Age of war

วันที่ 31 ของเกมส์แห่งสงคราม

ทุกฝ่ายเริ่มดำเนินกิจกรรมทางสงครามต่อ

ฝ่ายอาร์โธร์โพดายังคงวุ่นวายอยู่กับการศึกษาอาวุธและสิ่งก่อสร้างที่พึ่งยึดมาได้ ทั้งจากฝั่งตะวันตกและตะวันออกของทวีป

ส่วนฝ่ายปักษานั้น เนื่องจากเสียหายไปมากจากสงครามกับมนุษย์ที่ผ่านมา พวกเขาจึงต้องใช้เวลาอีกสักพักเพื่อฟื้นฟูอาวุธสงครามของตัวเอง

รวมไปถึงหาทางพัฒนาอาวุธที่สามารถเจาะทำลายอาคารคอนกรีตของเผ่ามนุษย์อีกด้วย

ส่วนฝ่ายภูติ พวกเขาได้เริ่มตระหนักถึงอันตรายของเผ่าอื่น ๆ และเริ่มวางแผนชั่วกันแล้ว

ส่วนฝ่ายยักษานั้น เนื่องจากพึ่งเสียกองทัพอสูรไป พวกเขาเลยต้องเสียเวลาฟื้นฟูกองทัพอสูร และส่งบานากับแครอทไปยึดจุดยุทธศาสตร์ที่ทางสามแพร่งของแม่น้ำในทิศตะวันตก

ส่วนทางด้านฝ่ายมนุษย์นั้น เนื่องจากพึ่งถูกถล่มเมืองหลวงจนราบไป เลยต้องรื้อฟื้นเมืองใหม่พอสมควร

แถมพวกเขายังต้องพบกับปัญหาภายในที่น่าหนักใจอีกด้วย…

ถ้าหากยังไม่ลืมกัน ฝ่ายมนุษย์จำนวนหนึ่งล้านคนนั้น มีพวกที่แยกตัวออกไปอยู่ราวหกหมื่นคนได้

กลุ่มคนที่แยกตัวออกไปนั้น คือกลุ่มคนที่ไม่สามารถยอมรับความจริงของโลกใบนี้ได้นั่นเอง

พวกเขาเชื่อฝังใจ ว่านี่คือบทลงโทษของพระเจ้า เทพเจ้า ยมบาล หรือจะอะไรสุดแล้วแต่ที่พวกเขาเชื่อนับถือ

ถึงจะแตกต่างทางความเชื่อ แต่พวกเขาก็สามารถมาอยู่รวมกันจนสร้างเป็นเมืองขนาดใหญ่ขึ้นมาได้สำเร็จ

พวกเขาตัดขาดการติดต่อจากมนุษย์คนอื่น อยู่ด้วยกันเอง หลอมรวมความเชื่อทุกศาสนาเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นศาสนาใหม่ที่นับถือ [เทพเจ้าทั้งสาม] ที่สร้างโลกใบนี้แทน

พวกเขามักจะคอยส่งคนออกไปบุกตีหาเรื่องพวกยักษากับอาร์โธร์โพดาที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำทุกวัน เพื่อให้ตัวเองตาย แล้วเกิดใหม่ แล้วก็ตาย ตามความเชื่อที่พวกเขาได้ยินในวันแรกของสงคราม

เชื่อในคำพูดที่ว่า “จงทำสงคราม” อย่างจริงจังนั่นเอง

การเคลื่อนไหวตามอำเภอใจของพวกเขา ได้ทำให้มนุษย์ตกที่นั่งลำบาก

เพราะไม่เพียงแค่เป็นการเรียกตีนจากเผ่าอื่น แต่พวกเขายังแอบขโมยทรัพยากรจากเมืองหลักออกไปด้วย

หลังจากวันที่ 29 ที่เกิดเหตุการณ์เชื้อไวรัสฆ่าชีวิตไปเป็นจำนวนมาก อีกทั้งเมืองหลวงยังถูกเผาทำลาย เจ้าพวกบ้าคลั่งเหล่านี้ ก็แอบใช้ช่วงเวลานั้น ลักลอบขโมยดินปืนกับอาวุธจำนวนมากออกมาด้วยรถลากของพวกมัน

ผู้นำกังกับเลขาของเขาที่ได้ทราบเรื่องในเวลาต่อมา ได้รีบออกคำสั่งให้กองทัพนาโต้ของทอมทั้งหมดห้าหมื่นนาย รีบเคลื่อนทัพออกไปทวงทรัพยากรณ์คืนมาในทันที

แต่เพื่อความมั่นใจว่าจะได้ทรัพยากรณ์คืนมาแน่นอน พวกเขาจึงสั่งให้ส่งม้าเร็วไปทางหัวเมืองของ [กลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้] ให้ส่งทัพเสริมมาเพื่อไปกดดันศัตรู

หากไม่ได้ทรัพยากรณ์ที่ถูกขโมยไปกลับมา การพื้นฟูเมืองหลวงคงจะทำได้ยากยิ่ง เพราะพื้นที่โดยรอบหนึ่งกิโลเมตรได้ถูกเผาทำลายไปโดยพวกปักษาไปแล้วนั่นเอง

และนี่คือสรุปเรื่องราวทั้งหมดที่เป็นสาเหตุให้เอรีสต้องเดินทัพมุ่งหน้าไปที่ตั้งเมืองของพวกบ้าคลั่งเหล่านั้น

เมืองที่ชื่อว่า [เมืองแห่งเทพ]

วันที่ 32 ของเกมส์แห่งสงคราม

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“นั่นกองทัพของพวกชาวเอเซียหรือเนี่ย? ขี่ช้างกันมาเหมือนตามในหนังจริง ๆ ด้วยแฮะ”

“ไม่ใช่ว่าเธอเป็นลูกครึ่งกรีก-ไทยหรอกหรือ? ทำไมพูดเหมือนเป็นของไกลตัวแบบนั้นละ? ”

“ฉันใช้เวลาโตที่เมืองนอกมากกว่าในเมืองไทยนะ”

“อย่างงั้นเองเรอะ”

ฉันคุยโต้ตอบกับแอร์บาส์รประมาณนี้

ที่ตรงหน้าของฉันคือทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่

มันเป็นจุดนัดรวมพลระหว่างกองกำลังนาโต้กับกองทัพกลุ่มชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

มีตั้งแต่ชุดเกราะแบบสมัยยุคสุโขทัยไปจนถึงอยุธยา ชุดเกราะนักรบแบบชาวพม่า มาเล อินโด ผสมปนเปหลากสีจนดูลายตาไปหมด

ผิดกับพวกเรากองกำลังนาโต้ ที่สวมเกราะสีเงินแบบอัศวินยุคกลาง หรือไม่ก็สวมชุดเกราะโซ่ถักจืด ๆ แบบฉัน

กองทัพนาโต้ทั้งหมดห้าหมื่นนายไม่ได้รับผลกระทบจากเชื้อโรคในวันที่ 29 แต่เนื่องจากเสียม้าไปเป็นจำนวนมากจากสงครามครั้งที่แล้ว เลยทำให้เหลือกำลังพลทหารม้าแฟนตาซีเพียงสองหมื่นนายเท่านั้น

ที่เหลืออีกสามหมื่นได้กลายเป็นพลทหารราบไปแทน

พวกพลทหารจะสวมชุดเกราะโซ่ถักเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนตัว ส่วนพลทหารม้าส่วมใหญ่จะเลือกสวมเกราะทั้งตัวแบบอัศวินนุโรปยุคกลาง

ฉันเบนสายตาจากกองทัพตัวเองไปที่กองทัพของพวกเอเชียวันออกเฉียงใต้อีกครั้ง

กองทัพที่ชุดเกราะดูแวววาวหลากสีสันตรงนั้น ให้ความรู้สึกของอารยะธรรมแถบร้อนชื้นได้เป็นอย่างดี

มันให้ความรู้สึกสบายตัวไม่ดูหนาหนักเหมือนกับกองทัพอัศวินที่ยืนหัวโด่เหงื่อไหลย้อยอยู่ตรงนี้

มันร้อนใช่มั้นละพวกเอ็ง…

ที่ตรงตำแหน่งซึ่งแยกตัวออกมาจากกองพลทหารราบหนึ่งหมื่นคนตรงนั้น มีกองทัพช้างราวหนึ่งพันตัวยืนเรียงราวเป็นทิวแถวอย่างน่าเกรงขามอยู่

ช้างหนึ่งตัวจะมีคนคุมอยู่สามคน โดยจะประจำอยู่ตรงคอช้างหนึ่งคนเป็นผู้ทำการต่อสู้ด้วยอาวุธ อีกคนจะประจำที่ตรงกลางเป็นผู้ให้สัญญาณและส่งมอบอาวุธให้คนข้างหน้า และคนสุดท้ายคือคนที่นั่งหลังสุดซึ่งเป็นควานช้าง

ในอดีต หากเป็นช้างทรงของพระมหากษัตริย์ จะมี [จตุรงคบาท] ประจำตำแหน่งที่ขาทั้งสี่ของช้างอยู่ด้วย แต่ดูท่าพวกเขาจะไม่จัดกำลังส่วนนั้นเตรียมเอาไว้

ส่วนอีกกลุ่มที่มีขนาดโดดเด่นไม่แพ้กัน ก็คือกองทัพมอนสเตอร์ขนาดยักษ์ที่มีจำนวนทั้งหมดหนึ่งพันตัว

พวกมันดูคล้ายกับหมูป่าที่ตัวใหญ่ราวสามถึงสี่เมตร แต่ที่ต่างจากหมูป่า ก็คือพวกมันมีหางขนาดใหญ่ที่ยาวกว่าสี่เมตร อีกทั้งยังมีผิวหยาบสีเทาหุ้มลำตัวแทนขนสีน้ำตาล

หางนั้นทั้งหนาและดูทรงพลังยิ่งนัก

เนื่องจากพวกมันมีแผ่นหลังที่กว้าง เลยทำให้สามารถขึ้นขี่ได้ถึงเจ็ดคนต่อหนึ่งตัว

หนึ่งตัวต่อผู้คุมหนึ่งคน และพลทหารติดอาวุธธนูและหอกหกคน

นี่คือข้อมูลที่ฉันแอบได้ยินมาจากการพูดคุยระหว่างสองผู้นำทัพ [ทอม] กับ [แดง]

เห็นว่าเจ้ามอนสเตอร์พวกนี้มีนิสัยคล้ายช้างมาก เลยทำให้พวกควานช้างของแต่ละประเทศสามารถจับมาเลี้ยงใช้งานได้

พวกเขาตั้งชื่อพวกมันว่า [หมูช้าง]

ฉันเงยหน้ามองไปที่ท้องฟ้า

บนนั้นมีมังกรสองตัวแม่ลูกกำลังบินวนอยู่เหนือหัวกองทัพของพวกเรา

“กองทัพของพวกเราเริ่มหลุดโลกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วแฮะ”

ฉันพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น

“นี่ ดูเหมือนว่าพวกผู้นำทั้งสองจะคุยกันเสร็จแล้วนะ”

แอร์บาส์รเอยเช่นนั้น

ฉันมองไปทางผู้นำทั้งสองอีกครั้ง

ทอมในชุดอัศวินเกราะเหล็กได้สวมหมวกอีกครั้ง พร้อมกับควบเพกาซัสกลับมาทางกองทัพของพวกเรา

ส่วนแดง ผู้นำทัพของกลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้กลับไปขึ้นขี่ช้างแล้วกลับไปทางกองทัพของเขา

เนื่องจากพวกเขาอยู่ไกลมาก เลยทำให้ฉันเห็นรูปร่างของเขาไม่ชัดเท่าไหรนัก แต่พอที่จะจับลักษณะเด่นได้ว่าเป็นบุรุษสูงราวร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร และมีสีผิวคล้ำ

ช้างของเขาที่ขึ้นขี่มีขนาดสี่เมตร มีงายาวโค้งชี้ขึ้นฟ้าน่ากลัว และมีขนสีน้ำตาลออกเหลืองยาวทั่วทั้งตัว

...เออ นั่นมันแมมมอธไม่ใช่หรือคะ?

พอดูให้ดี ในกลุ่มของกองทัพช้างนั้น มันมีแมมมอธปนอยู่เกือบครึ่งหนึ่งเลยนะเนี่ย

“เจอกองทัพแบบนี้เข้าไป หวังว่าพวกคลั่งเหล่านั้นจะยอมแพ้คืนปืนมาให้พวกเราได้ดี ๆ นะ”

ตั้งแต่ได้รับคำสั่งให้ไปทวงทรัพยากรณ์คืนมาจากพวกบ้านั้น มันก็ตั้งแต่วันที่ 30 ที่ผ่านมา

รายการที่ต้องชิงกลับมานั้น ก็มีพวกดินปืน สเบียงอาหาร อาวุธจำพวกเกราะและดาบต่าง ๆ

และที่สำคัญก็คือ [ปืนคาบศิลา] จำนวนหนึ่งพันกระบอกที่ต้องทวงคืนมา

นั่นเป็นจำนวนปืนที่เหลืออยู่ของพวกเราเลยนะ… อนาจชิบ

ฉันหันไปมองทางทิศเหนือ

สิ่งที่ปรากฏอยู่ ณ เส้นขอบฟ้าทางทิศเหนือนั้น มันก็คือสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่คล้ายหอคอย [บาเบล] ในตำนาน

แต่ทว่าป้อมปราการที่ดูองอาจนั้น กลับมีบางอย่างแปลกประหลาดเกิดขึ้นมา

“หืม? ทำไมมีควันไฟกันได้ละนั่น? ”

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“ทุกคนบุก! ”

“โอ้ววว! ”

ข้ากำลังนำทัพหนึ่งแสนข้ามแม่น้ำบุกไปที่ป้อมปราการของพวกยักษาน้อยอยู่

ส่วนยัยแครอทนั้น ตอนนี้เธอได้รับหน้าที่นำกองกำลังอีกหนึ่งแสนนายไปเฝ้าระวังพวกตัวเขี้ยวอยู่

ที่จุดยุทธศาสตร์ทางสามแพร่งต้นแม่น้ำสายใหญ่แห่งนี้ มันมีป้อมปราการของทั้งสามเผ่าถูกสร้างประจันหน้ายันเอาไว้กันอยู่

หนึ่งคือป้อมของพวกตัวเขี้ยวที่เป็นเนินดินสูงกว่าสามสิบเมตรยาวตลอดทั้งแนวแม่น้ำ

สองคือป้อมปราการสูงเหยียดฟ้าของเผ่ายักษาน้อย

สามคือป้อมของพวกเราเผ่ายักษา ที่สร้างด้วยก้อนหินที่เรียงตัวสูงสี่เมตร และมีอสูรใช้งานที่ดุร้ายอย่าง [อสูรบอม] หรือ [อสูรหางยาว] เป็นตัวป้องกันหลัก

เป็นโชคดีของขุนนาง [มาเรีย พลัม] ที่ป้อมปราการแห่งนี้ไม่โดนเชื้อร้ายเล่นงานในวันที่ 29 ที่ผ่านมา

ดังนั้นกำลังพลห้าหมื่นนาย กับอสูรสงครามที่อยู่ประจำป้อม จึงมีเพียงพอที่จะทำสงครามได้ในทันทีแบบที่เห็น

“บานาค่ะ คุยกับใครอยู่หรือค่ะนั่น? ”

“เปล่า…แค่พูดกับตัวเองนะ”

“? ”

คนที่คุยกับข้าเมื่อกี้คือหนึ่งในนางฟ้าตัวน้อยที่แสนน่ารักของข้า [เปอร์ไซด์]

ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ได้มาร่วมออกรบกับเธอเช่นนี้

“ตามที่สัญญาเอาไว้ ถ้าหากฉันช่วยรบในศึกนี้ ต้องคืนเจ้าหนูออกไซต์กลับมาให้ฉันนะ! ”

ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะการบังคับ มันคงจะดีกว่านี้อะนะ…

ทั้งหมดมันเป็นความผิดของยัยขุนนาง [มาเรียม พลัม]

เห็นว่ายัยนั่นไปจับเปอร์ไซด์ได้เมื่อสามวันก่อน และเนื่องจากนางฟ้าของข้านั้นมีความสามารถในการเรียนรู้ที่รวดเร็วมาก เลยทำให้เธอสามารถพูดภาษาของพวกเราได้ในวันที่ 31

พอสื่อสารกันรู้เรื่อง ยัยมาเรียมจึงใช้ประโยชน์จากเธอ ข่มขู่เธอให้เข้าร่วมในสงครามนี้ด้วยการจับอสูรปีกของเธอเป็นตัวประกันเอาไว้

ส่วนหนึ่งที่ทำแบบนี้ ก็เพื่อศึกษารูปแบบความคิดในการต่อสู้ของพวกตัวมีปีกอย่างเธอเอาไว้นั่นละ

แต่ข้าไม่เห็นด้วยเลย การที่เอานางฟ้าตัวน้อยแสนน่ารักมาออกรบอย่างโหดร้ายเช่นนี้ ดูยังไงมันก็เป็นการกระทำของตัวโกงชัด ๆ

“ท่านบานา ระวังครับ! ”

“ฮึ! ของแค่นี้กระจอกน่า! ”

ที่ตรงหน้าของข้ามีวัตถุทรงกลมสีดำขนาดประมาณครึ่งเมตรพุ่งลอยตรงมา

สิ่งนั้นถูกยิงออกมาจากป้อมปราการของพวกยักษาน้อยด้วยอาวุธที่พวกเราไม่รู้จัก

เรือไม้ขนาดใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่บรรทุกทหารสามสิบนายลำนี้ กำลังแล่นข้ามแม่น้ำด้วยการลากจูงของอสูรปีกสายพันธุ์น้ำอยู่

และเรือลำที่ว่า ก็กำลังจะถูกจมลงด้วยกระสุนโลหะทรงกลมตรงหน้า

อสูรปีกที่มีลำตัวยาวคล้ายงูสิบเมตร และมีเกล็ดสีฟ้า ต่างตื่นตระหนกเพราะการพุ่งเข้ามาของกระสุนลูกนี้

ข้ากระโดดไปที่หัวเรือ แล้วใช้ตรีศูลเล่มใหม่ที่สร้างจากแร่เหล็กอันแข็งแกร่ง หวดเข้าใส่กระสุนโลหะลูกนั้นอย่างเต็มแรงกลับไป

หนักวุ้ย!? แต่ของแค่นี้ไม่พอมือข้าหรอก!

ข้าใช้พลังกล้ามเนื้อส่งโลหะทรงกลมลอยกลับไปทางป้อมปราการของพวกยักษาน้อย

ก้อนเหล็กได้พุ่งทะลุกำแพงของสิ่งก่อสร้างตรงหน้าไป

สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ตรงหน้านี้ มีลักษณะที่เรียงตัววนสูงราวกับจะแทงทะลุท้องฟ้า

ช่องเปิดจำนวนมากที่เรียงรายอยู่นั้น ได้ส่งเสียงระเบิดดังก้องกังวาลพร้อมกับกระสุนโลหะจำนวนมากยิงเข้าใส่พวกเรา

บรรดาทหารยักษาในชุดเกราะเกล็ดอสูรปีกสีน้ำตาล ได้เข้าโรมรันต่อต้านด้วยหอกและดาบในมือของตน

พวกเขาวิ่งไปยืนที่บนหัวเรือแล้วเข้าปะทะลูกเหล็กสังหารด้วยร่างกายอันทรงพลัง

บ้างก็สามารถปัดป้องได้ บ้างก็ถูกจมลงอย่างน่าเวทนา

ระลอกคลื่นได้ซัดกระจายออกเป็นวงกว้างไปทั่วพื้นที่แม่น้ำที่กว้างกว่าหนึ่งกิโลเมตร

“เปรี๊ยง! ”

เสียงระเบิดขนาดเล็กที่แทรกท่ามกลางเสียงระเบิดขนาดใหญ่ได้ดังขึ้น

อะไรบางอย่างที่มีขนาดเล็กได้พุ่งกระแทกเข้ากับชุดเกราะเกล็ดสีน้ำตาลของข้า

แต่วัตถุโลหะขนาดเล็กนั้นไม่อาจที่จะทะลุชุดเกราะของข้าเข้ามาได้

ข้าหันไปมองทางนางฟ้าตัวน้อยของข้า

นางกำลังบินร่ายรำอยู่บนท้องฟ้าสีครามอย่างงดงาม

กระสุนที่ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า ไม่อาจที่จะถูกเนื้อต้องตัวนางได้เลย

มีฝีมือเหมือนกันนี่

“บานา ตรงทิศเหนือมีการป้องกันที่เบาบาง บุกจากทางนี้ดีกว่าค่ะ! ”

“ทุกหน่วย เคลื่อนทัพทวนน้ำไปทางเหนือ เดียวนี้! ”

สายลากจูงที่โยงกับอสูรปีกสายพันธุ์น้ำได้ถูกดึงให้ตึงไปในทิศเหนือ

ต่อให้กระแสน้ำแรงเพียงใด ก็มิอาจจะครณามืออสูรเหล่านี้ได้

เรือขนส่งกว่าสามพันลำได้ถูกลากจูงทวนกระแสน้ำอ้อมไปทิศเหนืออย่างรวดเร็ว

การยิงโจมตีจากฝ่ายยักษาน้อยเริ่มเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด

ให้ตายสิ การบินสังเกตุการณ์จากบนท้องฟ้า มันทำให้ได้เปรียบจริง ๆ นั่นละ

หลังจากวิ่งทวนกระแสน้ำมาได้สักพัก เรือของพวกเราก็สามารถขึ้นฝั่งของพวกศัตรูได้สำเร็จ

“ทุกคน จัดทัพเป็นสิบกองพล แล้วบุกเข้าตีป้อมปราการจากด้านหน้า หน่วยอสูรปีก จงโรมรันเป็นหน่วยแรกเพื่อเปิดทางให้กองพลทหารราบซะ ทุกหน่วย บุก! ”

ทุกคนต่างเริ่มจัดทัพตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

โล่เหล็กที่หุ้มด้วยขนของอสูรขนทอง และเสริมความคงทนด้วยหนังของอสูรปีก ได้ถูกจัดเป็นแถวแนวรับแรก

กำแพงโล่สีน้ำตาลแซมสีทองขนาดสองเมตร ได้ถูกตั้งเรียงเป็นแนวยาวขั้นกลางระหว่างกำแพงของป้อมปราการกับริมฝั่งแม่น้ำ

เรือไม้ได้ถูกขนขึ้นมาบนฝั่ง และถอดประกอบอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นอานขี่อยู่บนร่างที่ยาวกว่าสี่เมตรของพวกอสูรปีกสายพันธุ์น้ำ

อนึ่ง อสูรปีกสายพันธุ์น้ำจะไม่มีปีกเหมือนอสูรปีกสายพันธุ์อื่น ๆ แต่เนื่องจากพวกมันอยู่ตระกูลเดียวกับพวกอสูรปีก พวกเราจึงเรียกพวกมันว่าแบบนี้

พวกเราใช้เวลาเพียงสิบนาทีในการเตรียมจัดทัพเพื่อบุกตีป้อมปราการของเผ่ายักษาน้อย

กระสุนโลหะจำนวนสามสิบลูกได้ถูกยิงลงมาจากทางกำแพงหินที่สูงกว่าสิบเมตรลงมา

เสียงระเบิดได้ดังคำรามไปทั่ว

แนวโล่ได้ถูกกระสุนเหล็กขนาดครึ่งเมตรพุ่งกระแทกใส่จนแตกกระจายออก

ถึงบางคนจะมีพลังมากพอที่จะรับแรงกระแทกของลูกโลหะไหว แต่ก็มีอีกกว่าสิบจุดที่ต้องมีอันเป็นไป

“กองทัพอสูรปีก บุก! ”

ข้ารีบออกคำสั่งต่อไปทันที เพื่อดึงความสนใจของทุกคนไปจากความเสียหายเมื่อกี้

“เปอร์ไซด์ รายงานด้วย! ”

“บนกำแพงมีศัตรูเพียบเลยค่า~”

เออ… รายงานบ้าอะไรฟะนั่น? ข้าต้องการจุดตี ทิศทางการเคลื่อนไหวของศัตรูอะไรแบบนั้นต่างหากนะ...

เอาเถอะ เห็นแก่ความน่ารัก ข้าจะไม่ว่าอะไรแล้วกัน

“บุกตรงไปที่ประตู เปิดทางให้กองพลทหารราบซะ! ”

หลังสิ้นเสียงคำรามของข้า กองกำลังอสูรก็เริ่มเคลื่อนพล

เกล็ดสีฟ้าได้ทอประกายภายใต้ท้องฟ้าสีคราม

อานไม้ที่เรียวยาวบนลำตัวซึ่งยาวคล้ายงูนั้น มีกองทหารยืนประจำการเรียงรายอยู่ห้าคน

โล่ได้ถูกยกขึ้นมาเหนือหัวเพื่อปกป้องเครื่องยิงฉมวกยักษ์ที่ติดเอาไว้บนนั้น

“เข้าระยะ ยิง! ”

ข้าที่ขี่อยู่บนอสูรปีกในแถวหน้าสุด ได้สั่งให้ลั่นไกออกไป

สายรั้งได้ถูกสับไกยิงออกไป

ฉมวกโลหะที่แหลมคมและยาวกว่าสามเมตรจำนวนมาก ได้ถูกยิงออกไปเป็นห่าฝน

ลูกเหล็กสีดำของยักษาน้อยได้ถูกยิงสวนกลับมา

“พร้อมรับแรงปะทะ! ”

เกิดเสียงโลหะที่เข้ากระแทกดังสนั่นไปทั่วสนามรบ

ที่กำแพงของป้อมปราการ ได้กลายสภาพเป็นกำแพงเม่นที่เต็มไปด้วยฉมวกเหล็กมากมายปักคาเอาไว้

ส่วนที่กองทัพอสูรของเรา ด้วยความกล้าหาญและความแข็งแกร่งของนักรบป้องกันชั้นแนวหน้า เลยทำให้ลูกเหล็กเหล่านั้นไม่อาจทำอันตรายใดต่ออสูรของพวกเราได้

พวกหน่วยโล่บนอานอสูร ต่างทำหน้าที่ได้อย่างน่าเชยชมยิ่งนัก

“หน่วยทหารราบ บุก! หน่วยอสูร พ่นลูกไฟสนับสนุน! ”

กองพลทหารราบจำนวนห้าหมื่นนายได้เริ่มเคลื่อนทัพเข้าประชิดกำแพง

ส่วนอีกห้าหมื่นนายกำลังยืนรอรับคำสั่งที่แนวหลัง

คลื่นสีน้ำตาลที่ทอประกายแสงได้ถาโถมเข้าใส่กำแพงตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“บรึ้ม! ”

ในเวลาเดียวกัน พวกยักษาน้อยก็ยิงอะไรบางอย่างสวนกลับมา

คราวนี้ไม่ใช่ลูกเหล็ก แต่เป็นบางสิ่งที่ปล่อยควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากทางด้านหลังของมัน

สิ่งนั้นวิ่งผ่านอากาศอย่างรวดเร็วจนมีสีแดงฉานราวกับกำลังลุกไหม้

และเมื่อมันกระทบกับโล่เกล็ดอสูรของพวกเรา สิ่งนั้นก็ได้ระเบิดออกเป็นลูกเพลิงขนาดใหญ่ขึ้นมา

เพลิงนั้นกินรัศมีราวสองเมตรได้

“ยิงลูกไฟ! ทุกหน่วย เล็งไปบนกำแพง! เดียวนี้! ”

ฉมวกเหล็กยักษ์ได้ถูกแทนที่ด้วยแท่งหินทรงกระบอกยาว

สิ่งนี้ทำจากแร่ที่ติดไฟได้ โดยผิวนอกจะใช้แร่ที่มีคุณสมบัติที่ติดไฟยาก แต่หากติดแล้ว จะลุกไหม้ยาวนานและดับยากยิ่งกว่า

ส่วนข้างใน จะใช้แร่ไวไฟ หากทำให้ที่ผิวนอกที่หุ้มเอาไว้ปริแตกออกมา ประกายไฟที่แผดเผาก็จะลุกติดแร่ไวไฟเหล่านี้จนโชติช่วงไปทั่วเป้าหมาย

แท่งสีดำได้ถูกยิงออกไป

เปลวไฟสีทองจากปากของอสูรปีกได้แผดเผาแท่งสีดำเหล่านั้น

วัตถุอันตรายจำนวนมาก ได้แหวกผ่านอากาศไปกระทบที่ยอดกำแพงของป้อมปราการพร้อมกับเพลิงสีทอง

ทันทีที่กระทบเป้าหมาย แท่งสีดำเหล่านั้นก็ปริแตกออก และเกิดเป็นกำแพงเพลิงสีม่วงที่ลุกไหม้แผดเผาอย่างรุนแรงบนนั้นขึ้นมา

บรรดายักษาน้อยต่างกรีดร้องโหยหวนอย่างเวทนา

ควันสีดำเริ่มย้อมท้องฟ้าสีครามจนดำมืด

กลิ่นเหม็นของไขมันได้ลอยเข้าแตะจมูกจนต้องย่นใบหน้า

ด้วยการสนับสนุนของลูกไฟ เลยทำให้กองทัพทหารราบสามารถบุกประชิดกำแพงได้สำเร็จ

คลื่นสีน้ำตาลเริ่มปีนกำแพงด้วยฉมวกเหล็กที่ปักลงไปจากการโจมตีครั้งแรก

ปราการจะล่มสลายหรือไม่ ขึ้นอยู่กับเวลาแล้วเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง---

“บานา มีกำลังเสริมของศัตรูบุกมาจากทางใต้ค่ะ! ”

“ว่ายังไงนะ!? ”

เปอร์ไซด์ที่บินบนฟ้าได้กรีดร้องเตือนข้า

ที่เส้นขอบฟ้าทางทิศใต้ บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่นั้น ได้มีกองทัพของยักษาน้อยปรากฏขึ้น

พวกมันเป็นกองทัพขนาดใหญ่ที่ขี่อสูรซึ่งมีทั้งที่ข้ารู้จักและไม่รู้จัก

แบบนี้ก็สวยเซ่!

“ให้กองทหารราบบุกป้อมปราการต่อไป ส่วนอีกสองหมื่นนายกับกองทัพอสูรปีกสามพันตัวให้ตามข้ามา เราจะไปจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกมันกัน! ”