ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่100

        ยืนมือช่วยเหลือ

        ชายชราผู้นั้นแม้จะพลาดเป้าหมายไปแล้วแต่บนใบหน้ากลับไม่ปรากฏแม้แต่ริ้วรอยของความผิดหวังหรือโกรธเกรี้ยวราวกับว่านั่นไม่ใช่การโจมตีเพื่อปิดฉากหากแต่เป็นเพียงแค่การหยั่งเชิงเบื้องต้นเท่านั้น

        ร่างของชายชราค่อย ๆยืดตัวตรงอีกครั้ง ดวงตาคมลึกแฝงแววเงียบงันทว่าเย็นเยียบจับจ้องไปที่หยุนโม่ซึ่งปลีกตัวหลบออกมาได้อย่างฉิวเฉียด

        หยุนโม่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ภายใต้ชุดเกราะสีดำสนิทหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กเงียบขรึมราวกับวิเคราะห์และวัดผลจากการโจมตีเมื่อครู่

        'การโจมตีเมื่อครู่…ไม่ใช่เต็มกำลัง'เพียงพริบตาเดียวหยุนโม่ก็อ่านขาด อีกฝ่ายไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดดาบผ่าที่จู่โจมเข้าใส่เขานั้นเพียงแค่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมพลังขั้นสูงสุดเท่านั้นยังไม่ใช่พลังที่แท้จริงของขอบเขตสำเร็จรากฐาน

        “ศักยภาพของเจ้านั้นเหนือกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมพลังขั้นกลางทั่วไปเสียอีก”เสียงแหบแห้งของชายชราเปล่งขึ้น 

        ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายคมกริบยังคงจ้องเขม็ง “สามารถหลบการโจมตีที่เทียบเท่ากับระดับสูงสุดของหลอมพลังได้...ไม่เลว”

        หยุนโม่ที่อยู่ภายใต้ชุดเกราะกระตุกมุมปากเล็กน้อยแม้จะไม่เผยสีหน้าโดยตรง แต่ในใจของเขากลับเยาะเย้ย 'ไอ้แก่บ้านี่...ไม่คิดจะจริงจังเลยสักนิด มันกำลังเราอยู่'

        เขารู้ อีกฝ่ายเพียงแค่หยั่งเชิงหลังจากแน่ใจว่าพลังของเขาไม่อาจทะลุผ่านขอบเขตหลอมพลังไปได้ ชายชราผู้นั้นจึงมั่นใจว่าการต่อสู้นี้ตนเองย่อมเป็นฝ่ายกุมชัยอย่างแน่นอน

        หยุนโม่รู้...นี่ไม่ต่างจากแมวที่กำลังหยอกหนูและเขาเกลียดการตกเป็นหนู

        ชายชราเริ่มขยับเท้าอีกครั้งเจตนาจะลงมืออีกครั้งหนึ่ง

        แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างของอีกฝ่ายจะเคลื่อนไหวเต็มที่เสียงแหลมของโลหะที่ถูกเสียดสีก็พลันดังขึ้น

        ปัง! ปัง! ปัง!

        หยุนโม่ตวัดปืนพกสีดำในมือขึ้นทันทีจากนั้นก็กระหน่ำลั่นไกแบบไม่ลังเลกระสุนปราณวิญญาณอัดแน่นทะยานผ่านอากาศเป็นสายแสงสีเงินพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของชายชราอย่างรุนแรงทุกนัดพุ่งเป้าจู่โจมยังจุดตาย ศีรษะ ลำคอ หัวใจ

        เสียงลั่นไกดังกึกก้องก้องกังวานตัดผ่านความเงียบในป่าบรรยากาศรอบกายเปลี่ยนเป็นอึมครึมและตึงเครียดในพริบตา

        ชายชราผู้นั้นยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ ณจุดเดิม แม้กระสุนปราณวิญญาณนับไม่ถ้วนจะพุ่งทะยานเข้าหาเขาอย่างเกรี้ยวกราดทว่ากลับไม่มีแม้แต่ความตึงเครียดปรากฏบนใบหน้าร่างของเขาเพียงแค่ขยับปลายเท้าเล็กน้อยปราณวิญญาณที่ทรงพลังพลันแผ่ขยายออกจากทั่วทั้งร่างดั่งคลื่นกระแทกสายลม

        คลื่นพลังนั้นมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแต่ในชั่วพริบตาที่กระสุนแต่ละนัดพุ่งเข้ามา เมื่อสัมผัสกับขอบเขตปราณของชายชรามันกลับสั่นสะท้าน แล้วถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดกลางอากาศไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของโลหะหรือพลังงานเอาไว้

        กระสุนเหล่านั้นคือกระสุนพิเศษจากปืนพกของหยุนโม่ที่ผ่านการปรับแต่งโดยโนวาอย่างประณีต พลังของมันเทียบเท่าการโจมตีระดับขอบเขตหลอมพลังขั้นต้นหากเป็นผู้ฝึกตนในขอบเขตเดียวกัน หรือแม้แต่ขอบเขตกลาง ก็ไม่อาจต้านทานได้ง่าย ๆ

        แต่ในยามนี้...มันกลับไม่สามารถแม้แต่จะเจาะผ่านปราณคุ้มกันโดยรอบร่างของชายชราผู้นั้นได้

        นี่คือ"ความต่างของขอบเขต" อย่างแท้จริง

        ชายชราแสยะยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นใจและเหยียดหยาม

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าขอบเขตหลอมพลังกับขอบเขตสำเร็จรากฐาน...แตกต่างกันอย่างไร?”

        ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชื่องช้า แต่แฝงแรงกดดันราวคมกระบี่

        “เจ้าไม่รู้หรอกเพราะเจ้ามันก็แค่มนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง ที่ถือครองสมบัติล้ำค่าในระดับหลอมพลังไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่แท้จริง”

        “ข้าจะบอกให้ก็ได้...”เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ปราณรอบกายเริ่มปั่นป่วนขึ้นเล็กน้อย

        “ขอบเขตหลอมพลังนั้นคือการหลอมรวมพลังธาตุของฟ้าและดินให้กลมกลืนเข้ากับร่างกายทว่า...ขอบเขตสำเร็จรากฐาน คือการหลอมธาตุเหล่านั้นลงสู่รากวิญญาณบ่มเพาะจนรากวิญญาณเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง” เสียงของเขาแหลมคมราวกับตอกย้ำด้วยจิตเจตนา

        “และเมื่อรากวิญญาณเปลี่ยนแปลงได้พลังปราณที่ปลดปล่อยออกมานั้น...ก็จะเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ทรงพลัง หนักแน่นและ...เหนือกว่า”

        “ด้วยเหตุนี้ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมพลังไม่มีทางข้ามพ้นขอบเขตขึ้นมาต่อกรกับขอบเขตสำเร็จรากฐานได้เลย”

        ชายชราหยุดยืนดวงตาที่ลึกล้ำจ้องตรงมายังหยุนโม่ สายตานั้นไร้ซึ่งความหวั่นไหว  

        หยุนโม่หรี่ตาลงเล็กน้อยจากนั้นเขาค่อย ๆ ย่อร่างของตนเองให้ต่ำลงเหมือนกับเสือดำที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อพริบตาต่อมา ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกศรจากสายธนู

        พลังปราณวิญญาณในชุดเกราะถูกระเบิดออกในทันทีแผ่ซ่านเป็นแสงสีดำวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง ก่อนจะไหลรวมไปที่หมัดขวาเสียงแตกร้าวของอากาศดังก้องเมื่อหมัดของหยุนโม่ปะทะเข้าสู่เบื้องหน้าของชายชราอย่างรุนแรง

        ชายชราที่ยืนอย่างสงบนิ่งพลันยกฝ่ามือขึ้นรับหมัดนั้นไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับจับหมัดของเด็กน้อยดวงตาของเขาแฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม

        “ไม่ประเมินตัวเองเสียเลย…”เสียงแหบพร่ากล่าวพลางส่ายหน้าเบา ๆ

        ปราณวิญญาณที่พุ่งจากหมัดของหยุนโม่เมื่อครู่ถูกมือข้างหนึ่งของชายชราดูดซับและบดสลายหายไปอย่างสมบูรณ์พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากแรงกระแทกแต่ไม่มีแม้แต่รอยแผลบนร่างชายชรา

        ในตอนนั้นเอง หยุนโม่กลับไม่ยอมละหมัดกลับหากแต่แย้มยิ้มจาง ๆ ออกมา

        “เรื่องนั้น…ก็ยังไม่แน่หรอก”เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง

        ดวงตาของชายชราหรี่ลงทันทีราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งผิดปกติ และในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็มองเห็น…

        บริเวณแผงอกของชุดเกราะบนร่างหยุนโม่ค่อย ๆ เปิดแยกออก เผยให้เห็นท่อกลไกจิ๋วที่หมุนปรับมุมพร้อมกับส่งเสียงกลไกแผ่วเบาก่อนที่ลูกโลหะกลม ๆสีดำขนาดเท่ากำปั้นจะถูกยิงออกมาพร้อมกันนับสิบลูกพุ่งกระจายไปทั่วทิศทาง

        แววตาของชายชราเปลี่ยนไปทันที จากความมั่นใจกลายเป็นสัญญาณของการรับรู้ถึงอันตรายขั้นสูง

        “นี่มัน…!”