ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

เทวินที่แม้จะต้องการทราบเรื่องราวที่มาของเจ้าของหยดเลือดมรกตและไรอาร์ที่มาจากดาวเคราะห์ในระบบสุริยะดวงสีน้ำเงิน
แต่เขาก็ห่วงอาการพิษร้อนของเรนิตามากกว่าอย่างอื่น จึงได้รีบเอ่ยขอให้ไรอาร์เดินทางออกจากถ้ำแห่งนี้

“ท่านไรอาร์ตอนนี้เราเหลือเวลาประมาณ 32 ชั่วโมง ที่จะต้องช่วยเรนิตา เรารีบออกจากถ้ำไปหาเธอที่กำลังป่วยด้วยกันเถอะครับ”

ร่างแสงของไรอาร์: “ได้ แต่เราจะนำเอาหินพิเศษที่ใช้หยดเลือดของเราเดินทางมาที่ดาวเคราะห์ดวงนี้ไปด้วย
หลังจากนั้นให้คุณเทวินนำหินนี้ไปไว้ด้วยกันกับก้อนที่หยดเลือดมรกตนั้นใช้เดินทางมา”

“ได้ครับหินก้อนนั้นอยู่ที่ไหน แล้วจะนำไปอย่างไรครับ?” เทวินเอ่ยถาม

“หินก้อนนั้นอยู่ในห้องโถงถ้ำแห่งนี้ในตอนที่เราได้เดินทางผ่านห้วงอวกาศมาที่นี้ด้วยหินพิเศษ
ตอนนั้นพบเจองูใหญ่ตัวหนึ่งโดยบังเอิญ” ไรอาร์บอกเล่าต่อทั้งสอง

“งูตัวนั้นมีลักษณะพิเศษคือ มีวิวัฒนาแบบเดียวกับต้นบรรพบุรุษของเราเราได้อาศัยร่างกายงูใหญ่นั้นนำหินก้อนนั้นมาไว้ที่นี่
เราจะใช้แร่เหล็กเย็นเคลื่อนตัวนำออกไปไว้ที่ช่องทางเข้าถ้ำอีกด้านหนึ่ง แล้วให้คุณเทวินย้อนกลับมานำไปเก็บรักษาไว้”

กล่าวเสร็จไรอาร์ก็ได้บังคับแร่เหล็กเย็นเคลื่อนตัวไหลไปยังที่เก็บหินชนิดพิเศษนั้นและมันก็ได้ม้วนตัวเองห่อหินนั้นไว้
และเคลื่อนตัวไปในช่องลับที่หินก้อนใหญ่ปิดไว้ในตอนแรก

เทวินและอมราไม่ทันสังเกตเห็นหินก้อนนั้นตอนนี้จึงได้รู้ว่าเป็นหินในลักษณะแบบเดียวกับจานหินอุกกาบาตที่เขาและเรนิตาเก็บรักษาไว้ มันมีขนาดใกล้เคียงกับลูกฟุตบอล

ร่างแสงของไรอาร์: “เราได้ใช้แร่เหล็กเย็นสร้างรูปกายหยาบหลังจากที่งูใหญ่ตัวนั้นตายไปตอนนี้ก็ยังต้องอาศัยวิธีนี้
เอาละ ตอนนี้เราออกจากโถงถ้ำนี้ไปพบเธอด้วยกัน”

ตอนนี้ช่องทางที่หินก้อนใหญ่เคลื่อนตัวออกนั้นสามารถไปทะลุทางออกบนซอกหินที่เป็นปล่องเขาซึ่งเป็นคนละช่องทางที่เข้ามาทางหลังม่านน้ำตก จากภายนอกไม่มีใครรู้ว่าเป็นปากโพรงถ้ำ

ด้วยที่ทั้งสามในเวลานี้ไม่มีรูปกายหยาบจึงสามารถมุดลอดตามช่องว่างของซอกก้อนหินตามอุโมงค์ถ้ำได้อย่างรวดเร็ว
ไปยังปากโพรงที่เป็นช่องเล็กๆ พอเห็นแสงสว่างจากภายนอกเพียงเล็กน้อย

เมื่อเห็นแสงสว่างจากภายนอกเล็กน้อยนั้นไรอาร์ก็ได้กล่าวกับเทวิน
“ก้อนหินพิเศษที่ใช้เดินทางผ่านห้วงอวกาศจะอยู่ที่ซอกหินนี้ ให้คุณย้อนกลับมานำเอาไปภายหลัง”

“ได้ครับ ” เขากล่าวรับและก็ได้ติดต่อสื่อสารทางจิตกับธัญญา เพื่อไม่ให้เธอไม่ต้องกังวล

“คุณธัญญาเราได้พบกับไรอาร์ ผู้มาจากดาวดวงเดียวกับเจ้าของหยดเลือดมรกตคุณไม่ต้องเป็นกังวลแล้วนะครับ
ไรอาร์ เธอจะช่วยเรนิตาให้หาย”

ธัญญาได้สื่อสารกลับมาที่ทั้งเทวินและอมรา: “ดีแล้วค่ะ พวกคุณรีบพาเธอไปช่วยคุณเรนิตาเถอะค่ะตอนนี้ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นแล้ว
และก็จะเข้าการบำเพ็ญตนต่อ”

“ได้ครับ” เทวินและอมรากล่าวรับ

อมรา : “ฉันคิดว่าหลังจากคุณเรนิตาหายดีแล้ว ฉันก็จะกลับไปที่ต้นจันทน์ลูกหอมค่ะ คุณธัญญาไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ”

ธัญญาได้สื่อสารกับอมรา: “คุณอมราอยู่ช่วยทางนั้น ดีแล้วค่ะ ถ้าหากมีอะไรที่จำเป็นฉันจะติดต่อไปด้วยสมาธิจิต ไว้พบกันนะคะ”

เมื่อมีทางรักษาผู้ที่เกี่ยวข้องต่อกันกับพันธกรรมแล้วธัญญาที่ตอนนี้อาศัยอยู่ต้นจันทน์ลูกหอมก็ไม่ต้องเป็นกังวลเกิดขึ้น
เธอก็ได้กลับเข้าสู่การบำเพ็ญตนอีกครั้ง

เมื่อสื่อสารกันแล้วภายในโถงถ้ำตอนนี้หนึ่งร่างทิพย์กับสองร่างวิวัฒนาการกายแสง ก็ได้ออกไปจากปากโพรงอุโมงค์ถ้ำ
ตรงช่องที่แสงสว่างส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อยนั้น

เมื่อออกมาแล้วพบว่ามันเป็นเนินเขาลูกหนึ่งที่พอมองลงไปเห็นสายน้ำที่ไหลไปเป็นน้ำตกและยังมองเห็นเมืองของชาวเผ่าอิระมังค์ยาซึ่งอยู่ไกลออกไปประมาณ 3 ถึง 4 กิโลเมตร เห็นจะได้

ไรอาร์ก็ได้ให้แร่เหล็กเย็นธาตุกายสิทธิ์นั้นกลับมาหลอมรวมกับกายแสงของตัวเองเพียงไม่นานก็กลายสภาพเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วไปคนหนึ่ง ดูไปช่างเป็นสตรีที่มีความงดงามมาก เธอมีผิวขาว ดวงตาคู่สวยเป็นสีเขียวเส้นผมดำสลวยถึงกลางหลัง เธอสร้างรูปกายภายใต้ชุดเสื้อผ้าคล้ายเป็นชาวเขาเผ่าหนึ่งทำให้ทั้งเทวินและอมราต่างชื่นชม

อมราก็กลืนร่างทิพย์สู่ความเป็นมนุษย์เธอที่มีกลิ่นหอมอันเป็นทิพย์และรูปร่างหน้าตาผิวพรรณงดงามดุจเทพธิดา
สวยงามตามแบบของเธอ ทำให้ไรอาร์รู้สึกชื่นชมเช่นกัน

ร่างกายแสงของเทวินกับอมราและไรอาร์ก็ได้มุ่งไปที่พักรับรองเพื่อไปช่วยเรนิตาที่กำลังตกพิษร้อน

การมาหาแร่เหล็กเย็นธาตุกายสิทธิ์ครั้งนี้ดูเหมือนว่าน้ำผึ้งที่ชโลมร่างกายไว้นั้นแม้ไม่เป็นผลให้แร่พิเศษ
ไปหลอมรวมที่ร่างกายเนื้อของเขา แต่กลับได้กลับไปมากกว่าที่คิดไว้ คือ ไรอาร์ ผู้มาจากดาวเคราะห์ดวงเดียวกับเจ้าของหยดเลือดมรกต