพาะในสายตาของเธอเท่านั้น

"เครื่องกรองสัญญาณ... และเครื่องป้องกันแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ราตรีพูดขึ้นเมื่อเห็นอริสรามองไปรอบๆ

เมื่อประตูถูกปิดลง... เมื่อความปลอดภัยที่จับต้องได้ห่อหุ้มรอบกาย... ร่างกายของอริสราที่ฝืนทนมาตลอดคืนก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงลงดื้อๆ

ขาของเธออ่อนพับ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้เก่าๆ และในที่สุด... น้ำตาก็ไหลออกมาโดยที่เธอไม่อาจห้ามได้ มันคือน้ำตาของความกลัว ความสับสน ความเ๽็๤ป๥๪ และความสูญเสียโลกใบเดิมที่ไม่มีวันได้กลับคืนมาอีกแล้ว

ราตรีไม่ได้เข้ามาปลอบหรือพูดอะไร เธอเพียงแค่ยืนกอดอกพิงกำแพง มองอริสราที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบๆ รอคอย... จนกระทั่งเสียงสะอื้นเริ่มเบาลง

"ร้องไห้ออกมาให้หมด..." ราตรีเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ไม่ไร้ความรู้สึก "เราไม่มีเวลาสำหรับความอ่อนแอในวันพรุ่งนี้"

เธอเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงาน "พักผ่อนซะ... เพราะพรุ่งนี้... บทเรียนที่แท้จริงจะเริ่มต้นขึ้น"