กระบี่ฟ้าสังหาร

" ไอ้หนู เพียงระเบิดดินได้อย่าคิดว่าตนเก่งกาจ " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ย

" ทั้งขั้นพลังของข้ายังต่างจากเจ้ามากยิ่ง " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ย

" แล้วเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" สู้กับพวกเจ้ามิเห็นต้องใช้ปราณพลัง " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" จะตายอยู่รอมร่อแล้วยังปากดี " หญิงสาวในกลุ่มร้องออกมา

" ศิษย์พี่เสียเวลา สั่งสอนมันให้มันรู้จักความน่ากลัวของสำนักไหมแดง " ศิษย์หนุ่มร้องออกมา

" ศิษย์พี่ ข้าเอง " ชายหนุ่มที่มีขั้นฝึกน้อยที่สุดเอ่ยออกมา พลางก้าวเท้าเข้าหา

" พูดพล่ามอะไรอยู่ได้ เข้ามาพร้อมกันทั้งหมด " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เหล่าศิษย์สำนักไหมแดงระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่น

" การฆ่าพวกเจ้านั้นง่าย แต่การสั่งสอนนั้นทำได้ยากนัก " ชิงหยางพึมพำ พลางส่ายหน้า

ชิงหยางยกกระบี่สีฟ้าขึ้นมา " กระบี่นี่คมมาก ประเดี๋ยวพวกเจ้าจะตาย จะกลายเป็นว่าข้าสร้างปัญหาให้กับสำนัก " ชิงหยางพึมพำ

" ไอ้สาะเลว " ชายหนุ่มชุดแดงร้องตะโกน เพลิงโทสะในร่างพลันระเบิดออก

ชิงหยางค้นในแหวนมิติ พลันพบเจอเข้ากับกระบี่ไม้ เด็กหนุ่นฉีกยิ้มพลางเรียกกระบี่ไม้ออกมา

" กระบี่ไม้ " ชายหนุ่มชุดแดงร้องออกมา

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ศิษย์สำนักไหมแดงส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งเห็นเด็กหนุ่มร่ายรำกระบี่ไม้แล้วก็ยิ่งให้ตลก เสียงหัวเราะยิ่งดังแรงขึ้น

แต่หลังจากนั้น เสียงหัวเราะเริ่มเบาลง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มพลันตึงเครียด

" วู๊มม วู๊มม " กระบี่ไม้ของเด็กหนุ่มเริ่มเข้ามือ มันแผดร้องคำรามกรีดกรายผ่าอากาศ

" อึก " ชายหนุ่มชุดแดงถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ

" มา " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางหมุนควงกระบี่ไม้เล่น

" ศิษย์น้อง ทั้งหมดทั้งมวลนั้น เป็นที่พวกศิษย์พี่ลองแหย่เจ้าเล่นสนุกๆเท่านั้น หาได้คิดจริงจังไม่ " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ยออกมา

" งั้นรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางมองไปยังชายหนุ่ม

" แต่ พวกเจ้าทำศิษย์ของสำนักตะวันบาดเจ็บ เรื่องนี้ควรทำเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" เอ่อ " ชายหนุ่มชุดแดงพลันใบ้กิน มองไปยังเหล่าสมุนของตน

" พวกข้าจะชดใช้ " ชายหนุ่มชุดแดงอีกคนเร่งเอ่ยออกมา

" ชดใช้ ชดใช้เช่นใด " ชิงหยางเอ่ย พลางแทงกระบี่ออกไปตรงๆ

" วู๊มมม " มวลอากาศอัดแน่นพุ่งทะยานออก

" ตูมม " มวลอากาศอัดแน่นระเบิดต้นไม้ใหญ่ขาดออกเป็นสองส่วน

" อะ " เหล่าศิษย์ของสำนักไหมแดงต่างสะท้านทั่วร่าง เมื่อเห็นต้นไม้โค่นล้มต่อหน้า

พวกมันแม้นจะอยู่ที่เขตแดนผสานวิญญาณ พวกมันก็มิอาจทำเช่นนี้ได้

" ศิษย์น้องนี่คือของล้ำค่าของข้า เจ้าเอาไป ถือเป็นค่าชดใช้เมื่อครู่ " ชายหนุ่มชุดแดงขั้นฝึกต่ำสุดเร่งส่งแหวนมิติของตนให้

ชิงหยางรับแหวนมิติมาแลส่งจิตเข้าไปตรวจสอบ พลางพยักหน้า

" ศิษย์น้องเช่นนั้นแล้ว พวกข้าขอตัว " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ยออกมา

" เดี๋ยว " ชิงหยางวาดกระบี่ไม้ขวางทาง

" ศิษย์ของสำนักบาดเจ็บตั้งแปดคน เจ้าจ่ายมาแค่นี้ " ชิงหยางเอ่ย พลางกวาดตามองยังเหล่าคนชุดแดง

" ศิษย์น้อง นี่เป็นแหวนมิติของข้า " เหล่าศิษย์สำนักไหมแดงเร่งส่งแหวนมิติให้

" ดี " ชิงหยางพยักหน้า พลางโบกกระบี่ไม้เชิงไล่

" ขอบใจศิษย์น้อง ข้าไปแล้ว " ชายหนุ่มชุดแดงเร่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

" หึ " ชิงหยางแค่นเสียงใส่ พลางมองยังกลุ่มคนชุดแดง แลส่ายหน้า

" หากมิกล้าสู้ ก็อย่าได้เที่ยวรังแกผู้ใด " ชิงหยางพึมพำ

" มืดแล้วหาที่พัก " ชิงหยางพึมพำ แลทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว

ราวหนึ่งชั่วยามเด็กหนุ่มพบเจอถ้ำที่มีอสรพิษมรกตระดับสองสูงสุด เขาเร่งสังหารมันแลยึดถ้ำของมัน

หลังจากทำความสะอาดถ้ำด้วยลมวายุของกระบี่แล้วเสร็จ ชิงหยางลากหินใหญ่มาปิดปากถ้ำ

เมื่ออื่มท้องแลตรวจสอบทรัพย์สินแล้วเสร็จ เด็กหนุ่มเริ่มทำการฝึกฝนลมปราณ

" มีหลายเรื่องที่มิเข้าใจ แต่ก็มิอาจถามไถ่ผู้ใดได้ " ชิงหยางพูดในใจ เด็กหนุ่มกลัวคนลึกลับดักฟัง จึงต้องทำเช่นนี้

" บางครั้งคมกระบี่ก็เป็นเพียงมวลอากาศที่อัดแน่น บางครั้งก็เป็นร่างเงาของกระบี่ บางครั้งก็เป็นกระบี่จริงที่บางเฉียนแลคมกริบ " ชิงหยางพูดในใจ

" อย่างเช่นคราที่ตัดศีรษะหกกคนนั่น วูบเดียวเรียบเนียน ราวกับผู้ที่ฝึกฝนกระบี่มาเป็นร้อยปี " ชิงหยางพูดในใจ

" บางคราก็ระเบิดร่างพรุน " ชิงหยางพูดในใจ

เด็กหนุ่มครุ่นคิดอย่างหนัก " รึจะเป็นที่กระบี่ " เด็กหนุ่มเอ่ยออกมา

" กระบี่ที่ดีควรตอบสนองต่อผู้ใช้อย่างอย่างเต็มที่ ทั้งยังช่วยให้ผู้ใช้ใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว " ชิงหยางพึมพำ

" ทั้งยังต้องสามารถสำแดงพลังยุทธสูงสุดให้กับผู้ใช้ ทั้งต้องมิกินแรงของผู้ใช้ นี่เป็นหลักการเลือกกระบี่เบื้องต้น " ชิงหยางพึมพำ

" มา " ชิงหยางเรียกกระบี่สีฟ้า กระบี่ไม้ กระบี่ฟ้าสังหารออกมา

" เริ่มจากเจ้าก่อน " ชิงหยางหยิบกระบี่ไม้ขึ้นมา พลางแทงออกไปตรงๆ

" วู๊มม " มวลอากาศอัดแน่นพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว มวลอากาศอัดแน่นขนาดหกชุ่นทะยานเข้าหาผนังถ้ำ

" ตูมม " มวลอากาศระเบิด ส่งให้โพรงถ้ำสั่นไหวเล็กน้อย

" เจ้า " ชิงหยางวางกระบี่ไม้ แลหยิบกระบี่สีฟ้า

" วันนั้นที่ได้เจ้ามาจากไอ้แก่นั่น ข้ายังมิตรวจสอบเจ้า " ชิงหยางพึมพำ พลางแทงกระบี่สีฟ้าออกไปตรงๆ

" วู๊มมม " มวลอากาศควบแน่นแปรเปลี่ยนกลายเป็นร่างเงาคมกระบี่ พุ่งทะยานออก

" เคร้ง " คมกระบี่ตัดผ่าผนังถ้ำเป็นรอยลึกราวหนึ่งชุ่น

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ พลางวางกระบี่สีฟ้า แลเรียกกระบี่ฟ้าสังหารขึ้นมา

" วู๊มมมม " คมกระบี่บางเฉียบพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

" วิ้ว " เสียงลมหวีดหวิวดังสนั่นลั่นถ้ำ เด็กหนุ่มถึงกับสะท้าน

" เคร้ง " เสียงก้องกังวานราวกับระฆังดังขึ้น

" เฉือนผนังลึกถึงหนึ่งฉื่อ " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มถึงกับสุดหายใจเข้าลึก

" เป็นที่กระบี่จริงๆ " ชิงหยางพึมพำ

" มิน่าเล่าจึงได้มีข้อความไว้เลือกกระบี่ มิเช่นนั้นจะมิรู้ว่ากระบี่ที่ได้มาดีรึไม่ดี " ชิงหยางพึมพำ

" กระบี่สีฟ้านี่ก็เป็นกระบี่ที่ดี ทั้งความยาวทั้งน้ำหนักแลส่งพลังออกได้ดี " ชิงหยางพึมพำ

" แต่กระบี่ไม้นี่สิ ทั้งเบา ทั้งกินพลัง " ชิงหยางพึมพำ เขาครุ่นคิดถึงยามนั้นยามที่ได้จับกระบี่ไม้ครั้งแรก เขามิรู้สึกเลยว่ามันคือกระบี่

" แต่หากใช้กระบี่ไม้ฝึกฝนให้ได้อย่างกระบี่ฟ้าสังหาร น่ากลัวว่าเมื่อกลับมาใช้กระบี่ฟ้าสังหารคมกระบี่ที่ปล่อยออกน่ากลัวจะตัดผ่าขุนเขาได้ " เด็กหนุ่มพูดในใจ พลางหัวเราะร่วน

ชิงหยางเก็บสองกระบี่ แลใช้กระบี่ไม้ฝึกฝนสี่กระบวนท่าเพียงพริบตา

ผ่านมาหนึ่งชั่วยาม

เขาได้แต่ส่ายหน้า เพราะจากสี่กระบวนท่าเพียงพริบตานั้น เหลือเพียงหนึ่งกระบวนท่าครึ่งเพียงพริบตา

แต่เด็กหนุ่มหาได้ย่อท้อทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก แม้นปราณพลังในร่างจะร่อยหรอลดลงก็ยังมิยอมแพ้

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม

" ฟู่ว เด็กหนุ่มเป่าปากออกมาอย่างแรง หนึ่งกระบวนท่าครึ่งยังคงเป็นเช่นเดิม

" มิเป็นไร นี่คือกระบี่ไม้ " ชิงหยางพึมพำ พลางเก็บกระบี่ไม้แลเรียกกระบี่สีฟ้าออกมา

" สี่กระบวนท่าเพียงพริบตา " ชิงหยางร้องออกมา พลางหมุนควงกระบี่สีฟ้า

" แทงตรง ตัดเฉียง ฟันตรง ตัดขวาง " ชิงหยางร้องออกมา

" เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง " เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง

" มิเป็นดั่งใจ หากใช้กระบี่อื่นก็คงมิต่างจากนี้ " ชิงหยางพึมพำ

" สิ่งที่เดียวที่ทำได้ก็คือ กระบี่สนิมเขรอะ " ชิงหยางพึมพำ แลเก็บกระบี่สีฟ้า แลเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา