ตำหนักเหมันต์
“ ทาวอน คืนนี้มีงานประจำเมืองนภา์ เ้าอยากไปไหม” องค์ชายเก้านั่งกินน้ำชาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว
“ ไปไป มีอะไรน่าชมบ้าง” ทาวอนสนใจ
“ ก็มีประกวดสาวงาม ลอยกระทง ตักปลา ปาเป้า ทอยเต๋า สอยดาว ชิงช้า์ ที่รู้ก็มีเท่านี้” องค์ชายจำได้เท่านี้
“ ไปไป ข้าอยากไป” ทาวอนรีบบอกทันที จากนั้นก็มีคนเข้ามาที่ตำหนักองค์ชายเก้า
“ พี่เก้า “
“ น้องสิบ มาได้ยังไง” องค์ชายเก้าเอ่ยถาม
“ เสด็จแม่ให้มาเชิญ ท่านหญิงทาวอนไปงานชิมท้อ์ วันพรุ่งนี้” องค์หญิงสิบหันมามองหน้าทาวอนที่กำลังยิ้มให้
“ ทาวอนนี่คือ มี่มี่ องค์หญิงสิบ น้องสาวของข้าเอง” ทั้งสองทักทายกัน รู้สึกสองคนนี่จะเข้ากันได้ดี หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ชวนกันออกไปซื้อเสื้อผ้าเตรียมออกไปงานคืนนี้และพรุ่งนี้ เซมัสเลยต้องออกไปพร้อมกัน
หน่วยสืบของแม่ทัพใหญ่รายงาน ทันที
” จะให้ทำอย่างไร มีองค์ชายเก้า และองค์หญิงสิบ อยู่ด้วย ขอยืนยันคำสั่งด้วย” นักฆ่าถามด้วยหยกสื่อสาร
“ จัดการเป้าหมายให้ได้ องค์ชายเก้าและองค์หญิงสิบ ถ้าขัดขวางก็จัดการให้หมด” เสียงสั่งการอย่างเฉียดขาด
ทาวอนได้ยินคำสั่งอย่างชัดเจน เพราะรัศมีไม่เกิน 1 กิโลเมตร ถ้าใครมีจิตสังหารทาวอนจะรู้ได้ทันที ทั้งหมดกำลังมาที่ร้านตัดเสื้อกลางเมืองหลวง ทาวอนพบเป้าหมาย กว่า 100 คน แต่งตัวเป็ชาวบ้านธรรมดา แต่ในตัวกลับมีอาวุธ แอบซ่อนอยู่ทุกคน ทาวอนหยิบเข็มสังหารออกมาที่ละกำ พอจิตตั้งพิกัดเป้าหมายได้ก็หลบเข้าไปหลังร้าน แล้วปล่อยเข็มสังหารออกมา หลายกำ จนครบร้อย
เข็มสังหารพุ่งเข้าเป้าหมาย ตายที่เดียวพร้อมกัน 100 คน เซมัสเห็นคนที่อยู่ข้างทางทยอยล้มลงไปทีละคน ก็เริ่มสงสัย แต่พอมองเห็นสองสาวกำลังเลือกเสื้อผ้ากันอยู่ก็หายห่วงไป สุดท้ายทหารทางการก็มาจัดการกับศพ นักฆ่าเ่าั้จนหมด
“ เกิดอะไรขึ้นทำไมนักฆ่า ถึงได้ล้มตายทีเดียว 100คน” แม่ทัพใหญ่เริ่มสงสัย
“ อาจมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ลับๆ เื่นี้จะทำอย่างไรดี เพราะเราไม่เห็นศัตรูเลย”
กุนซือแม่ทัพรีบเอ่ย
“ ตายไป 150 คนโดยที่ไม่รู้ว่าฝีมือใคร เฮ้อ พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันแน่
ท่านกุนซือ ไปเชิญนักพรตม่อชิง บอกว่าข้าจำเป็ต้องให้ท่านช่วยแล้ว”กุนซือได้ยินเช่นนั้นก็มั่นใจว่างานนี้จะสำเร็จแน่ เพราะนักพรตม่อชิงเป็นักพรตที่เชี่ยวชาญวิชาเหมาซานที่สุดในดินแดนแห่งนี้
กลางคืน สองสาวช่วยกันแต่งตัวเสร็จ ก็ออกเดินทางไปงานประจำเมืองโดยองค์ชายจัดองครักษ์เกือบ 50 คน ปลอมตัวอยู่รอบๆ คอยดูแลความปลอดภัยให้ทั้งสองคน
“ ข้าไม่เข้าใจ พวกเ้าทั้งสองคนเลือกเสื้อผ้ากันเยอะแยะ แต่ตอนแต่งตัวออกมากลับแต่งเป็ผู้ชาย แล้วจะซื้อผ้าไปทำไมมากมาย” องค์ชายเก้าสงสัย
“ ก็ทาวอนนะซิ บอกว่าสังหรณ์ใจว่าจะมีอะไรบางอย่างเลยบอกให้พวกเราแต่งเป็ชาย” มี่มี่ โบ้ยมาที่ทาวอน
“ แค่สังหรณ์ใจ เท่านั้น อาจไม่มีอะไรก็ได้” ทาวอนเอ่ยปาก ขณะที่ปาเป้าได้ของมาเต็มมือ จนเ้าของต้องขอร้องว่าอย่าปาอีกเลยอยากได้อะไรก็เอาไปเลย
องค์ชายเก้าเลยให้ทองคำไปก้อนหนึ่ง เ้าของเลยไม่พูดอะไร เชิญทาวอนพังร้านของเขายังได้เลย
ทาวอนเดินเล่นแทบจะทุกอย่างจนเริ่มเบื่อ สุดท้ายองค์ชายเก้าให้ไปลอยกระทง
แล้วค่อยกลับตำหนักกัน ทาวอนััตัวอะไรบางอย่างได้ จึงวางกระทงลงไปในน้ำ กระทงของทาวอนกลับพุ่งเข้าไปจากฝั่งอย่างรวดเร็ว พอถึงกลางลำน้ำก็ะเิดังตูม น้ำกระจายจรเข้แปดขาเก้าหาง กระเด็นขาขาดไปหลายขา จากนั้นมันก็พยายามตะเกียกตะกาย พุ่งเข้ามาหา ทาวอนอีก ทาวอนปล่อยกระทงลงน้ำไปอีก 2 กระทงมันพุ่งเข้าที่ตัวจรเข้แปดขาเก้าหาง ซึ่งเวลานี้เหลือไม่ครบแล้วโดนลูกแก้วะเิวารีที่ทาวอนฝังไว้ในกระทง ตูม ตูม โดนไปอีก 2 ดอกคราวนี้ร่างะเิกลายเป็เศษเนื้ออยู่กลางลำน้ำหมดสิทธิ์ขึ้นบก ตลอดไป
ทุกคนที่มาเที่ยวงานจ้องมองกันอย่างสนใจ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และก็ไม่ทันเห็นจรเข้8ขาเก้าหางกันอีกด้วย ทาวอน มี่มี่ และ องค์ชายเก้ากลับบ้านทันที
รุ่งเช้าทาวอนรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ต้องไปขัดคำเชิญของแม่เซมัสไม่ได้
พอเข้าไปในวังหลวง ทหารวังเข้ามาพาไปที่สวนท้อที่จัดงาน พอทาวอน มี่มี่ และองค์ชายเซมัส เข้าไปประตูวังไปแล้ว ทหารองครักษ์ก็ทำการปิดประตูแน่นห้ามใครเข้าออก
พอถึงสถานที่จัดงาน เห็นองค์ชายอันดับ 1-8 ยืนรออยู่พร้อมแล้ว แล้วมีพระมเหสีและพระสนมเอก สนมรองอยู่กับครบ ยังมี แม่ทัพใหญ่ และซาซ่า และ เสนาบดีกลาโหม ซีซี มากันหมด พร้อมยังมีท่านนักพรตม่อชิง หัวหน้าผู้ควบคุมิญญากัวกัว
จากนั้นทุกคนมากันครบ ก็นั่งที่นั่ง ประจำทุกคน โดยบนโต๊ะมีจานเปล่า แก้วน้ำเปล่าอยู่โต๊ะละ 1 ใบ จักรพรรดิเสด็จแล้ว เสียงะโดังลั่น ชายใส่ชุดัสีดำลายัสีทอง เดินนำออกมา ตามหลังด้วยชายชราเ้าสำนักสันติธรรม
ที่เข้ามานั่งด้านข้างแถวแรกของขุนนางทั้งหลาย
“ เ้าสำนักสันติธรรมไม่เคยออกมาพบผู้คนมานานแล้ว ทำไมวันนี้ถึงปรากฏกายได้นะ” องค์ชายเก้าเอ่ยกับตนเองเบาๆ แต่ทาวอนได้ยิน
“ พลังจอมเทพระดับ 15 เชียวหรือนี่” ทาวอนใสถานที่แบบนี้กลับมีผู้ที่มีพลังสูงถึงขนาดนี้ ทาวอนเริ่มระวังตัวมากขึ้น เพราะมองไปรอบๆ ที่น่ากลัวมีนักพรตม่อชิง หัวหน้าผู้คุมิญญากัวกัว ส่วนองค์ชายทั้งหลายไม่ใช่คู่มือ ปัจจุบันทาวอนมีพลังจอมเทพ ระดับที่12 แล้ว ประสาทััไม่เคยผิดพลาด คนพวกนี้้าอะไร หรือว่า....
กงกง เดินเข้ามาหน้างานประกาศ ประทานท้อวิเศษ มีเด็กรับใช้ยกลูกท้อวิเศษมาให้ทุกคน คนละลูก ทุกคนกินกันหมดยกเว้น ทาวอนไม่กิน องค์ชายเก้าก็รู้สึกถึงความไม่ปกติ เริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมา
“ ทายอนใจเย็น ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเ้าได้ “ องค์ชายเก้าให้ความมั่นใจแต่ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย
“ แม่สาวน้อยคนนี้น่ะหรือ ท่านอาจารย์คัง “ จักรพรรดิมองหน้าทาวอนแล้วแต่เสียงพูดกับท่านอาจารย์คังเ้าสำนักสันติธรรม
“ ถูกต้องแล้วฝ่าา”
“ พระสนมรอง กับ องค์ชายเก้า วันนี้เ้ามีความดีความชอบมาก หากเ้าอยากได้อะไรก็บอกมา ข้าพร้อมจะให้เ้าได้ทุกอย่าง” พอจักรพรรดิพูดคำนี้ออกมาทั้งพระสนมรอง กับ องค์ชายเก้า ต่างตกตะลึง ที่จักรพรรดิทำไมต้องพูดแบบนี้
“ ฝ่าาหมายความว่าอย่างไรเพคะ” พระสนมรองอดไม่ได้ถามขึ้นก่อนทันที
“ ก็พวกเ้าได้พานกฟินิกซ์พันปีของวิเศษ มาสู่เมืองเราน่ะซิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต่อไปข้าจะได้เป็ะตลอดไป” จักรพรรดิพูดจบพระสนมกับองค์ชายเก้าต่างหันมามอง ทาวอนที่กำหมัดแน่น ทันที
“ ชั่วช้า “ ทาวอนกัดฟันพูดออกมา องค์ชายเก้าลุกขึ้นมายืนหน้าทาวอน
“ เสด็จพ่อ ข้าขอร้องละเว้นนางด้วย นางเป็เพื่อนของข้าได้โปรดเถอะ” องค์ชายเก้าคุกเข่าขอร้อง แต่ว่าถูกจักรพรรดิสะบัดมือ ร่างขององค์ชายเก้าลอยลิ่วกระเด็นออกไปไกล ทาวอนปล่อยหุ่นกลออกมาทั้งหมด 20 ตัวให้ทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ต้นหนามพุ่งเลื้อยไปทั่วราชวัง แล้วทาวอนก็ขว้างะเิอัสนี ออกไปทีเดียว 10 ลูก เหล่าทหารองครักษ์ล้มตายทีเดียวนับร้อยคน
นักพรตม่อชิง ปล่อยยันต์นับร้อย เป็ค่ายกลยันต์กักขัง พร้อมกับผีดิบ 30 ตัวเข้าปะทะกับหุ่นกล ทำให้ไม่สามารถไปช่วย ทาวอนได้ ส่วนหัวหน้าควบคุมิญญากัวกัวก็ปล่อย นกอินทรีั์ นับสิบตัวเข้ามาจัดการกับต้นหนามั์ ทาวอนปล่อยเข็มสังหารออกไปนับไม่ถ้วน สิ่งมีชีวิตในวังทั้งหมดล้มตายเป็เบือ เข็มที่เหลือมุ่งสู่จักรพรรดิและทายาททุกคน แต่เ้าสำนักคังใชพลังม่านพลังคอยป้องกันเอาไว้ได้จนหมด
ทาวอนใส่ะเิอีกหลายลูกจนพระราชวังพังพินาศไปหมด แล้วยังขว้างใส่ม่านพลังของเ้าสำนักคังแต่ไม่เป็อะไร เ้าสำนักคังใช้พลังจอมเทพระดับ 15 กดดันไม่ให้ทาวอนเคลื่อนไหว ทาวอนใช้ขนนกเคลือบด้วยพลังผลึกสีขาว ปล่อยออกไปนับร้อยมันพุ่งเข้าไปทะลุม่านพลังเหล่าเชื้อพระวงศ์ถูกขนนกผลึกสีขาวเคลือบยาพิษแมงกระพรุน ล้มตายเป็ใบไม้ร่วง จักรพรรดิเห็นเช่นนั้นก็ะโหลบ เหล่าองค์ชายที่หลบไม่ทันล้มตายไปกว่าครึ่ง แม้แต่แม่ทัพใหญ่ ยังต้องตายกลายเป็ควันสลายไป ส่วน เ้าสำนักคังหลบไปได้อย่างหวุดหวิด
จักรพรรดินภา์ลอบเข้ามาด้านหลังกระแทกฝ่ามือระดับจอมเทพ 14 เข้าใสทาวอน ตูม ร่างทาวอนลอยลิ่วไปข้างหน้ากระอักเืออกมา แต่ร่างของจักรพรรดินภา์กลับถูกแรงสะท้อนถอยออกไปหลายก้าวเช่นกัน จากนั้นอาจารย์คัง ปล่อยกรงนกขนาดใหญ่มาขังทาวอนเอาไว้ด้านใน ทาวอนไม่ยอมแพ้ปล่อยขนนกพลังผนึกสีขาวออกมาอีก แต่ว่าพลังที่จะปล่อยออกมานั้นทำไม่ได้เพราะในกรงนกมีเครื่องมือดูดพลังของทาวอนเอาไว้
น่าเสียดาย ทาวอนไม่สามารถรับพลังจากผนึกสีขาวได้ ไม่เช่นนั้นกรงแค่นี้ไม่สามารถขังทาวอนได้ ทุกคนมาล้อมทาวอนเอาไว้ ดูทาวอนอยู่ในกรงขังเหมือนว่ามองดูสัตว์ประหลาด อาจารย์คังพุ่งหอกเข้าไปในกรงขังเพื่อจำทำร้ายทาวอนให้เืออก แต่ทันใดนั้น องค์ชายเก้า ก็พุ่งตัวเข้ารับหอกของอาจารย์คัง หอกพุ่งทะลุร่างองค์ชายเก้า ฉึก องค์ชายเก้าไม่ยอมให้หอกพุ่งเข้าไปทำร้ายทาวอนได้
พระสนมรองร้องออกมาอย่างสุดเสียง เช่นเดียวกับทาวอนร้องเรียกเซมัสเช่นกัน
“ ท่านพ่อ ท่านแม่ ทาวอนลาก่อน” ทาวอนแปลงร่างกายเป็ฟินิกซ์สีทองอร่ามพร้อมจะเผาร่างของตัวเองและทุกทุกอย่างให้เป็จุลไปทั้งเมือง ทันใดนั้นเอง
ก็มีแสงสีขาวลอยมาครอบตัวทาวอนไว้ทั้งหมด ความอบอุ่นที่คุ้นเคย ทำให้นกฟินิกซ์ก็ค่อยๆ กลายเป็ทาวอนเช่นเดิม
“ ท่านพ่อ”
“ พ่อมาแล้วลูก หลับตาซะ พ่อจะจัดการพวกมันเอง” เทียนกอดทาวอนไว้ที่อกข้างซ้าย ทาวอนหลับตาคาอกที่อบอุ่นที่สุด เทียนหันไปมองผู้คนที่ทำร้ายทาวอนทั้งหมด
“ กล้าทำลูกสาวข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะทำให้พวกเ้ารู้ว่านรกที่แท้จริงนั้นเป็เช่นไร”