ตอนที่ 12 ไม่มีทางเสียใจ (2)
“หนิงอ๋องเพคะ”
ชั่วขณะที่เจียงอวิ่นจือเดินเข้าไปในเงามืดจู่ๆ เว่ยเยียนหรานก็กล่าวออกมา ทำเอาเงาร่างเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมาเดินออกมาจากความมืดมิดแล้วจ้องมองนาง
“หนิงอ๋อง มารดาหม่อมฉันถูกคนสังหาร หม่อมฉันถูกใส่ร้ายหม่อมฉันรู้ว่าท่านควบคุมดูแลกรมอาญา ท่านทรงไต่สวนคดีอีกครั้งได้หรือไม่เพคะให้มารดาหม่อมฉันนอนตายตาหลับ เพื่อแก้แค้นให้นาง โปรดล้างมลทินความผิด คืนความบริสุทธิ์แก่หม่อมฉันด้วยเถิด”ดวงตาทั้งสองข้างของเว่ยเยียนหรานทอแสงวูบไหว นั่นคือความหวังในการมีชีวิตอยู่
เจียงอวิ่นจือไม่เคยเห็นเว่ยเยียนหรานโดดเด่นสะดุดตาเช่นนี้มาก่อนเขาพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่”
“เพคะ” เว่ยเยียนหรานตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“บางทีในภายภาคหน้าเ้าอาจจะต้องพบเจอกับการทรยศถูกหลอกใช้ หรือแม้แต่ถูกปองร้าย เ้าก็จะไม่เสียใจใช่ไหม”
“ไม่เสียใจแน่เพคะ!”
“หากวันนี้เ้าก้าวเข้าสู่ทางเดินสายนี้เส้นทางต่อจากนี้บางทีอาจจะยิ่งยากลำบาก และเ้าก็ต้องรู้ว่าเ้าจะไม่สามารถหันหลังกลับได้อีกแล้ว”
“ไม่หันหลังกลับแน่นอนเพคะ!”
“เว่ยเยียนหราน เ้าเป็ผู้เลือกทางเดินด้วยตนเองแม้ว่าเส้นทางต่อจากนี้จะยากลำบาก แต่ข้าสามารถช่วยเ้าได้ ทว่าอย่างไรก็ต้องอาศัยตัวเ้าเองในการก้าวเดินต่อไปข้าหวังว่าเ้าจะเข้มแข็ง กล้าแกร่ง เพื่อปกป้องสิ่งที่ตัวเอง้าปกป้องได้”
“หม่อมฉันจะทำให้ได้เพคะ!” ได้แน่นอน แม้ว่าบนโลกนี้จะเหลือคนที่รักและห่วงใยนางเพียงคนเดียวนางก็จะไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ
“พรุ่งนี้ข้าจะไต่สวนอีกครั้งเ้าเตรียมพร้อมให้ดี พักผ่อนให้เต็มที่เถิด” เจียงอวิ่นจือเอ่ยจบก็หันหลังเดินจากไป
“ขอบพระทัยเพคะ” เจีงอวิ่นจือได้ยินเสียงขอบคุณแ่เบาของเว่ยเยียนหราน
หลังจากหนิงอ๋องจากไปแล้วในคุกก็กลับคืนสู่ความสงบ เว่ยเยียนหรานนั่งลงบนพื้นชื้นแฉะสกปรกอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองของนางจ้องมองตะเกียงไฟที่ประเดี๋ยวดับประเดี๋ยวสว่างดวงนั้นใช่แล้ว ชีวิตมักไม่ได้ดั่งใจคน แต่ก็มีบางสิ่งที่ควรค่าให้นางปกป้องนางไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะเอาชนะโชคชะตาไม่ได้
จากนี้ไป นางคือเว่ยเยียนหรานเป็คนที่ตายไปแล้วและปีนขึ้นมาจากขุมนรก ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางเอ่ยขึ้นในใจ‘โรมรันแผ่นฟ้า ทำลายผืนดิน จัดการคนเ่าั้ให้สิ้นซากสรรค์สร้างความสนุกสนานอันไร้ที่สิ้นสุด เว่ยเส่าชิงอย่างนั้นหรือ พวกเ้ารอก่อนเถอะสิ่งที่พวกเ้าติดค้างท่านหญิงอิ๋นจูกับเว่ยเยียนหราน ข้าจะทวงคืนกลับมาทั้งหมด ไม่ให้ขาดไปแม้แต่ส่วนเดียว!’
รุ่งเช้า ผู้คุมหญิงคนนั้นลุกขึ้นมาพลางกุมท้ายทอยนางจำได้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังพูดกับเว่ยเยียนหราน เหตุใดอยู่ๆถึงมานอนที่พื้นได้กัน ดูท่าตนคงสุขภาพย่ำแย่ลงทุกวันแล้ว
“เว่ยเยียนหราน!” บุคคลคล้ายเ้าหน้าที่สองนายเดินเข้ามา“หนิงอ๋องลงมาไต่สวนด้วยพระองค์เอง ตอนนี้ให้พาเ้าไปที่อารามฉืออวิ๋น”
เว่ยเยียนหรานพยักหน้า เดินออกมาจากคุกพร้อมพวกเขาอย่างว่าง่ายท่ามกลางสายตาตะลึงของผู้คุมหญิง
ฟ้าโปร่งหลังฝนตก ดวงตะวันลอยเด่นอยู่บนฟ้าเสียงนกร้องแว่วดังมา อากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้ใจคนยิ่งรู้สึกหงุดหงิด
เจียงอวิ่นจือนั่งอยู่บนอาชาสีดำพ่วงพี พลางพยักหน้าให้นาง
เว่ยเยียนหรานเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามแสงอาทิตย์ร้อนแรงแยงตาจนระคาย นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ บางทีคนแบบนางคงเหมาะกับการใช้ชีวิตอยู่ในความมืดไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตภายใต้แสงสว่าง แม้ว่านางจะชอบชีวิตภายใต้แสงแดดมากก็ตาม กระนั้นนางก็ยังต้องใช้มือบังแสงแดดอันร้อนแรงไว้
เส้นทางไปยังอารามฉืออวิ๋นไม่ไกล แต่พอมีตะวันเจิดจ้าลอยเด่นกลางฟ้าเมื่อคืนวานเว่ยเยียนหรานยังพักผ่อนไม่เพียงพอ ร่างที่เคยพานพบแต่ชีวิตสุขสบายไหนเลยจะรับการเคี่ยวกร่ำนี้ไหว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
2K
