King of world ราชันแห่งพิภพ

​

"ฆ่าพวกมันให้หมดดดด!"

เสียงคำรามห้าวหาญดังขึ้นอีกฟากหนึ่งของสนามรบ ก่อนจะมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายวิ่งตะลุยมุ่งหน้ามายังตำแหน่งสู้รบฝุ่นตลบ!

"พวกไหนกัน"ฟลาวด์พูดกับตัวเองเบาๆ เธอหยิบกล้องส่องทางไกลที่มีลักษณะเป็นท่อข้อต่อยาวเหมือนกล้องส่องทางไกลสมัยโบราณออกมา

"นั่นมัน.."มือที่ถือกล้องอยู่ของฟลาวด์สั่นระริกเมื่อรู้ว่าผู้มาใหม่คือใคร

"ไปโว้ยไอ้พวกขี้เกียจสันหลังยาว ถ้าวันนี้มีใครไม่ได้เลาะกระดูกไอ้พวกก็อบลินนั่นให้หมด ฉันไม่อนุญาตให้พวกแกกลับเด็ดขาด!"เสียงตะโกนอันบ้าดีเดือดดังออกมาจากผู้นำของเหล่าผู้มาใหม่

เขาคือชายร่างยักษ์ที่สูงเกือบจะ 2 เมตร! มองไปคล้ายกับหมียักษ์ก็ไม่ปาน ศีรษะที่ล้านไร้เส้นผมแต่กลับเต็มไปด้วยบาดแผลและใบหน้าดุดันเหี้ยมหาญคำรามลากเสียงยาว กล้ามแขนทรงพลังกำง้าวโบราณแบบจีนอยู่แน่น รูปลักษณ์ของเขาหากมองโดยรวมไม่ต่างจากเทพกวนอูในตำนานสักเท่าไหร่ และที่กลางหลังของเขามีสัญลักษณ์อสูรร้ายประดับอยู่!

ชายผู้นี้มีนามว่า หลง ผู้เป็นถึงหัวหน้ากิลด์นักรบโลหิต!

"ชักช้าจริงโว้ยไอ้พวกลูกเต่า ฉันขอล่วงหน้าไปก่อนละ"หลงเอ่ยขึ้นเสียงดังราวกับคำราม ก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นอีกระดับ

"เฮ้ย! หัวหน้าอย่าไปคนเดียวสิมันอันตราย"

หลงไม่แม้แต่จะสนใจคำทัดทานจากลูกกิลด์ที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย สายตาของเขาสะท้อนแต่เพียงก็อบลินตรงหน้าราวกับพยัคฆ์จ้องเหยื่อ

เพียงพริบตาเดียวหลงก็ทิ้งระยะห่างจากลูกกิลด์ที่วิ่งตามอยู่ด้านหลังและใกล้จะถึงจุดปะทะอยู่รอมร่อ!

กี้ๆๆๆ

เหล่าก็อบลินเมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกตลบหลังก็ทวีความสับสนยิ่งกว่าเดิม ท้ายที่สุดพวกมันจึงเลือกแบ่งกำลังครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่ไปรับมือกับกำลังเสริมของมวลมนุษย์

"ส่งคนไปบอกกำแพงเมืองด้านอื่น บอกว่ากำลังเสริมของพวกเรามาแล้ว ขอให้อดทนอีกหน่อยชัยชนะก็จะตกเป็นของพวกเรา!"จบคำสั่งของฟลาวด์ ข้อมูลการมาถึงของหลงก็กระจายไปทั่วทั้งเมืองอย่างรวดเร็ว

เพียงการมาช่วยเหลือของกำลังเสริมก็สามารถเพิ่มพูนกำลังใจของฝ่ายมนุษย์ได้อย่างมหาศาล การโจมตีของพวกเขาเริ่มรุนแรงขึ้นอีกขั้น ทำให้ทัพก็อบลินชะงักและถอยร่นไปอย่างไม่เป็นกระบวน

"ฮ่าๆๆ เข้ามาเลยไอ้พวกตัวเขียวอัปลักษณ์"หลงคำรามอย่างกระเหี้ยยนกระหือ ทุกครั้งที่ง้าวของเขาวาดไปที่ใดต้องมีหัวของก็อบลินบินกระจายไปนับสิบตัว!

แต่ดูเหมือนว่าเขายังไม่พอใจ

สกิล จอมกระหายเลือด!

นัยน์ตาสีดำถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงทอประกายฆ่าฟันออกมาอย่างแรงกล้าจนก็อบลินที่อยู่รอบๆต้องผงะ!

"หัวหน้าบ้าเลือดแล้ว อย่าเข้าไปใกล้นะโว้ย"สมาชิกกิลด์นักรบโลหิตคนหนึ่งเมื่อเห็นดวงตาสีเลือดนั้นก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขารีบตะโกนบอกคนอื่นให้ถอยออกจากหลงอย่างรวดเร็ว

"ฮ่าห์!!!"หลงเปล่งเสียงออกมาดังลั่น ก่อนเอื้อมมือข้างหนึ่งไปจับศีรษะก็อบลินที่อยู่ใกล้ตัวและออกแรงบีบจนศีรษะนั้นแตกกระจายออกราวกับแตงโมด้วยมือเพียงข้างเดียว!

"ตาย!"สิ้นเสียงเหี้ยมนั้น ง้าวในมือก็ถูกสะบัดด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอีกขั้น เพียงพริบตาเดียวก็อบลินรอบตัวชายหัวล้านก็ถูกสับเป็นชิ้นๆ

หลงเคลื่อนที่ตะลุยไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งและทุกที่ที่เขาผ่านไปจะต้องเต็มไปด้วยเศษเนื้อของก็อบลินกระจัดกระจายอยู่!

กี้ๆๆๆ

ก็อบลินทุกตัวต่างขวัญเสียจนในที่สุดก็ไม่มีตัวใดที่กล้ามาประจันหน้ากับชายหัวล้านร่างยักษ์คนนี้อีก แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงไม่ต่างจากเดิม ต่อให้พวกมันไม่เข้ามาแต่ชายหัวล้านก็ยังคงวิ่งลุยไปฆ่าพวกมันอยู่ดี

แต่น่าแปลกที่ผ่านมานานแล้วแต่หลงกลับไร้วี่แววเหน็ดเหนื่อยอย่างที่ควรจะเป็นกลับกันดูเหมือนว่ายิ่งเขาฆ่าพวกก็อบลินไปมากเท่าไหร่ ดวงตาสีแดงนั้นก็ยิ่งทอประกายแรงกล้ายิ่งขึ้น ตามด้วยพละกำลังและความเร็วที่ร่างกายที่เพิ่มขึ้นตาม

"สุดยอด"

"ตาลุงคนนั้นเป็นใครกันนะ"

"ไอ้บ้านนอก นี่แกไม่รู้จัก คุณหลง หัวหน้ากิลด์นักรบโลหิตหรือยังไง"

"ห๊ะ ตาลุงนั้นนะหรอหัวหน้ากิลด์นักรบโลหิต"

.

.

.

เสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วกำแพง ทุกคนที่เห็นการต่อสู้ของหลงต่างก็ขนลุกเกรียว!

ฟลาวด์มองภาพตรงหน้าอย่างผ่อนคลาย การมาถึงของกิลด์นักรบโลหิตช่วยเธอได้มากเลยทีเดียว แม้คนที่มาจะมีแค่จำนวนไม่กี่พันแต่ก็ช่วยให้เธอได้หายใจคล่องขึ้นเยอะ

วู่~~~~~

เสียงแตรเขาสัตว์ดังขึ้นท่ามกลางสถานการณ์วิกฤตของฝั่งก็อบลิน

"พวกมันจะทำอะไรกัน"ฟลาวด์เอ่ยขึ้นเสียงเครียด เธอยกกล้องส่องทางไกลคอยมองดูรอบๆอีกครั้ง

"นั้นมันอะไร.."

ที่ชายป่าไม่ไกลจากตัวเมืองกรีนวู้ดกำลังมีบางอย่างเคลื่อนที่มา จากเงาเรือนรางก็กลายเป็นเด่นชัด บ่งบอกว่าพวกมันกำลังเคลื่อนที่ตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง!

ภาพที่ฟลาด์เห็นคือกองกำลังลึกลับที่อยู่ในชุดคลุมสีดำกำลังมุ่งหน้าไปยังด้านหลังของสมาชิกกิลด์นักรบโลหิต!

"เร็วมาก!"ฟลาวด์อุทานเบาๆเมื่อเห็นความเร็วของพวกมัน ถึงแม้จำนวนพวกมันจะมีแค่ไม่กี่ร้อยตัวแต่กลับทำให้ฟลาวด์รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

"ปล่อยไว้ไม่ดีแน่"ฟลาวด์ง้างคันธนูสีขาวขึ้นอีกครั้ง

สกิล ตะวันสาดแสง!

ดวงตะวันขนาดเล็กพุ่งฉิวผ่านบริเวณสู้รบก่อนจะหยุดลงที่เหนือหัวของกองกำลังลึกลับ

บู้ม! ฟิ้วๆๆ!

ศรสีขาวแตกกระจายแผลงฤทธิ์อีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีใครเลือกยกโล่ขึ้นมาป้องกันเหมือนกับครั้งก่อน แต่กองกำลังลึกลับกลับเลือกกระจายตัวออกไปด้วยความเร็วสูงและหลบหลีกห่าศรสีขาวที่พร่างพราวจากท้องฟ้า

ฟุ่บๆๆ กี้ๆๆ

มีเพียงศรสีขาวบางส่วนเท่านั้นที่โจมตีโดนเป้าหมาย แต่ส่วนใหญ่กลับสามารถหลบหลีกได้

ชุดคลุมสีดำบางส่วนได้ถูกเปิดเผยออกทำให้เห็นว่าภายใต้ชุดคลุมนั้นคือก็อบลินที่มีรูปร่างเล็กกว่าปกติ ในมือของพวกมันกำลังควงสะบัดมีดไปมา

"พวกมันหลบได้ด้วย!"ฟลาวด์อุทานอย่างไม่เชื่อสายตา

ก็อบลินในชุดคลุมสีดำไม่รอช้าพวกมันเร่งความเร็วขึ้นอีก เพียงครู่เดียวพวกมันก็สามารถมาถึงบริเวณสมรภูมิสู้รบได้

"เฮ้ยไอ้พวกนี้มาจากไหนวะ"สมาชิกกิลด์นักรบโลหิตคนหนึ่งอุทานขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะตะโกนบอกพวกพ้องและหันมารับมือกับก็อบลินในชุดคลุมสีดำ

เคร้งๆๆ ฉัวะ!

เพียงปะทะอาวุธกันไม่กี่ครั้ง ก็อบลินในชุดคลุมสีดำก็สามารถหาช่องว่างและเฉือนมีดเข้าไปยังต้นขาของชายร่างผอมที่เป็นสมาชิกกิลด์นักรบโลหิตได้

"ฮึ่ม! แผลตื้นๆน่าไอ้ตัวเขียว"ชายร่างผอมสบถดังลั่น แต่อยู่ๆร่างกายของเขากลับรู้สึกชาหนึบจนไม่สามารถขยับตัวได้

"เวรเอ้ย! ระวังตัวด้วยมีดพวกมันอาบยาพิษ!"สิ้นคำลำคอของเขาก็ถูกแทงด้วยคมมีดจนมิดด้ามดับลมหายใจของเขาไปในทันที

เพียงการมาเยือนของเหล่ากองกำลังก็อบลินในชุดคลุมสีดำก็ทำให้สถานการณ์พลิกกลับอีกครั้ง!

คนจากกิลด์นักรบโลหิตเริ่มล้มตายกันไปทีละคนอย่างรวดเร็ว เพราะว่าไม่สามารถต่อกรกับก็อบลินในชุดคลุมสีดำได้ พวกมันทั้งมีความเร็วที่มากราวกับไม่ใช่ก็อบลินและยังมีอาวุธที่เคลือบพิษที่ทำให้ร่างกายเป็นอัมพาตชั่วขณะอีกด้วย

"หัวหน้าครับ! หัวหน้า! หัวหน้าโว้ยย ซวยแล้วโว้ย!"ชายคนหนึ่งตะโกนอย่างเหลืออดเมื่อไม่เห็นว่าหลงจะสนใจเขาสักที

"มีอะไร"หลงตะคอกเสียงดัง แต่เมื่อหันกลับไปมองด้านหลังเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไอ้พวกเวร!!!"ทันทีที่เขาเห็นเหล่าลูกกิลด์ที่กำลังตายตกไปเรื่อยๆ โทสะในใจก็ถูกจุดขึ้น

ชายหัวล้านคำรามอย่างโกรธเกรี้ยววิ่งตะลุยไปหาก็อบลินในชุดคลุมสีดำที่อยู่ใกล้ที่สุดและฟันมันขาดเป็นสองท่อนทันที

"เคี๊ยกๆๆๆ"ก็อบลินในชุดคลุมสีดำเมื่อเห็นหลงกำลังมีโทสะก็ถอยฉากออกห่างจากเขาทันที เพราะพวกมันสำนึกตัวว่าสู้เขาไม่ได้

สีหน้าของหลงแดงคล้ำมืดทะมึนขึ้น เมื่อเห็นว่าพวกมันเอาแต่วิ่งหนีเขาและหันไปฆ่าคนของเขาแทน

"ทุกคนฟัง! มารวมตัวกันที่ฉันซะ! พยายามเกาะกลุ่มกันไว้อย่าอยู่คนเดียว"สมาชิกกิลด์นักรบโลหิตทำตามคำสั่งทันที

เพียงพักหนึ่งพวกเขาก็สามารถมารวมตัวกันได้แต่กว่าจะรวมกันพวกเขาก็เสียคนไปมากพอสมควร

"เอายังไงดีครับหัวหน้า"ชายคนหนึ่งหอบแฮ่กๆเอ่ยถามอย่างเหน็ดเหนื่อย

วู่~~~~

ยังไม่ทันได้ตอบคำก็มีสัญญาณเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

"แย่แล้วกำลังเสริมพวกมันมาเพิ่มอีกแล้ว!"ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ทำให้หลงเคร่งเครียดขึ้นอีกระดับเมื่อเห็นว่าชายป่ากำลังมีกองกำลังก็อบลินในชุดคลุมสีดำมาเพิ่มอีกและเมื่อหันไปมองยังเมืองกรีนวู้ดก็รู้ว่าหากจะฝ่าไปก็คงจะกินเวลาอีกไม่น้อย ไม่แน่ว่าคนของเขาอาจจะตายหมดก่อนจะเข้าไปในเมืองก็ได้!

แต่ทว่าหลงก็บังเอิญเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังถือคันธนูสีขาวอยู่

เธอกำลังพยายามส่งสัญญาณมือบางอย่าง หลงเพ่งสายตาพยายามจะดูว่าเธอสื่ออะไรแต่ก็ไม่เข้าใจ

"เฮ้อ ไปเอากระดาษมา"ฟลาวด์เมื่อเห็นว่าไป๋หลงไม่เข้าใจจึงสั่งคนไปนำกระดาษมาและเขียนบางอย่างลงไปอย่างเร่งรีบ และนำกระดาษนั้นมาพันไว้กับลูกธนูและยิงไปยังตำแหน่งที่หลงอยู่

หมับ!