กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“ฉันไม่ทำงานให้นายหรอกนะ!” ลูซี่ปฏิเสธแทบจะทันที

คุณจางรู้สึกโกรธจึงตบหน้าเธอไปทีหนึ่ง ลูซี่หน้าสะบัด ริมฝีปากของเธอเริ่มชาน้อยๆ ปากกระบอกปืนถูกจ่ออยู่บนหน้าผาก ความตายกำลังใกล้เข้ามาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนั้นเองคนของคุณจางได้ลากชายคนหนึ่งเข้ามาในห้อง

ลูซี่หันไปมองผู้เคาระห์ร้าย หลังจากเห็นว่าเขาเป็นคนตัวเล็กสูงเพียง 1.5 เมตรจึงไว้อาลัย 1 วินาที

“คุณจาง ผู้ชายคนนี้เห็นตอนที่เรายิงริชาร์ดครับ จะให้ผมฆ่ามันเลยไหม”

คนที่ถูกพามาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเนี่ยฝานที่ยืนอยู่เวลานั้น เขาไม่ได้ขัดขวางการถูกนำตัวขึ้นมาที่ชั้นบน ซึ่งเป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดของภาพยนตร์หลังจากนี้

“ฆ่ามัน” คุณจางตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ปากกระบอกปืนถูกจ่อเข้าที่ศรีษะเนี่ยฝานทว่าหลังจากเสียงกระสุนดังปัง ภาพกลับกลายเป็นว่าคนที่ถูุกกระสุนกลับเป็นคนที่ยิงซะเอง

คุณจางตกตะลึงจนคิดอะไรไม่ออก รวมถึงลูซี่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น แต่สักพักเขาจึงโต้ตอบด้วยปืนพกในมือ เหมือนกับต้นฉบับที่เขาพยายามฆ่าลูซี่หลังจากที่หล่อนได้รับพลัง และกำลังจะกลายเป็นพระเจ้าแล้ว

เรียกได้ว่าตัวละครของคุณจางนั้นโง่เขลาซะจริง รู้ว่าเปล่าประโยชน์แต่ยังเลือกที่จะต่อต้าน

กระสุนหลายนัดถูกหยุดกลางอากาศด้วยพลังจิต ก่อนที่มันจะเด้งกลับไปหาเจ้าของ บ้างก็ถูกกระสุนเจาะศีรษะ บ้างเป็นแขน บ้างเป็นขา รวมๆ แล้วมีผู้เสียชีวิตและรอดชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครกล้ายิงต่อ เพราะกลัวว่าผลจะเป็นเหมือนเดิม

เนี่ยฝานเดินเอามือล้วงกระเป๋า สิ่งแรกที่เขาให้ความสนใจคือยาที่วางอยู่บนโต๊ะ สิ่งนี้ไม่สามารถตกไปอยู่ในมือของคนร้ายได้ มิฉะนั้นเกรงว่าโครงการพระเจ้าจะถูกสร้างขึ้น หลังจากเก็บกระเป๋าลงเขาจึงหันไปยื่นมือให้ลูซี่

“คนสวย เธอคงไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วรอให้มันลุกขึ้นมาฆ่าหรอกใช่ไหม”

ลูซี่ที่ยังหวาดกลัวอยู่รีบตอบสนอง เธอจับมือของเนี่ยฝาน ชายหนุ่มยิ้มตอบ เหมือนว่าโครงเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว นางเอกไม่ได้มีแผลที่ท้อง อย่างน้อยหลังจากนี้ชีวิตของเธอจะปลอดภัยขึ้น

......

เมื่อเดินลงมาที่ล็อบบี้โรงแรมพนักงานต้อนรับถึงกับตกใจ ไม่คิดเลยว่าทั้งสองคนจะรอด แต่ไม่นานสายโทรศัพท์ก็ดังขึ้น บอกให้หยุดสองคนนั้นไว้ไม่ว่าจะจับเป็นหรือตาย

เนี่ยฝานผลักลูซี่ไปที่หลังโต๊ะ หญิงสาวเอามือกุมศีรษะ เสียงปืนที่ดังอยู่ไม่ไกลทำเอาหัวใจของเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พยายามหลับตาลงด้วยความกลัว สักพักเสียงนรกเหล่านั้นจึงหายไป

“ไปกันเถอะ พวกเขาตายหมดแล้ว” เนี่ยฝานบอกแล้วดึงเธอที่กำลังสั่นขึ้นมา

ลูซี่หันไปมองรอบๆ ฉากนองเลือดพร้อมกับกลืนน้ำลาย หลังจากนั้นทั้งสองได้เดินออกไปจากโรงแรม ขึ้นรถแท็กซี่แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหน เนี่ยฝานจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

“คนสวยพักอยู่ที่ไหนเหรอ ผมขอไปอยู่ที่นั่นหน่อยได้ไหม”

“อะไรนะ!” ลูซี่ต้องการปฏิเสธแต่เมื่อเห็นว่าเขาโหดร้ายมากแค่ไหน รวมถึงพลังที่มีไว้หยุดกระสุน สุดท้ายจึงเลือกที่จะตอบตกลง แทนที่จะเสียชีวิตเหมือนคนเหล่านั้น

ลูซี่พักอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ราคาถูก เนี่ยฝานเดินขึ้นไป ภาพของอพาร์ตเมนต์ทำให้เขานึกถึงเรื่องราวในอดีตของช่วงมหาลัยที่เคยเรียน

เมื่อเข้ามาในห้องจะเห็นได้ว่าเสื้อผ้าของเธอถูกวางอยู่ไปทั่ว รวมถึงชั้นในเซ็กซี่

ลูซี่หน้าแดงและเริ่มเก็บเสื้อผ้า จากนั้นชี้ไปบนโซฟาที่ว่างอยู่

“นั่งสิ เดี๋ยวฉันจะเอาน้ำมาให้”

หลังจากเห็นว่าเขานั่งลงแล้วกำลังดูกระเป๋าใบนั้นซึ่งเป็นต้นเหตุของการสังหาร อาศัยคำพูดว่าคอแห้ง ลูซี่เปิดตู้เย็นนำน้ำดื่มออกมาหนึ่งขวด ก่อนจะไปที่ลิ้นชักข้างๆ แล้วนำยานอนหลับชนิดแรงออกมา ผสมกับน้ำดื่มชงใส่แก้วแล้วยกไปให้เขา

“ดื่มสิ นายคงจะเหนื่อยต้องการน้ำ” ลูซี่ไม่คิดว่าจะถูกจับได้ นี่คือยานอนหลับแบบเสียตัวที่เพื่อนของเธอชอบใช้กับหนุ่มๆ ซึ่งไปเที่ยวบาร์แล้วนำกลับมากินที่ห้อง บังเอิญว่ายาตัวนี้ยังเหลืออยู่ในห้องของลูซี่ ไม่รู้ว่าเพื่อนคนนั้นตั้งใจทิ้งไว้ให้หรือลืมเอากลับกันแน่

เนี่ยฝานมองแก้วน้ำบนโต๊ะยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่

“ทำไมต้องกลัว มานี่ซินั่งลงตรงนี้ข้างๆ ผม”

ลูซี่กัดริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายยังเลือกที่จะทำตาม ผู้ชายคนนี้ใช่ว่าภายนอกเหมือนดูอ่อนแอแล้วจะจัดการได้ง่าย เขาคือหมาป่าในคราบแกะน้อยน่ารัก

เมื่อเธอนั่งลงเนี่ยฝานจึงวางมือไว้บนต้นขาสวย ลูซี่สะดุ้งเฮือกแต่ไม่ได้ปัดมือออกไป

“ผมช่วยเธอไว้นะ แต่ดูสิ่งที่เธอตอบแทนผมสิ มันน่าเสียใจจริงๆ”

“ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่นายช่วยฉันไว้ แต่อะไรกันที่บอกว่าเสียใจ”

“อย่ามาตลก ดูน้ำในแก้วสิ ไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งผสมยานอนหลับชนิดไร้สีไร้กลิ่นไปเหรอ”

“นายรู้ได้ยังไง!”

“ผมไม่มองไม่ใช่ว่าสัมผัสไม่ได้ ดังนั้นหลังจากนี้จะเป็นการลงโทษที่เธอคิดไม่ซื่อต้องการกำจัดผม”

ลูซี่ต้องการหนีห่างไปจากเขาแต่ถูกรั้งตัวไว้ ริมฝีปากถูกเขาฉกฉวย ดวงตาสีฟ้าของเธอเบิกโพลง ตอนแรกคิดว่าจะถูกเนี่ยฝานฆ่าแล้วซะอีก แต่เหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะต้องการร่างกายของเธอ ดังนั้นก็ง่ายหน่อย แค่ปล่อยให้เขามีอารมณ์แล้วค่อยฆ่าตอนเผลอ

ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวกวัดมากด้วยน้ำลายหอมๆ ไหลลงสู่ลำคอ ด้านนี้ลูซี่ร่วมมือเป็นอย่างดี แม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกของเธอและเขาก็ตาม

เนี่ยฝานจับริมฝีปากตัวเอง นี่เหรอคือรสจูบของดาราฮอลลีวูดเบอร์ต้นๆ แม้ว่าจะเป็นโลกของภาพยนตร์ไม่ใช่โลกหลัก แต่ปฏิเสธถึงความหน้าเหมือนไม่ได้

“พอใจหรือยัง หรือนายต้องการมากกว่านี้ แต่ว่าฉันไม่มีถุงยาง ต้องออกไปซื้อก่อนที่ร้านสะดวกซื้อ” ลูซี่เห็นว่าเขาเงียบไปจึงรีบบอก การมีอะไรกันถือเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับชาวอเมริกันอย่างเธอ มันค่อนข้างเปิดกว้าง ยกเว้นว่าจะมีแฟนหรือแต่งงานกันแล้ว ดังนั้นก็แค่ฟรีเซ็กส์ โดยเฉพาะช่วงเรียนมหาลัยแลกคู่นอนเป็นว่าเล่น

“ไม่ต้องหรอก ผมไม่รีบร้อนที่จะมีเซ็กส์ จริงสิเธอชื่ออะไรเหรอ ผมเนี่ยฝานเป็นคนจีน”

“ลูซี่...เป็นคนอเมริกัน”

“สาวอเมริกัน มิน่าเล่าปากถึงได้ร้อนแรงนัก”

“นายจะออกไปเมื่อไหร่” ลูซี่ไม่สนใจคำพูดส่อเสียดของเขา

“ใจเย็นสิ เธอเองก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงแรม”

“แต่นายจัดการพวกเขาแล้ว?”

“ฮี่ฮี่ ลูซี่ที่รักอย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า คิดว่าแก๊งพวกนั้นจะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอ นอกจากนั้นเธอแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่มีกลุ่มอื่นมาเล่นงานเธอ อย่าลืมสิว่าเครือข่ายคนเหล่านี้กว้างมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ถูกติดตาม และหากผมไปช้ากว่านี้ไม่ได้ช่วยเธอออกมา รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“เกิดอะไรขึ้น...”

“เธอจะถูกจับตัว วางยาสลบผ่าท้องแล้วยัดยา จากนั้นให้เดินทางออกนอกประเทศแล้วจะมีแก๊งค้ายาปลายทางมารับสินค้า หลังจากนั้นเพื่อปกปิดหลักฐานการค้าต่างแดนคนที่เดินทางจะต้องถูกกำจัด เพื่อที่จะไม่เป็นปัญหาในภายหลังหากมีตำรวจต้องการข้อมูล”

ลู่ซี่หนังศีรษะชา ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยแบบนั้น

“นายช่วยชีวิตของฉัน”

“ใช่ และชีวิตเธอหลังจากนี้จะขาดฉันไม่ได้ แต่รับรองเลยเมื่อฉันอยู่ด้วย จะไม่มีใครสามารถฆ่าเธอได้”

แม้ไม่อยากจะยอมรับแต่เมื่อมองถึงความแข็งแกร่งที่เนี่ยฝานได้แสดงให้เห็น ลูซี่จึงเลือกที่จะให้เนี่ยฝานอยู่ข้างๆ แทนที่จะถูกฆ่าโดยแก๊งค้ายา

เนี่ยฝานหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าราวหนึ่งหมื่นหยวน

“นี่เงินค่าห้อง ผมจะอาศัยอยู่ที่นี่เดือนนึงนะ”

“เอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ คงไม่ได้...”

“เงินสะอาด ผมไม่ได้ปล้นหรือฆ่าใครมาสักหน่อยดังนั้นวางใจได้”

“เข้าใจแล้ว”

สุดท้ายลูซี่เลือกที่จะเก็บเงิน เธอเองก็มีเงินติดตัวอยู่ไม่มากแค่ไม่กี่หยวนเท่านั้น บวกกับเงิน 500 ดอลลาร์ที่ริชาร์ดยื่นให้เมื่อเช้า ก็น่าจะอยู่ได้อีกหลายเดือน

.....

เมื่อตกลงกันได้ลูซี่จึงลดการระมัดระวังลงเมื่อเนี่ยฝานใช้ชีวิตอยู่ด้วย เธอเริ่มทำอาหารสำหรับมื้อเย็นส่วนเนี่ยฝานกำลังศึกษาซอร์สโค้ดเรดควีน

ไม่นานหญิงสาวก็ออกมาจากครัวเล็กๆ พร้อมกับขนมปังและแฮม มันฝรั่งทอด โคล่าสองแก้ว

“ไม่มียานอนหลับแน่นะ” เนี่ยฝานวางสิ่งที่ทำอยู่ในมือลงแล้วถาม

“วางใจได้ อาหารทั้งหมดปลอดภัย” ลูซี่กล่าว แต่เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ตอบสนองเธอจึงทดสอบกินให้ดู รวมถึงกินในส่วนของเขา

“ทีนี้เชื่อหรือยัง”

“โอเคผมเชื่อ”

ทั้งสองคนนั่งกินเงียบๆ สักพักเนี่ยฝานจึงกล่าวขึ้นว่า

“เธอเป็นนักศึกษาเหรอ”

“ใช่นักเรียนแลกเปลี่ยนมาเพราะทุนน่ะ ฉันกำลังศึกษาด้านวิทยาศาสตร์มนุษย์”

“งั้นพรุ่งนี้อย่าไปเรียน หรือหากออกไปซื้อของข้างนอกเดี๋ยวผมจะไปด้วย”

“เข้าใจแล้ว” ลูซี่ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่มีใครรู้ว่าแก๊งบ้าๆ นั่นจะโผล่มาอีกเมื่อไหร่ ดังนั้นหยุดเรียนสักวันก็ไม่เป็นไรหรอก

หลังจากกินอาหารทั้งหมดแล้วลูซี่จึงเริ่มทำความสะอาด เนี่ยฝานค่อนข้างสนใจเธอ เมื่อต้องดูภาพยนตร์เขาเห็นเพียงด้านเดียวของเธอที่กำลังจะเป็นพระเจ้าเท่านั้น