ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ทันทีที่คิมบีโฮเอ่ยชื่อกระบวนท่า..

        ทั้งสนามก็เหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ..!

        ไม่รู้ว่าพวกนายเคยรู้สึกแบบนี้ไหม..

        แค่ได้ยินชื่อท่า..

        แต่เหมือนขาทั้งสองข้างจะเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ตามเนื้อตามตัวเหมือนถูกใครเอาน้ำแข็งยัดเข้าไปในกระดูก

        ใช่.. มันเย็นขนาดนั้นเลย..

        โดยเฉพาะถ้าคนที่เป็นตัวเต็งอย่างคิมบีโฮเพิ่งใช้วิชาโจมตีเป็นครั้งแรก!

        ไอพลังที่แผ่ออกมาจากหมอนั่นไม่ใช่แค่ความเย็นธรรมดา!!

        มันคือความเงียบงันแบบที่เย็นเฉียบ อย่างกับขั้วลมหนาวมาเยือนก่อนฤดูกาลอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

        ปราณวารีที่เคยแค่เคลือบอยู่บนดาบทาจิเล่มยาวก็เปลี่ยนไป

        ตอนนี้แน่นจนกลายเป็นแสงสีฟ้าใส ๆ ที่วาบเข้าตาจนรู้สึกเหมือนกับดวงตาของผมกำลังแข็งและหลุดออกจากเบ้า

        พวกนายคงคิดว่า 'แสงสีฟ้าใส? มันจะน่ากลัวตรงไหน?'

        ขอบอกเลย..

        ถ้าได้ดูอยู่ข้างผมตรงนี้ จะรู้ว่ามันคือความบริสุทธิ์แบบโคตรอำมหิต

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งดาบปิดนที!”

        ทันทีที่เสียงนั้นหลุดจากปากคิมบีโฮ!

        เสี้ยววินาทีถัดมา คมดาบก็ชักพรวดออกมาราวกับสายฟ้าฟาด

        มันเร็วเกินไป!!

        เร็วจนไร้เสียงหวีดของอากาศรอบตัวที่ถูกตัดผ่าน จนทำให้ผมที่แค่นั่งดูอยู่ยังรู้สึกเหมือนโดนตัดไปด้วย

        ไม่มีเสียงอะไรเลย ไม่มีแม้แต่เสียงของดาบตัดลมหรือเสียงการเฉือนดาบ

        ราวกับว่าเสียงทั้งหมดถูกดูดกลืนหายเข้าไปในเส้นแสงสีครามที่ตามหลังปลายดาบเส้นนั้นมา

        มันเป็นเส้นสายที่บางเฉียบจนนึกว่าลมหายใจของคนทั้งสนามพร้อมจะขาดห้วง..

        แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนรอยแยกของโลกจริง ๆ

        ผมรู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่แค่การฟัน มันคือการฉีกช่องว่างของมิติด้วยดาบเพียงเล่มเดียว และคมดาบนั่นก็กำลังมุ่งหน้าไปยังซุนโหวหวังในจังหวะที่มันเพิ่งตั้งหลักได้พอดี

        มือของผมเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว!

        เส้นเลือดปูดขึ้นมาอย่างกับมันจะระเบิดออกจากฝ่ามือ หัวใจเต้นรัวเหมือนจะระเบิด จิตในใจผมแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสียงตะโกน

        “โหวหวัง! หลบสิวะ! อย่าไปปะทะกับมันตรง ๆ หลบ!”

        แต่ไอ้หมอนั่น..

        โหวหวังน่ะ..

        มันไม่ใช่คนที่ถอยหรือหนีเป็นถ้าตัดสินใจที่จะสู้แล้ว

        ความเป็นนักสู้ในตัวมันไม่เคยยอมให้ทำแบบนั้น ต่อให้มีดาบจะพุ่งมาแทงกลางอกก็เถอะ

        ไอ้บ้าเอ๊ย!

        แทนที่จะหลบ..

        มันกลับคำรามออกมาสุดเสียงเหมือนจะเอาให้เวทีสั่น!

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 3 กำแหงสุดกู่!!

        โฮกกกกกกกก!!”

        เสียงนั้น..

        ถ้าจะบอกว่ามันคือเสียงของสัตว์ป่าก็คงไม่ผิด แต่มันไม่ใช่สัตว์ป่าทั่วไป

        มันคือเสียงคำรามของวานรที่ผมรู้จักดี เสียงที่เต็มไปด้วยดิบเถื่อน ดื้อรั้น และไม่คิดจะยอมใครหน้าไหนทั้งนั้น

        เปลวนิพพานสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยโอบล้อมรอบตัวของมัน กลับมาปะทุอีกครั้ง

        เหมือนมันไปเติมน้ำมันใส่กองเพลิงสีขาวให้โหมแรงหนักขึ้นมาอีกรอบ

        โหวหวังไม่แค่ต้าน..

        แต่เลือกจะ 'โต้กลับ'

        มันใช้ท่า 'กำแหงสุดกู่' ท่าที่บ้าดีเดือดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นจากมัน

        เพื่อปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวให้ตื่นเต็มร้อย แล้วควงกระบองเหล็กดำที่ลุกโชนด้วยไฟสีขาว พุ่งเข้าปะทะกับคมดาบของคิมบีโฮโดยตรง!

        บ้าไปแล้ว..

        ไอ้บ้านั่นเลือกจะเอาไฟแลกกับน้ำแข็งแบบซึ่ง ๆ หน้า!

        ตูมมมม! เคร้งงงงง! ซ่าาาาาา!

        เสียงระเบิดโครมครามดังขึ้นติดกันสามชั้น ซ้อนกันเหมือนมีคนเอาลาวาโยนลงไปใน..ไนโตรเจนเหลว

        เสียงแรก.. เสียงพลังปราณปะทะกันดังตึงตัง

        เสียงสอง.. โลหะเสียดสีกันชนิดที่แทบจะแซะลูกกระเดือกให้กระเด็น

        และเสียงสุดท้าย..

        เสียงไอน้ำเดือดปุด ๆ จากไฟกับน้ำแข็งที่ไม่มีใครยอมใคร

        แรงปะทะหนักจนพื้นเวทีที่ว่าทนยังแตกร้าวเป็นวง เศษหินปลิวว่อนไปหมดเหมือนพายุกวาด

        หมอกสีขาวหนาทึบค่อย ๆ คลุมเวที ราวกับเทพเจ้ากำลังจะให้คำตัดสินสุดท้าย..!

        และเมื่อม่านนั้นเริ่มจางลง..

        สิ่งที่ผมเห็น มันทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นไปเฉย ๆ

        โหวหวังถูกอัดจนกระเด็นไปไกลเป็นสิบก้าว พื้นหินข้างล่างนั่นถูกลากด้วยฝ่าเท้าจนเป็นรอยเส้นยาวเหมือนมีใครเอาแปรงขัดเหล็กมาขูดไว้

        หมอนั่นยืนหอบฮัก ๆ

        สีหน้าของมัน..

        ซีดจนนึกว่ากำลังจะแปลงร่างเป็นลิงผีอยู่รอมร่อ

        แต่ที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่แค่สภาพของเพื่อนผม!!

        มันคือภาพที่ผมเห็นที่ปลายกระบองของโหวหวัง..

        ตรงนั้นมีเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใสเกาะอยู่!

        ใช่..

        น้ำแข็งนั่น..

        กำลังแช่ปลายกระบองเพลิงของเพื่อนผมอยู่!

        มันกำลังลามอย่างช้า ๆ ราวกับเชื้อโรคที่กลืนกินทุกอย่างทีละนิด..

        ทีละนิด..

        บอกเป็นนัยชัด..

        ว่าปราณน้ำแข็งของบีโฮเหนือกว่าจนสามารถดับเปลวนิพพานที่เป็นถึงราชินีแห่งปวงเพลิงให้มอดได้..!

        ทั้งสนามเงียบสนิทอย่างกับโดนดูดเสียงไป..

        ไม่มีแม้แต่เสียงซุบซิบ!

        ทุกคนจ้องภาพตรงหน้านิ่งเหมือนโดนสาปให้ยืนค้าง

        แม้แต่โหวหวังเองก็หน้าเปลี่ยนสีแบบไม่ปิดบัง

        มันมองปลายกระบองที่เริ่มโดนแช่แข็ง สลับกับมองไปยังคิมบีโฮที่ยังยืนนิ่งเหมือนไม่ได้ทำอะไร

        สายตาของโหวหวังในตอนนั้นบอกทุกอย่าง..

        มันรู้แล้ว..

        คิมบีโฮที่ว่าเหนือกว่า..

        มันเหนือกว่าจนแม้แต่โหวหวังยังเทียบไม่ติด

        “บ้าน่า..”

        ผมได้ยินเสียงของท่านผู้เฒ่าซุนต้าชิงพึมพำเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ

        เสียงเบาจนแทบกลืนกับลมหายใจ

        มือท่านกำแน่นจนสั่นเทาแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนจากคนแบบท่าน

        และพูดตรง ๆ

        ผมเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก

        นี่มันเกินไปแล้ว เกินกว่าที่ผมคิดไว้เยอะมาก

        พลังแบบนี้..!

        ไม่ควรจะโผล่มาในคนที่ยังนับว่าอยู่ในรุ่นเดียวกันด้วยซ้ำ

        แล้วในตอนที่ผมกำลังมองโหวหวังอยู่..

        ไอ้หมอนั่น..

        มันก็หันมามองผมแล้วก็ผงกหัวให้ผมทีนึง..

        การกระทำนั้นของมันทำให้ผมหวนนึกถึงคำพูดของมันเมื่อคืนนี้..

        'แต่ก่อนที่มันจะล้มฉันได้.. อ้ายพันธุ์นั้นจักต้องใช้วิชาออกมาสักครึ่งนึงที่มันมีเสียก่อน ฉันจึงจะยอมพ่าย..'

        ไอ้เพื่อบ้าของผมคนนี้..

        มันรู้ตัวแล้วว่าแพ้แน่ ๆ แต่ยังจะสู้อีก..

        สู้.. เพื่อทำให้คิมบีโฮเปิดไผ่ให้ผมเห็นจนหมดมือ..

        ไอ้บ้าเอ้ย..!

        คิมบีโฮเห็นว่าโหวหวังยังยืนได้อยู่ก็แค่ควงดาบในมือเบา ๆ ปัดเกล็ดน้ำแข็งออกเหมือนเป็นเศษฝุ่น

        ไม่มีคำพูด ไม่การแสดงสีหน้าอะไรทั้งนั้น

        ไม่ต้องเดาให้เหนื่อย หมอนั่นไม่คิดจะให้โหวหวังได้พักหายใจเลยด้วยซ้ำ

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งกระเพื่อมในบึงเงา!”

        ในฉับพลัน! หินบนสนามประลองก็ค่อย ๆ ถูกปราณวารีที่อ่อนยวบจากตัวของบีโฮเคลือบไว้

        ทำให้สนามประลองที่เคยเป็นพื้นหินแข็ง กลับกลายเป็นหนองน้ำขนาดย่อม ๆ จากพลังปราณธาตุวารีของไอ้คางบุ๋มคนนั้น

        ฟุ่บ!

        อยู่ดี ๆ ร่างของคิมบีโฮก็หายวับไปจากกรอบสายตาของผม!

        ความเร็วที่หมอนั่นใช้แทบจะเรียกได้ว่า รวมจุดเด่นของท่าร่างอาชาเหินวายุมอบของตระกูลหม่าและมังกรเคลื่อนสมุทรของตระกูลตงเอาไว้ด้วยกัน

        มันระเบิดความเร็วต้นออกมาได้น่ากลัว แถมความเร็วปลายยังเรียกว่า 'โคตรอันตราย'

        นี่ขนาดผมอยู่บนอัฒจันทร์ ได้เห็นภาพมุมกว้างยังเรียกว่ามองยาก

        แล้วโหวหวังล่ะ..

        มันอยู่ในสนามประลอง..

        มุมและวีถีสายตาย่อมแคบกว่าผม!

        สำหรับโหวหวังคงเห็นว่าบีโฮมันได้หายไปแน่ ๆ !!

        หัวใจผมกระชากวูบจนต้องตะโกนในใจแบบไม่ทันคิด

        “ข้างหลัง! อยู่ข้างหลังเจ้าโหวหวัง!”

        โชคดีที่เพื่อนของผมมันไวพอ มันหันกระบองกลับไปตั้งรับได้ทัน!

        แต่สิ่งที่เจอกลับมีแค่..

        อากาศว่างเปล่า..

        แบบว่างเปล่าจริง ๆ

        แต่ในช่วงจังหวะที่โหวหวังรวมถึงผมไม่ทันสังเกต..

        ก็ได้มีคมดาบวาดเข้าใส่ตัวของโหวหวังจากอีกฝั่ง

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งเกล็ดสะท้านคลื่น!”

        วงดาบที่ว่องไวจนมองไม่ทันวาดกรีดผ่านจนเห็นแค่เส้นแสงระยิบของปราณเหมันต์ทิ้งไว้ตามวิถีดาบ

        ฉัวะ!

        ดาบมันมาโผล่ทางซ้าย!

        ฟาดสวนตอนโหวหวังหันผิดทาง ไอ้หมอนั่นคำนวณจังหวะไว้เป๊ะจนน่ากลัว

        โหวหวังต้องรีบสะบัดกระบองกลับมาแบบแทบไม่ทัน

        คำว่าพัลวันไม่พอหรอก..!

        คือหืดขึ้นคอระดับต้องใช้สัญชาตญาณล้วน ๆ เลยนั่นแหละ

        เคร้ง!

        โหวหวังรับไว้ได้ก็จริง แต่แรงดาบมันหนักเกินกว่าจะยืนต้านได้สนิท

        ตัวของเพื่อนผมเซถอยไปนิดหน่อย แบบที่ดูเหมือนไม่เยอะ..

        แต่ข้างในน่ะ..

        ผมรู้เลยว่ามันสะเทือนถึงตับไตแน่ ๆ !

        และนั่นมันแค่เปิดม่านฉากแรกเท่านั้น

        หลังจากนั้นไอ้คางบุ๋มนั่นก็เริ่ม 'ระบำดาบ' ของจริง

        ที่ผมเรียกแบบนี้เพราะมันทั้งเร็ว ทั้งลื่นไหล แล้วก็ดูโคตรไร้ความปรานี

        คิมบีโฮเคลื่อนตัวรอบโหวหวังเหมือนนักล่าที่กำลังหยอกเหยื่อให้วิ่งวนในกรง

        เดี๋ยวโผล่เดี๋ยวหายไปจากสายตา แล้วโผล่มาในจุดอับ และทุกครั้งจะปล่อยคลื่นดาบเย็นจัดเข้าใส่แบบไม่ให้ตั้งตัว

        ส่วนโหวหวัง..

        ที่ตอนนี้เหมือนวานรคลั่งจริง ๆ มันคำรามลั่นด้วยความหงุดหงิดจากการถูกปั่นหัวสลับไปมาแบบเดาทิศทางไม่ได้

        และดูเหมือนมันจะรู้สึกรำคาญไม่น้อย

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 5 แผดสะบัดเพลิง”

        โหวหวังหมุนกระบองเพลิงเป็นวงกว้างเหมือนระเบิดพลังออกทุกทิศ

        หวังใช้เพลิงไฟกดดันให้คนที่เคลื่อนตัวไวมีพื้นที่จำกัดในการเข้าโจมตี

        แต่เอาจริงนะ..

        เหมือนมันจะไม่ได้ผล..

        แม้แต่ชายเสื้อของบีโฮ มันยังแตะไม่ได้เลย

        นี่ไม่ใช่การสู้กันด้วยพลังอย่างเดียวแล้ว..

        แต่มันคือภาพของความต่างชั้นในเชิงกลยุทธ์แบบสุดขั้ว

        คิมบีโฮใช้แรงแค่นิดเดียว แต่บีบให้โหวหวังต้องระเบิดทุกอย่างออกมาแบบไม่มีทางเลือก

        “อ้ายบ้าเอ๊ย!

        เลิกหนีแล้วมาสู้กันซึ่ง ๆ หน้าเสียที!”

        โหวหวังตะโกนลั่น เสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจนแทบจะสะบัดพายุออกมาได้

        แต่สิ่งที่ได้กลับมา..

        ไม่ใช่คำตอบ ไม่ใช่คำอธิบาย

        มันคือคมดาบจากมุมอับที่พุ่งเข้ามาอีกระลอก

        เหมือนคิมบีโฮ.. หมอนั่นกำลังบอกว่า 'ไม่เอาหรอกไอ้วานร ข้าเล่นในแบบของข้าสนุกกว่าเยอะ'

        ภาพที่ผมเห็นตอนนั้น..

        พูดเลยว่าหนักใจมาก ๆ สำหรับเพื่อนคนหนึ่งที่เห็นเพื่อนรักกำลังลำบาก

        โหวหวังมันกำลังถูกไล่กินทุกทางแบบไม่เหลือช่องให้หายใจ

        ถ้ายังปล่อยให้บีโฮลากไปตามเกมแบบนี้..

        อีกไม่นานมันจะหมดแรงและร่วงคาสนามแน่ ๆ

        แต่แล้วอยู่ดี ๆ ไอ้เพื่อนเวรของผมก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คิดว่ามันจะกล้าทำ..!

        อยู่ ๆ มันก็ 'หยุด'

        ใช่..!

        หยุดนิ่งอยู่กลางเวที สองเท้าจิกลงกับพื้นหินจนเกิดรอยร้าว แล้วตั้งป้อมหมุนกระบองสร้างเกราะเพลิงขึ้นรอบตัวเองเหมือนนักรบโบราณที่รอคอยเพียงจังหวะเดียว..

        จังหวะจะสู้กลับสุดแรงที่มี

        เสี่ยงน่ะเหรอ..

        แน่นอนว่ามันโคตรเสี่ยง!

        แต่ถ้าถามว่ากล้าหาญไหม..

        ผมบอกได้คำเดียว..

        เป็นผมก็จะทำแบบโหวหวังถ้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น

        คิมบีโฮที่เห็นแบบนั้นก็หยุดขยับเช่นกัน เพราะตอนนี้รอบตัวของโหวหวังไม่ต่างกับมีเกาะไฟสีขาวลามอยู่ทั่วทั้งตัว

        หมอนั่นยืนมองโหวหวังที่ตั้งท่าแน่นปึ้กอยู่กลางเวทีด้วยสายตานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินหมากตัวสุดท้ายบนกระดาน

        แล้วมุมปากของไอ้คางบุ๋มคนนั้นก็ยกขึ้นเล็กน้อย..

        ไม่ใช่รอยยิ้ม ไม่ใช่ความชื่นชม

        แต่มันคือรอยเหยียดที่เย็นเฉียบจนรู้สึกหนาวขึ้นมาทั้งตัว

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งปราการเวียนวารี!”

        พื้นน้ำที่นองอยู่บนพื้นตอนแรกก็นิ่งสะงัด

        แต่ในตอนที่คิมบีโฮใช้ท่าใหม่..

        อยู่ ๆ ก็เกิดน้ำวนขึ้นบนสนามประลองหลายหย่อม

        “อะไรกัน..”

        ผมพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาในตอนที่คิมบีโฮวาดดาบทาจิกลางอากาศเป็นวงกว้าง

        แล้วปลดปล่อยปราณวารีสีครามออกมารัว ๆ แบบไม่ยั้ง!

        ซ่าาาา!

        ดาบฟาดออกไปในแนวโค้ง และสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแทบทำผมต้องหลุดปากสบถอีกครั้ง

        วังวนน้ำได้แปรสภาพกลายเป็นวังวนน้ำแข็งขนาดมหึมา ที่หมุนควงขึ้นมาทันทีต่อหน้าต่อตา ราวกับพายุทอร์นาโดขากขั้วโลกใต้ที่ไม่ใช่แค่หมุน..

        แต่มันพร้อมจะทำลายด้วยคมเขี้ยวของเกล็ดน้ำแข็ง!!

        หมอนั่นสร้างพายุหมุนเยือกแข็ง แล้วฟาดมันใส่โหวหวังเหมือนจะบดขยี้ให้แหลกเป็นผง

        โหวหวังเบิกตาโพลง ใบหน้าพูดแทนปากประมาณว่าเกิดอะไรขึ้น

        แต่ถึงจะตกใจแทบตาย..!

        ไอ้เพื่อนหน้าขนของผมก็ยังรวบรวมพลังทั้งหมดขึ้นมาต้านไว้อย่างสุดแรง

        ตูมมมมมม!

        เสียงระเบิดก้องสนั่นทั่วสนามตอนที่วังวนเยือกแข็งกระแทกเข้ากับวงป้องกันเพลิงนิพพานอย่างแรงจังจนผมเผลอกัดฟันแน่นไม่รู้ตัว

        ร่างโหวหวังทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นอย่างแรงเหมือนถูกทับด้วยภูเขาทั้งลูกในฉับพลัน

        เป็นบีโฮและดาบของมันที่กดใส่กระบองของโหวหวัง ทำให้เกิดภาพแบบนั้นขึ้น

        เพื่อนของผม.. มันยังพยายามยันตัวไว้สุดแรง พยายามดันคลื่นพลังบ้าคลั่งนั่นออกจากตัวอีกครั้ง

        แม้จะเริ่มสั่นแทบยืนไม่อยู่

        ไอเย็นจากวังวนมันซึมเข้าไปทุกอณูของร่างโหวหวัง

        ผมเห็นเส้นผม เส้นคิ้ว เริ่มเปลี่ยนสีเป็นขาวอย่างช้า ๆ เหมือนมีใครมาโรยเกล็ดน้ำแข็งลงบนตัวของมันทีละน้อย

        เพื่อนของผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว..!

        ผมรู้..

        และตัวมันเองก็น่าจะรู้..

        แต่สิ่งที่ยังไม่หายไปจากดวงตาของหมอนั่น..

        คือคำว่า 'ยอมแพ้'

        ประกายนัยน์ตาของมันบอก..

        ว่ามันไม่มีอยู่เลย.. คำ..คำนั้น..

        โหวหวังรู้ดีว่านี่แหละ..

        คือเดิมพันสุดท้ายของมัน

        “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

        โหวหวังสูดลมหายใจลึก รวบพลังทั้งหมด

        ใช่..!!!

        ทั้งหมดที่เหลืออยู่ในร่าง ทั้งปราณ ทั้งเปลวนิพพาน!!

        ทุกหยาดหยดที่ยังพอขูดมาใช้ได้ มันเอามารวมกันหมด

        แล้วมันก็คำรามขึ้นฟ้าอีกครั้งแบบสุดเสียง เหมือนจะทิ้งทุกอย่างไว้ในการตะโกนครั้งนั้น

        หมอนั่นกำลังจะทุ่มหมดหน้าตัก ใช้กระบวนท่าสุดท้ายที่มันมี..

        กระบวนท่าที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อแค่สู้!

        แต่เกิดมาเพื่อเปล่งประกายให้โลกจดจำ!!

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 9 วิถีวานร ตีฟ้าให้จำชื่อ!”

        ร่างโหวหวังในตอนนั้น..

        เหมือนตะวันดวงสุดท้ายที่ยอมลุกไหม้เพื่อปล่อยแสงสุดท้ายให้โลกจดจำ

        เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ลุกโชนจนแสบตา

        ร้อนแรงจนเหมือนจะแผดเผาแม้แต่แผ่นฟ้า

        มันค่อย ๆ ดันดาบที่กดลงมาให้ออกไป

        ลุกขึ้นยืนอย่างทระนงทั้งที่ร่างแทบจะยืนไม่ไหว ก่อนสะบัดคมดาบของอีกฝ่ายออกแล้วฟาดกระบองลงตรงใจกลางวังวนน้ำแข็งอย่างสุดแรง

        เดิมพันหมดหน้าตักในกระบวนท่าเดียว!

        และนั่นแหละ..

        คือภาพที่ทั้งงดงามและโคตรเศร้า..

        ภาพของวานรที่ยอมเผาร่างตัวเองเพื่อจะได้ส่องแสงเป็นครั้งสุดท้าย

        วินาทีนั่นแหละ..

        หมอนั่นปล่อยทุกอย่างที่เหลืออยู่ในร่างออกมาไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว

        คิมบีโฮยังยืนนิ่งอยู่ตรงขอบวังวน

        เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม

        แต่ผมรู้ว่าเขากำลังทำในสิ่งเดียวกับโหวหวัง

        หมอนั่นก็กำลังรวบรวมพลังทั้งหมดของตัวเองเหมือนกัน..

        และผมหมายถึง 'ทั้งหมด' จริง ๆ

        ปราณวารีสีครามเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา บัดนี้ข้นจนแทบกลายเป็นสีดำ

        มันถาโถมอยู่ที่คมดาบเหมือนจะทำลายทุกอย่างรอบตัวให้กลายเป็นน้ำแข็ง

        บรรยากาศรอบกายมันนิ่งสนิท เย็นยะเยือกจนนาฬิกาเหมือนจะหยุดเดิน

        ก่อนที่มันจะหลับตา เพื่อสูดลมหายใจเพียงครั้งเดียว

        จากนั้นก็ลืมตาขึ้น

        แล้วปลดปล่อยท่าที่ผมมั่นใจว่า..

        นั่นแหละ!!

        คือของจริง!!

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งเหมันต์ตัดสิ้นแสงตะวัน”

        แสงสีครามจากคมดาบของบีโฮวาววับขึ้นมาแรงจนตาผมแทบมืดแทน

        ก่อนที่ตัวของมันจะพุ่งฉีกผ่านวังวนน้ำแข็งของตัวเองแบบไม่ลังเล

        เหมือนตัดทุกอย่างออกเพื่อจะทะลุเข้าไปถึงเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว

        แล้วมันก็ปะทะเข้ากับกระบองเพลิงของโหวหวัง!

        แล้ววินาทีนั้น..

        ทุกอย่างก็กลายเป็นสีขาววาบในชั่วพริบตาเดียว..

        เพลิงขาวบริสุทธิ์ของโหวหวัง กับปราณครามลึกจนแทบเป็นสีขาวของคิมบีโฮ พุ่งใส่กันอย่างไม่มีใครถอย

        และมันระเบิดใส่กันตรงกลางสนามแบบไม่เผื่อใครหน้าไหน

        เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น..!

        แล้วในตอนที่เสียงหายไป..

        เหมือนโลกกลืนมันลงไปพร้อมแสงที่สว่างจ้าจนตาผมพร่า ร่างกายสั่นเพราะแรงระเบิด สะเทือนขนาดที่พื้นสนามมันโยกเหมือนจะถล่ม

        ผมพยายามยกมือขึ้นมาป้องแสงและหรี่ตาดู

        ภาพที่ผมเห็นคือเงาร่างสองร่างที่ทอดยาวบนสนามประลอง

        และภาพทุกอย่างก็ดับวูบลง..

        เพราะดวงตาของผมไม่อาจทนแสงการปะทะนั่นได้อีกต่อไป..