ฮูหยินใหญ่วัย 4 หนาว

     ตอนนี้ต้องบอกได้เลยว่ามีกลุ่มคนอยู่สามกลุ่มสามรุ่น ที่กำลังทำสีหน้า และคิดแตกต่างกันออกไปอย่างมากมาย

     กลุ่มท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอากับบุรุษคนอื่นๆ

     “มันจะโปะให้อยู่ได้อย่างไรกันเล่าเนื้อปลาแล่ออกมาตั้งไม่รู้กี่สิบชิ้นเนี่ย และยิ่งเนื้อด้านในสีขาวๆเหมือนกันอีกด้วยจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่ามันจะอยู่ส่วนไหนเนี่ยฮะ…???!!!”

     “โอ๊ยยย….ข้าล่ะปวดหัวจริงๆ งานยากเลยนะเนี่ย!!!!”

     “แกร๊กกกก…..แกร๊กกกก…….”ต่างพากันเกาหัวกันแล้วในตอนนี้

     พากันดูเนื้อปลาแต่ละชิ้นด้วยความตื่นตระหนก ก้มๆเงยๆกันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เนื้อปลาเหล่านี้ติดกลับไปเหมือนเดิมบนตัวปลาใหญ่ทั้งสามตัวนี้กัน

     กลุ่มท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่

     “เป็นที่ข้ากับพวกเจ้าพูดอะไรออกไปไม่ชัดเจนกันหรืออย่างไร???”ท่านปู่ซุน

     “มันจะพูดไม่ชัดเจนอย่างไรเล่า ข้าเองก็ว่าเป็นคนพูดรู้เรื่องและเข้าใจง่ายแล้วนะ”ท่านปู่ไป่

     “หรือไม่ก็ไม่ใช่ที่ข้ากับพวกเจ้าหรอกที่พูดไม่ชัดเจนน่ะ แต่ว่าเป็นเจ้าพวกนั้นต่างหากเล่าที่ฉลาดน้อยนักน่ะ…!!!”ท่านตาหม่า

     “ฮึ่มมมมมม………..”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่ 

     พวกท่านเองก็ปล่อยท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอาไป่ และพรรคพวกของพวกท่านทำไปก่อน พวกท่านจะรอดูกันว่าจะเข้าใจกันเองหรือไม่!!!!

     กลุ่มแม่นางน้อยทั้งสี่นาง

     “เอ่อ……พวกผู้ใหญ่กำลังทำอะไรกันน่ะเจ้าคะ???”พี่ลู่ซือ

     “ก็นั่นน่ะสิเจ้าคะ ข้าเองก็งุนงงไปหมดแล้วพวกผู้ใหญ่นี่แปลกจริงๆเลยนะเจ้าคะ!!”พี่สาวลู่เสียน

     “หรือว่าเป็นวิธีการชำแหละปลาแบบใหม่งั้นเหรอ???”พี่สาวเจินจู

     “ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะพี่สาวลู่ซือ พี่สาวลู่เสียน พี่สาว ยวี่ยวี่ว่าทางท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอากับพวกเพื่อนๆ น่ะคงจะเข้าใจคำพูดของท่านปู่ ท่านตาผิดไปเจ้าค่ะ แบบว่าผิดไปเยอะมว๊ากกกกกกกกมากๆๆๆๆมากมายเลยเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เข้าใจผิดงั้นเหรอ???”พี่สาวทั้งสามนาง

     “ใช่เจ้าค่ะ…” “หงึก….หงึก….”ยวี่ยวี่น้อย

     แต่ในที่สุดแม่นางน้อยทั้งสี่เองก็ไม่อยากอยู่แล้ว เลยขอตัวออกไปเล่นกันก่อน ปล่อยทางด้านนี้ให้ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่เป็นฝ่ายจัดการ

     “หวังว่าท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา จะไม่โดนหนักจนเกินไปนักนะเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ก็นั่นน่ะสิน้องเล็ก อาจจะ……….”พี่สาวเจินจูยังพูดต่อไม่จบเลยก็ได้ยินเสียงแว่วๆตามหลังแม่นางน้อยทั้งสี่ออกมา….

     “โอ๊ยยยยยย……โอ๊ยยยยยยยย……….!!!!!”

     “ท่านพ่อขอรับหยุดมือก่อนขอรับบบบบ….!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา

     “เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง….มาให้พวกข้าเตะให้พอใจเลยนะ!!!”ท่านปู่ซุน

     “จะวิ่งหนีพวกข้าไปไหนไอ้พวกนี้เนี่ย ฮึ่ม……!!!”ท่านตาหม่า

     “หนอยยย….พวกข้าพูดอีกอย่างดันเข้าใจกันอีกอย่างให้มันวุ่นวายกันไปหมดเห็นไหมเนี่ยฮะ…!!??”ท่านปู่ไป่

     แต่ว่าท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา มีหรือจะหยุดอยู่กับที่กันเล่า เป็นเป้านิ่งก็จะโดนหนักน่ะสิ!!!

     ยวี่ยวี่น้อยกับพี่สาวเจินจู ที่ได้ยินเสียงก็พากันเหลียวกลับหันไปมองพวกท่าน และหันกลับมามองหน้ากันพูดกระซิบกระซาบหัวแทบชนกัน และหลุดหัวเราะออกมาแบบห้ามไม่ได้จริงๆ เลย แต่ดูแม่นางน้อยจะชอบใจเสียมากกว่านะ..!!!!

     “อิ…อิ…อิ….”แม่นางน้อยซุนทั้งสองนาง

     “พวกเราจะต้องปล่อยให้ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอาได้เรียนรู้กันเองบ้างน่ะเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ใช่ๆ….” “หงึก…หงึก…”พี่สาวเจินจู

     พี่สาวนางถามว่าทำไมไม่บอกท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา แต่ยวี่ยวี่น้อยแย้งว่าเรื่องแค่นี้เอง บางอย่างต้องปล่อยให้พวกท่านได้เติบโตขึ้น!!!!!

     “...............”พี่สาวลู่ซือ พี่สาวลู่เสียน ที่พาหันมามองหน้ากันไปมาแบบไม่รู้จะทำสีหน้าออกกันอย่างไรดี เมื่อได้ยินแม่นางน้อยตระกูลซุน ที่ทั้งสองนางกำลังดูแลอยู่พูดแบบนี้ออกมา!!!

     แต่ก่อนที่จะได้เดินไปไหนไกลกันกว่านี้ แม่นางน้อยทั้งสี่นางก็โดนเรียกตัวก่อนเลย 

     “แม่นางน้อยทั้งสี่มาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนลูก”ท่านแม่

     “ไม่ต้องก็ได้มั้งเจ้าคะท่านแม่??? ยวี่ยวี่กับพวกพี่สาวเปียกแค่ครึ่งตัวเองเจ้าค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักหนึ่งก็คงแห้งแล้วล่ะเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “............”ท่านแม่

     “ฮ่า….ฮ่า…ฮ่า….”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “ไม่ได้นะ พากันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่กันเดี๋ยวนี้เลย จะพากันไม่สบายเอาเสื้อผ้าเปียกๆแบบนั้นน่ะ”ท่านแม่ ไม่ให้ต่อรองเลยแม้แต่น้อย

     “แล้วพวกท่านพี่เล่าเจ้าคะ???? ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกันเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ก็พวกท่านพี่ของเจ้ายังคงช่วยงานพวกผู้ใหญ่กันอยู่ ยังจะต้องเปรอะเปื้อนกัน”ท่านแม่

     “โอ้…..พี่สาวถ้ายวี่ยวี่กับพวกพี่สาวหางานทำก็ไม่ต้องเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้เสียเวลานะเจ้าคะ แต่ว่าจะหาอะไรทำกันดีเล่าเจ้าคะพี่สาว????”ยวี่ยวี่น้อย

     “....................”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าหวังลี่

     “นั่นน่ะสิ พวกเราจะหาอะไรกันทำดีนะ???”พี่สาวเจินจู

     “ถ้ามีเด็กดีเชื่อฟังยอมพากันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จะได้กินขนมล่ะนะเจ้าคะท่านพี่สะใภ้ ท่านอาสะใภ้ แต่เสียดายที่ว่า…..”ท่านแม่ ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีเลย

     “ควั่บ….ควั่บ….ควั่บ…..”

     “ขนม….!!!!”แม่นางน้อยทั้งสี่พากันหันหน้ามาหาทางท่านแม่กันอย่างรวดเร็วทันทีทันใดเลย

     “พี่สาวยวี่ยวี่ว่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันดีกว่านะเจ้าคะ รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่เลยใส่เสื้อผ้าเปียกๆนี่น่ะเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ใช่ๆน้องเล็ก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่กันใหม่ดีกว่านะ”พี่สาวเจินจู

     “พี่สาวลู่ซือ พี่สาวลู่เสียนก็ด้วยนะเจ้าคะใส่เสื้อผ้าเปียกๆไม่ดีเลย ไปกันเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เอ่อ….เจ้าค่ะ!!!”พี่สาวลู่ซือ พี่สาวลู่เสียน

     “ไปเปลี่ยนเสื้อกันเถอะเจ้าค่ะ..!!! เปลี่ยนเสื้อผ้าเจ้าค่าาาาา….”แม่นางน้อยตระกูลซุน

     “..............”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าหวังลี่

     “เฮ้อ……..ให้มันได้อย่างนี้สิเจ้าคะ ทุกๆคนเห็นกันไหมคะแสบจริงๆเลยเจ้าตัวน้อยเนี่ย”ท่านแม่

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าหวังลี่

     “ก็นะน้องสะใภ้ แม่นางน้อยซุนน่ะพวกนางไม่ได้คุยกับพวกข้าเสียหน่อย แค่พูดเสียงดังๆให้พวกข้าได้ยินเท่านั้นเองน่ะ”ท่านป้าสะใภ้ซุน

     “ไม่มีผู้ใดฉลาดเกินเจ้าตัวแสบยวี่ยวี่น้อยอีกแล้วล่ะเจ้าค่ะ”ท่านแม่

     “ใช่ๆ…” “หงึก…หงึก….”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าหวังลี่

     สิ่งที่ทำให้พวกท่านต้องพากันหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังกันอีกครั้งก็เพราะ แม่นางน้อยซุนทั้งสองนี่แหละ ทำเป็นพูดคุยกันเองว่าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ไม่พอ ก่อนจะพากันกลับไปที่บ้านตระกูลซุนกัน ยังทำเป็นเดินเฉียดใกล้ๆกลุ่มท่านแม่ และพูดบอกดังๆว่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้วนะเจ้าคะ ประมาณนี้เลย  

     จริงๆแล้วขนมที่ว่านี้จะทำให้พวกเด็กๆ ทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯได้กินกันนั่นแหละ ไม่ได้ทำให้เฉพาะเด็กๆตระกูลผู้นำกินเพียงแค่สามตระกูลเท่านั้น ถึงแม้ว่าหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเมื่อสมัยบรรพบุรุษมาก่อตั้งหมู่บ้านกันใหม่ๆก็ตามที แต่ว่าถ้ามีเหตุการณ์พิเศษอะไรก็จะมีขนมที่ทำเพิ่มขึ้นมาให้พวกเด็กๆได้กินกันด้วย ขนมที่ว่าก็ไม่ได้แพงอะไรเลยก็แค่แป้งนึ่งใส่ไส้ผักบ้าง ใส่ธัญพืชบ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง ก็ถือว่าเป็นของว่างที่หรูหราแล้ว 

     เมื่อพวกท่านมองแม่นางน้อยทั้งสี่จนสุดสายตากันแล้ว ก็หันมาตระเตรียมวัตถุดิบทำอาหารกันต่อเลย ที่จะต้องพากันเตรียมการค่อนข้างเยอะอีกแล้ว เพราะจะมีการกินเลี้ยงใหญ่อีกรอบหนึ่งนั่นเอง

     “ไม่น่าเชื่อเลยนะว่ามีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเราติดๆกันแบบนี้น่ะ มันช่างดีมากจริงๆเลยนะ”ท่านย่าซุน

     “ใช่ๆ…”ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า

     “ข้าเองไม่ได้รู้สึกสบายใจ โล่งใจมากเท่า ณ ตอนนี้มาก่อนเลยนะ ดูสิมีทั้งวัตถุดิบดีๆให้กินกันอย่างเต็มที่ และได้เอาส่วนหนึ่งไปขายได้เงินตำลึงมาอีกนะ ถึงไม่รู้ว่าจะได้เท่าไหร่แน่ก็ตามแต่ข้าเองก็มั่นใจว่าน่าจะได้มากกว่าทุกๆครั้งที่เคยนำของไปขายในตัวเมืองอีกนะ พวกเจ้าว่าไหมเล่า???”ท่านยายหม่า

     “จริง..!!”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่

     “แค่ชิ้นส่วนของหมีป่าตัวนั้นก็ได้ราคาดีมากๆแล้วนะ ข้าไม่อยากจะนึกถึงราคาของเห็ดหลินจือทั้ง 6 ดอกนั่นเลยจริงๆ ยิ่งมันมีอายุเยอะก็จะได้ราคาเยอะตามไปด้วย!!!”ท่านย่าไป่

     “ในตอนแรกข้าคิดว่าคงจะหายตื่นตกใจ ตื่นเต้นแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังคงตื่นเต้นไม่หายจริงๆนะ”ท่านย่าซุน

     “ข้าเองก็เช่นเดียวกันนั่นแหละ”ท่านยายหม่า

     “ใช่ๆ เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยๆเสียที่ไหนกันเล่าพอมาเจอเรื่องดีๆเหลือเชื่อขนาดนี้ติดๆกัน เป็นธรรมดานั่นแหละที่ข้ากับพวกเจ้าจะตื่นเต้นกันมากน่ะ”ท่านย่าไป่

     “ไม่รู้ว่าพวกหนุ่มๆจะพากันกลับมาถึงที่หมู่บ้านยามใดกันนะ???”ท่านย่าซุน

     “คงจะท้องฟ้ามืดเป็นแน่ล่ะ เพราะขากลับจะต้องแบกข้าวของที่ขาดเหลือกลับมาด้วยนี่หน่า”ท่านยายหม่า

     “ก็จริงนะ”ท่านย่าไป่

     กลุ่มท่านย่า ท่านยายเองในระหว่างทำอาหารมื้อต่อไปก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องราวต่างๆมากมายที่ขึ้นเกิดในช่วงระยะเวลาติดๆกันแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ก็ตั้งแต่หมีป่า และเห็ดหลินจือแล้ว ตามมาด้วยเรื่องที่ยวี่ยวี่น้อยมีพรสวรรค์วิเศษด้านประสาทสัมผัสดีเยี่ยมไม่ว่าจะหู ตา จมูก 

     และเหตุการณ์ล่าสุดวันนี้ก็การจับปลาตัวใหญ่ทั้งสามตัวที่กำลังโดนชำแหละอยู่ ณ ตอนนี้นี่แหละ และเป็นวัตถุดิบหลักของมื้ออาหารต่อไปของหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามอีกด้วย

     “เด็กๆ มากินข้าวกลางวันกันได้แล้วนะ”ท่านแม่ 

     “ขอรับ” “เจ้าค่ะ”พวกเด็กๆ 

     “ไปตามท่านตา ท่านปู่ และพวกท่านพ่อของพวกเจ้ามาด้วยเล่า”ท่านป้าสะใภ้หม่า

     “ขอรับ” “เจ้าค่ะ”พวกเด็กๆ 

     กลุ่มเด็กที่โตกว่า พากันเร่งฝีเท้าเพื่อไปตามพวกท่านตา ท่านปู่ ท่านพ่อๆของพวกเขากัน

     “ว้าววววววว…….”

     “อาหารจานปล๊าาาาาาา…….จานปลาาาาาา…เยอะแยะมากมายเลย เอื๊อกกก….”ยวี่ยวี่น้อย

     “ฟืดดด…..ฟืดดดด….”

     “ห๊อมมมมมหอมมมมม…..”พี่สาวเจินจู

     “เด็กๆนั่งให้เรียบร้อยนะ แล้วส่งต่อถ้วยไปให้เพื่อนๆพี่ๆก่อน”ท่านแม่

     “ขอรับ” “เจ้าค่ะ”พวกเด็กๆ ต่างพากันสามัคคีกันดีมากเลยจริงๆ 

     “กินแล้วนะเจ้าคะ/ขอรับ”พวกเด็กๆ

     “หง่ำ…หง่ำ…..”

     ไม่ว่าจะโต๊ะของพวกผู้ใหญ่ ของพวกเด็กๆ ตอนนี้ต่างพากันก้มหน้าก้มตากินอาหารที่มีวัตถุดิบหลักเป็นเนื้อปลากันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ละจานเรียกได้ว่าเนื้อปลาล้วนๆล้นจาน จนถ้วยกันเลยทีเดียว     

*****************

    ยวี่ยวี่น้อย กับทุกๆคนในหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามได้กินอาหารมื้อใหญ่กันอีกครั้งแล้ว และมื้อนี้วัตถุดิบหลักก็คือปลานั่นเอง…